PortalPortal  IndexIndex  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 En toen zat je opgesloten 8D

Go down 
AuteurBericht
Soul

avatar

Aantal berichten : 163
Registratiedatum : 15-04-11

Character
Leeftijd: 15 jaar
Krachten:
Partner: Mizore, you're so lucky.. Because I'm the one, I'm second to none ;D No I kid, I kid. You're awesome. You know that, right? ♥

BerichtOnderwerp: En toen zat je opgesloten 8D   zo apr 24, 2011 9:33 am

“Kom mee!” riep Mizore glimlachend uit en zonder erbij na te denken pakte ze Soul’s hand beet, keek ze Misaka even doordringend aan zodat die hem niet zou aanraken, en rende vervolgens weg. Misaka rende vrolijk achter hen aan, terwijl ze niet van plan was Soul’s hand los te laten, voor ze er waren. Zo kon ze een smoes bedenken waarom zij nu pas binnen kwam.. En waarom met hem. Ze zou wel iets verzinnen, zodat ze geen problemen kregen. Bovendien moesten ze toch naar de verpleegsterskamer, dus misschien was een uitleg helemaal niet nodig.

Eenmaal aangekomen, hing Mizore een klein smoesje op waardoor ze naar binnen mochten. Op zich lag het meer een heel stuk weg van het weeshuis, dus ze kwamen alle drie hijgend aan. Ze smokkelde iedereen dus mee naar binnen met haar super Council-krachten, waar Soul dan ook een flauwe opmerking over had gemaakt.
Toen ze binnen waren, werd ie nog meegesleurd naar de ziekenboeg. Misaka ging vrijwel meteen de andere kant op, naar de grotere kamers. Hij had onderweg gezegd dat hij zich niet goed voelde, dat hij het gevoel had dat hij over ging geven – waar Misaka duidelijk van walgde – dus hij ging ervanuit dat Mizore hem om die reden hem erheen had gesleurd. Ze liet hem los en gingen de kamer binnen. Of tenminste, een poging deden tot. “Wat deden jullie nou nog buiten?” vroeg de ‘zuster’ waarna ze de deur op slot deed. Mizore liet haar bandje zien waarna de vrouw even begrijpend knikte. “Ik kan je nu niet onderzoeken, want ik ben vrij… Maar jullie mogen hier voorlopig even zitten.”
Ze gingen naar binnen en Soul ging op het bed zitten. “Asociaal zeg. Misschien was ik wel doodziek, zegt ze dat ze niet kan.. En waarom niet? Omdat ze vrij heeft!” sprak hij en maakte een ‘tss’ geluidje. Opeens hoorde hij dat de deur op slot ging en zijn ogen sperde open. “Woah! Heeft ze ons zojuist opgesloten?”

[Me+Mizore]
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mizore

avatar

Aantal berichten : 487
Registratiedatum : 10-04-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : Rotterdam, Beverwaard.

Character
Leeftijd: 15 years 'ld
Krachten:
Partner: Somehow you're my most precious treasure now, Soul. ♥

BerichtOnderwerp: Re: En toen zat je opgesloten 8D   zo apr 24, 2011 10:02 am

De heenweg werd er niets gezegd tussen haar en Soul. Natuurlijk vloog er weleens een woordje uit Misaka’s mond - voornamelijk over het kwijl van Soul - maar dat negeerde ze volkomen. De elektriciteit begon sneller door Mizore’s lichaam te gaan en zorgde voor een soort adrenalinekick, die ervoor zorgde dat ze langer kon rennen dan de normale mens. Misaka had dit nog niet, die verbruikte nog te veel elektriciteit zonder het door te hebben.
Zo kwamen ze uiteindelijk aan voor de school. Ze hijgde lichtjes, maar minder erg dan Soul en Misaka. Ze opende de deur met haar sleutel, om toen ze binnenwaren hem weer te sluiten. Ze kwamen al snel een vrouw tegen die hen vroeg waarom ze zo laat nog buiten waren. Ze liet haar band zien. “Ik ben van de Council,” zei ze glimlachend. “Ik deed nog een late avondronde en kwam hem toen tegen,” legde ze uit. “En zoals u ziet moet hij nodig naar de verpleegsterskamer, dus we gaan door!” riep ze, waarna ze doorrende, de vrouw met een mond vol tanden achterlatend.
Ze pakte Soul’s hand weer beet - iets waar ze eigenlijk helemaal niet over nadacht - en rende door, hem vasthoudend. Hij zei dat hij zich niet goed voelde en dat hij het gevoel had dat hij moest overgeven, waardoor Misaka vieze geluiden begon te maken.
Toen ze bij de deur van de ziekenboeg aankwamen keek Mizore Misaka even aan. “Ga jij maar naar de kamer, Misaka,” zei ze. Misaka knikte, duidelijk walgend van Soul. “Ik spreek je wel weer, onee-chan” zei ze toen tegen Misaka. ‘Onee-sama,’ klonk Misaka toen. Ze hadden een Japanse achtergrond en wisselden dus nog altijd Japanse woordjes met elkaar uit, al wist bijna iedereen de betekenissen van dit soort woorden wel. Misaka maakte een peace teken en ging er toen vandoor.

Ze konden de kamer niet binnen, want de verpleegster hield hen tegen. Ze vroeg hen waarom ze nog zo laat buitenwaren en Mizore liet haar het bandje rond haar arm zien. “Ik ben van de Council en had dus toestemming om buiten te zijn,” sprak ze. “Ik moest hem hier helpen na mijn avondpatrouille,” zei ze toen en de vrouw knikte even vaagjes. Ze mochten naar binnen. Ze zei dat ze Soul nu niet kon onderzoeken omdat ze vrij was maar dat ze even binnen mochten zitten. Mizore liep achter Soul aan en voor ze het wist werd de deur op slot gedraaid.
‘Woah! Heeft ze ons zojuist opgesloten?’ vroeg Soul en Mizore draaide zich om. Fok, dit kon niet. Nee, nee, nee, nee! Ze mocht hen toch niet zomaar opsluiten? “Ik blaas die deur weg,” gromde Mizore en ze pakte een muntje uit haar zak. Ze gooide hem de lucht in, maar ving hem uiteindelijk weer. Misschien was dat toch geen goed idee. “Toch maar niet,” mompelde ze droogjes.
Ze liep richting Soul en ging op het bed naast de zijne zitten. Ze voelde hoe haar ogen langzamerhand een beetje dicht begonnen te vallen. Het was een lange dag geweest. Maar, ze moest wakker blijven..
“Ik denk dat we hier nog wel even moeten zitten,” mompelde ze. Ze draaide zich een beetje en liet zich op het bed vallen, haar hoofd op het kussen. Ze keek naar het plafond en vouwde haar handen achter haar armen, haar knieën omhoog houdend. Ze grinnikte zacht. “Ach, ik denk dat we er blij mee moeten zijn dat Misaka er niet bij is,” mompelde ze toen droogjes.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soul

avatar

Aantal berichten : 163
Registratiedatum : 15-04-11

Character
Leeftijd: 15 jaar
Krachten:
Partner: Mizore, you're so lucky.. Because I'm the one, I'm second to none ;D No I kid, I kid. You're awesome. You know that, right? ♥

BerichtOnderwerp: Re: En toen zat je opgesloten 8D   zo apr 24, 2011 11:03 am

Soul keek toe terwijl Mizore zich lichtelijk paniekerig omdraaide en een muntje uit haar zak pakte. Hij begreep het doel niet, maar dat zou hij dan wel hoorde. Ze kondigde aan dat ze de deur weg ging blazen. Wat?! Ze gooide het muntje naar de deur en Soul deinsde wat terug toen ze hem gooide, maar ze ving hem weer op en sprak dat ze het toch maar niet zou doen. Hij liet een grijns rond zijn gezicht verschijnen. “Was je euro-muntje toch niet zo effectief als je had gehoopt?” sprak hij lacherig en zette zich opnieuw op bed, enkele centimeters van haar verwijdert. Opnieuw een veilige afstand, die hij graag behield.
“Ik denk dat we hier nog wel even moeten zitten,” meldde Mizore tussen door nog en Soul knikte. Inmiddels voelde hij zich al wat zieker en had het gevoel dat hij elk moment over zijn nek kon gaan. Zijn maag had zich lichtelijk omgedraaid en hij slurpte een keer. Het voelde ook behoorlijk warm… Hij stond op en deed het raam open. “Wonderbaarlijk genoeg sluit ze ons wel op, maar laat het raam wel open,” zuchtte hij met een kleine grijns rond zijn mond en stond daar even met zijn armen uit het raam bungelend en liet een zachte wind even langs zijn gezicht gaan. “Ik voel me totaal niet lekker meer,” mompelde hij zachtjes, misschien wel onhoorbaar. Hij wist niet zeker of ze het gehoord had, maar toch had hij het meden gedeeld.
Ze meldde nog even dat ze blij mochten zijn dat Misaka er niet meer bij was en Soul knikte even. “Ach, zo erg was ze nou ook weer niet…” loog hij. Hij had het kindje dood irritant gevonden. Hij kon voorlopig niks doen aan zijn overtollige kwijl. Dat was pas rond zijn elfde verschenen, al produceerde hij bij het doorslikken van een ziel ook al meer slijm dan normaal. Het orgaan dat ervoor zorgde dat hij meer speeksel kon produceren en zich verbond met de speekselklieren onder zijn tong en al, was waarschijnlijk geïnfecteerd of zo. Tenminste, dat gokte hij. Maar wat kon hij eraan doen? Voor zoverre hij wist was er niemand die dat ook had, dus de doctoren wisten ook niet goed wat ze konden doen. Hij had ooit antibiotica geprobeerd, maar dat lukte niet goed. Dus hij kon er niks meer aan doen en had moeten leren leven met zijn overtollig speeksel. “Ze was apart, maar gezellig,” zei hij toen met een kleine grijns rond zijn mond en liet zijn armen weer de kamer in glijden en ging op het bed zitten. Hij leunde voorover en keek naar beneden. “Ik word niet goed…” mompelde hij opnieuw zachtjes.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mizore

avatar

Aantal berichten : 487
Registratiedatum : 10-04-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : Rotterdam, Beverwaard.

Character
Leeftijd: 15 years 'ld
Krachten:
Partner: Somehow you're my most precious treasure now, Soul. ♥

BerichtOnderwerp: Re: En toen zat je opgesloten 8D   zo apr 24, 2011 11:39 am

‘Was je euro-muntje toch niet zo effectief als je had gehoopt?’ klonk de stem van Soul. Mizore had enkel geglimlacht. “Met dit muntje, wat trouwens geen euromunt is, kan ik met gemak deze kamer opblazen,” zei ze kalm. “Het enige probleem is dat.. Tjah.. Ik bang ben dat ik deze hele kamer opblaas, in plaats van alleen de deur,” grinnikte ze toen zacht. Toen hij op het bed kwam zitten keek ze hem even aan, maar ze bleef rustig liggen.
Hij merkte op dat het raam opengelaten was en ze draaide zich om, waardoor ze op haar zij kwam te liggen. Ze haatte het dat ze dit korte rokje aan had, maar zich omkleden kon hier toch niet, dus moest ze wel. Ze hoorde hem iets mompelen, maar verstond niet wat hij zei. Hij reageerde dat Misaka niet zo heel erg was, maar ze wist dat dat niet waar was. Ook zei hij dat ze apart maar gezellig was. Daar kon ze mee leven.
“Misaka is niet mijn zusje,” glimlachte ze droogjes. “Ze is niet menselijk,” vervolgde ze. “En daarmee bedoel ik niet zoals wij niet menselijk zijn, maar.. Ze is gecreëerd door mijn vader. Op een andere manier dan je zou denken. Slechts om te kunnen zien hoe ik me ontwikkeld zou hebben als ik mijn krachten eerder ondervonden zou hebben,” legde ze kalm uit. “Dus ja.. Ik was vroeger ook zo irritant,” sprak ze trots uit.

Toen hij voorover geleund ging staan bij het raam zette ze zich overeind en kwam ze van het bed af. In een paar snelle passen was ze bij hem en stond ze schuin achter hem, haar handen op zijn schouders geplaatst. ‘Ik word niet goed,’ hoorde ze hem mompelen.
“Schrik niet,” zei ze zacht. Ze legde haar wijsvingers beiden aan een andere kant van zijn hals en gleed met haar vingers langzaam omhoog, zodat ze omhoog langs zijn slagaders zou bewegen. Hele kleine schokjes kwamen van haar vingers af. Het zou ongeveer voelen als een statische schok.
“Je hart gaat hier iets sneller van werken. Zie het maar zoals ze je altijd van een hartstilstand proberen te genezen,” fluisterde ze in zijn oor. “Je ademt daardoor wat sneller, waardoor je meer zuurstof krijgt en je misschien net iets beter gaat voelen,” zei ze toen, waarna ze haar armen om zijn middel sloeg en haar ogen dicht kneep.
“Als je toch over je nek gaat, alsjeblieft, uit het raam,” glimlachte ze toen, al zou hij de glimlach toch niet zien. De elektrische lading in haar lichaam was voor haar normaal, maar zijn lichaam zou er anders op reageren. Ze wist dat als je misselijk was je frisse lucht nodig had, dus wanneer je meer zuurstof opnam in je bloed, hielp dit vaak goed. Maar, soms moest je nou eenmaal over je nek gaan voor het weer een beetje beter ging. Zou dit gebeuren, dan zou ze toch wel een stapje naar achteren doen. Want, ze was niet zo erg als Misaka, maar.. Ze zat er niet op te wachten om ondergekotst te worden.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soul

avatar

Aantal berichten : 163
Registratiedatum : 15-04-11

Character
Leeftijd: 15 jaar
Krachten:
Partner: Mizore, you're so lucky.. Because I'm the one, I'm second to none ;D No I kid, I kid. You're awesome. You know that, right? ♥

BerichtOnderwerp: Re: En toen zat je opgesloten 8D   zo apr 24, 2011 11:55 am

“Inderdaad, beter dat je dat niet doet…” zei hij zachtjes, wat de kamer betrof. Soul en Mizore bevonden zich er immers allebei zelf in, wat geen goede resultaten zou leveren. Ze vertelde dat Misaka niet haar zusje was en dat ze niet menselijk was. Ach, zo dacht iedereen wel over hun broer of zus. Of broertje of zusje. Hij vond Wes soms ook niet menselijk en geloofde soms ook niet dat ze familie waren. Het enige verschil was dat hij het nooit over hem had, laat staan dat hij hem nog had gezien in de afgelopen zes jaar. Al gauw legde ze uit dat ze heel iets anders bedoelde dan dat hij dacht. Ze was gemaakt door haar vader? Hij knikte maar zachtjes met een kleine grijns toen ze haar zin eindigde. Dat ze vroeger net zo irritant was. “Dat geloof ik best,” sprak hij nuchter uit, met een grijns rond zijn mond.
Zijn spieren spande zich aan en zijn rug kietelde even toen hij twee handen op zijn rug voelde. “Schrik niet,” stelde ze hem gerust, maar daar was het al te laat voor. Hij probeerde zijn spieren weer wat te ontspannen, in de zekerheid dat het niks vaags was. Hij voelde twee vingers in zijn hals die lichtelijk masserend werkte, maar er kwamen enkele schokjes van af. Hoewel hij zich niet gemakkelijk voelde in de situatie, kon hij dat afschuiven met de reden ‘wat dacht je anders, je zit schokken in me te porren’. De witte band die hij om zijn hoofd droeg, was ietsjes lager dan normaal. Het hing net over zijn wenkbrauwen, maar die zou hij dadelijk wel omhoog trekken. Enkele witte haren vielen voor zijn ogen terwijl hij zichzelf wat gerust stelde in de situatie, terwijl Mizore uitlegde wat ze aan het doen was.
Hij lachte even toen ze hem vertelde dat als hij toch moest kotsen, hij dat uit het raam moest doen. “Komt goed,” grinnikte hij toen, “dan maar hopen dat er niemand beneden loopt…” Liep je rustig even door het donker, langs een weeshuis.. En opeens zat er een boel vieze smurrie op je hoofd. Hij had het gevoel dat hij elk moment kon overgeven, maar probeerde dat te onderdrukken. Zijn ademhaling ging ietsjes sneller en hij voelde zich al iets beter. Maar dat gevoel was nog niet verjaagd en het feit dat hij zich zo ongemakkelijk voelde bij hun positie was ook alweer zoiets dat niet hielp.
Al had hij gehoopt dat het niet zou gebeuren, was het toch het geval. Hij leunde voorover en gooide zijn avondmaal eruit, terwijl hij het gevoel had dat hij ging sterven. Hij spuugde nog wat na en realiseerde zich pas toen die bui lichtelijk over was, dat Mizore nog in dezelfde ruimte was. “Het spijt me dat onze eerste kennismaking zo moet lopen,” mompelde hij. Dat maakte ook zo’n lekkere eerste indruk. Hij keek naar beneden, maar het was te donker om nog te zien waar dat geland was. Na enkele minuten zuchtte hij, het gevoel dat hij weer ging kotsen was niet weg. Toch vermoedde hij dat hij er niet veel meer uit kon gooien en hij slurpte een keer. “Nogmaals, sorry…”
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mizore

avatar

Aantal berichten : 487
Registratiedatum : 10-04-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : Rotterdam, Beverwaard.

Character
Leeftijd: 15 years 'ld
Krachten:
Partner: Somehow you're my most precious treasure now, Soul. ♥

BerichtOnderwerp: Re: En toen zat je opgesloten 8D   zo apr 24, 2011 12:20 pm

‘Komt goed,’ sprak Soul. ‘Dan maar hopen dat er niemand beneden loopt,’ zei hij toen. Mizore grinnikte zacht en ook al wist ze dat zij het wel een beetje kon verlichten door een elektrische schok naar beneden te sturen.. Ze zei niets.
Ze merkte dat hij zich niet fijn voelde en kleurde rood. Het had even geduurd voor het tot haar doordrong hoe ze stond. Ze had zich tegen hem aangedrukt en had haar armen om hem heen geslagen. Dit niet zozeer omdat ze het zo leuk vond om hem te knuffelen, maar meer omdat haar elektriciteit zo meer bereik had aangezien ze hem geen harde schokken mocht geven. Dat zou alleen maar voor meer complicaties zorgen en daar was ze nou niet echt op aan het wachten.
Toen hij voorover leunde, liet ze langzaam los en legde ze haar handen op zijn schouders, maar wendde ze haar blik af. De geluiden waren niet bepaald fijn, maar ze vond het nogal vreemd om zomaar weg te lopen omdat hij.. Vieze, gore, smerige, ranzige, vadsige geluiden maakte. Meer woorden kon ze even niet vinden, maar er waren er vast nog wel meer. Ze hield haar hoofd gedraaid zodat de geur haar neus niet zo snel zou bereiken en zodat ze niet zou zien wat zijn lunch was geweest, in zijn halfverteerde vorm.
Toen hij klaar was, haalde ze haar handen van zijn schouders en deed ze een stap achteruit. ‘Het spijt me dat onze eerste kennismaking zo moet lopen,’ zei hij. “Ach,” begon ze kalmpjes. “Ik kan je in ieder geval verzekeren dat ik je niet snel zal vergeten,” grinnikte ze. “Verder.. Het is toch echt grotendeels de schuld van Misaka, dus.. Je kan hier echt niets aan doen, Soul,” glimlachte ze toen.
‘Nogmaals sorry…’ zei hij toen en ze glimlachte. “Nergens voor nodig,” zei ze kalmpjes. Ze had een groot geduld, misschien was dat één van haar sterkere kanten. Ze kon uren blijven wachten op iets en enkel bezig zijn met haar elektriciteit, zonder ook maar een negatief woord in haar hoofd te halen.
Ze hoorde hem even slurpen en een vage rilling gleed over haar rug. Oké, er was iets mis met zijn speekselklieren. Het kon niet anders. Ach.. Ieder zo zijn ding.
Hij draaide zich om en ze keek hem glimlachend aan. Ergens had ze heel erg de behoefte om hem te knuffelen, gewoon om haar elektriciteit weer even te gebruiken. Maar, ze hield niet van knuffelen en voelde zich dan ook zeer ongemakkelijk als het tot haar doordrong dat ze in een vage houding stond met iemand. Helaas drong dit altijd nogal laat tot haar door.
“Ik ga even zitten, ik begin moe te worden..” zei ze, met half dichte ogen. Ze liep langzaam op het bed af en voelde hoe Soul naast haar kwam zitten. Er zat wat ruimte tussen hen in. Genoeg zodat ze zich gemakkelijk voelde, maar ook genoeg zodat ze hem kon aanraken als ze haar arm strekte. Ze zat een beetje halfdood voor zich uit te staren terwijl haar ogen steeds vaker bijna dichtvielen en ze een klein beetje heen en weer begon te wiegen, haar evenwicht niet meer houdend.
Uiteindelijk vielen haar ogen toch helemaal dicht en niet veel later viel ze zachtjes om, haar hoofd landend op zijn schouder, waar ze op bleef slapen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soul

avatar

Aantal berichten : 163
Registratiedatum : 15-04-11

Character
Leeftijd: 15 jaar
Krachten:
Partner: Mizore, you're so lucky.. Because I'm the one, I'm second to none ;D No I kid, I kid. You're awesome. You know that, right? ♥

BerichtOnderwerp: Re: En toen zat je opgesloten 8D   zo apr 24, 2011 12:44 pm

Een fel licht brandde in de ogen van Soul. Hij merkte dat hij niet in zijn eigen lichaam zat, maar in dat van een dier… Een hond, vermoeddelijk. In het licht stonden de zwarte contouren van een man. Zijn hand was naar hem uitgestoken terwijl hij iets bemoedigends sprak. Aarzelend liep Soul erop af. De man maakte een felle beweging en zetten een band rond zijn nek. Soul liet een luidde piep horen gevolgd door een grom. Het bandje veranderde in een ijzeren ketting rond zijn nek terwijl hij met zijn poten ernaar greep en op zijn rug rolde, in een wanhopige poging het eraf te krijgen.
De man droeg een lange zwarte jas met een witte kraag. Hij had grijze haren en rimpels rond zijn gezicht. Alle bomen creëerde samen een lege ruimte. Alles om hem heen was wit. De man's gezicht werd zwart alsof hij er geen meer had. De man trok aan de ketting en deed een schelle piep uit Soul komen.
Houten planken verschenen onder zijn voeten. Hij krabbelde er tegen maar deze kwamen alweer los. Hij zat aan de plank vast terwijl de man hem steeds dichterbij trok aan zijn ketting. Toen Soul omkeek zag hij een paar gele, katachtige ogen op de man's zwarte gezicht. De man sloeg de ketting tot de grond wat - onmogelijk zoals het was - Romeo tegen een witte plafond deed slaan.
De hele scene sloeg om en zijn ketting werd los. De man verdween en een ruïne kwam om hem heen. Een enkele kraai vloog voorbij terwijl hij zijn schelle geluid maakte. Een adelaar kwam over de scene. Er klonk opeens het gemiauw van katten. Achter Soul verscheen dezelfde man weer maar dan met zwarte priesterkledij. En hij had een gezicht – dit keer weer wel - en een zwarte bril. Dode kattenlichamen vormde om hem heen en hij keek niet op of om. De man was uit de dode katten gestegen terwijl deze op zijn voeten stonden te dansen, leek het wel.
‘Soul, 't antwoord tot dit raadsel is simpel. Het zit in de woorden Canis Lupus. Over de jaren heeft evolutie vele soorten dieren gecreëerd. Maar niet een heeft het respect gekregen dat de Canis Lupus wel heeft.' de man pakte een kruis uit zijn borstzak. Een houten kruis. Deze sloeg hij in zijn handen samen. De katten krijgen lange touwen aan hun lichaam die samen kwamen met de kruisen. De man begon er wild mee te slaan en de katten begonnen te 'dansen', maar dit keer veel vreemder dan eerst. Hun ingewanden kwamen eruit terwijl bloed op zijn gezicht spetterde.
'Vergeet het bericht van Claudandus niet, dat is de sleutel.' riep de man terwijl hij bezig was met het rondspringen van die katten. 'Why is it the peas in this pod are the same as peas in a pod?' en opeens begon de man wild te lachen. Een hand greep naar hem.

Soul sperde zijn ogen open en bevond zich weer in zijn eigen lichaam. Naast hem bevond zich Mizore, die half op hem lag. Haar arm lag om zijn lichaam heen en haar hoofd leunde op zijn borst. Hij wou haar van zich af schuiven, maar hij was bang om haar wakker te maken. Heel voorzichtig greep hij naar zijn mobiel. Kwart over zes. Hij legde het ding naast zich neer en keek even tegen het plafond aan. De droom was hij niet vergeten, helaas. Het bleef nog even in zijn hoofd rondspoken, terwijl enkele beelden voor zijn ogen vormde. Mizore’s ademhaling was zeer regelmatig, maar hij hoopte dat ze snel wakker werd. Voorlopig zat hij nog alleen met zijn gedachten.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mizore

avatar

Aantal berichten : 487
Registratiedatum : 10-04-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : Rotterdam, Beverwaard.

Character
Leeftijd: 15 years 'ld
Krachten:
Partner: Somehow you're my most precious treasure now, Soul. ♥

BerichtOnderwerp: Re: En toen zat je opgesloten 8D   zo apr 24, 2011 12:58 pm

Tien jaar. Ik was precies tien jaar en mijn kleine zusje, voor zover ze mijn zusje was, werd vandaag precies zes jaar. Vader had me uitgelegd dat mijn lichaam anders functioneerde dan dat van de normale tiener en hij onderzocht hoe dat in zijn werking ging. Een week na mijn verjaardag moest ik altijd onder de scan. En op onze verjaardag, ging Misaka altijd onder de scan. Papa haatte haar, maar ik hield van haar. De drie anderen waren emotieloos, hadden geen echt bestaan. Ze waren robots, klonen. En dat moesten ze zijn van Vader, maar ik wilde slechts iemand die me begreep. Ik was pas tien jaar, maar mijn lichaam werkte anders en ik was mijn kindertijd al eerder ontgroeid dan de rest. Helaas dat mijn lichaam niet op dat tempo meegroeide.
‘Onee-sama!’ riep Misaka vrolijk uit en ze maakte een pirouette. Ze was bijna naakt, had enkel een topje en een onderbroekje aan. Dit was omdat ze vandaag getest werd. Ze pakte mijn hand beet en trok me mee het lab in. ‘Vreemd dat ze dit doet,’ fluisterde papa altijd wanneer hij bezig was met haar. Misaka kon elektriciteit laten bewegen. Dat was echt gaaf! Ik kon dat niet, terwijl papa zei dat onze lichamen gelijk waren. Dat was vreemd.
Plots begon de machine raar te doen en viel hij uit. Misaka viel neer op de grond en elektriciteit ging alle kanten op. Ik rende op haar af, bang dat ze zou sterven. Ik raakte haar aan en de elektriciteit ging via haar lichaam naar het mijne, waarna ik duizelig neer viel, mijn armen om haar heen gesloten.


Langzaam opende ze haar ogen. Ze lag lekker, maar ze snapte niet waarom. Ze zag nog een beetje wazig en legde haar handen tegen hetgeen waar ze tegenaan lag. Ze knipperde een paar keer met haar ogen, terwijl ze dacht aan Misaka.
Mizore’s elektriciteit was geblokkeerd. Ze wisten niet hoe, maar dit was gebeurd. Door de aanraking met Misaka’s elektriciteit was er iets in haar lichaam veranderd en was alles in haar lichaam op hol geslagen. Toen haar ouders merkten dat ze geen mens was, ook al hadden ze dat al moeten weten; haar vader onderzocht het immers, deden ze haar weg. En nu was Misaka ook hier.
Ze kreunde even zachtjes, waarna ze omhoog keek. Hier zag ze het hoofd van Soul. Nu wist ze waar ze tegenaan gelegen had. Ze wilde opzij rollen, maar lag te dichtbij de rand van het bed waardoor ze met een harde klap op de grond terecht kwam.
“Au!” klonk haar stem droogjes en elektriciteit rolde over haar lichaam, terwijl ze snel haar rokje weer goed trok - want die was een beetje raar gaan zitten tijdens het slapen - en langzaam overeind krabbelde. Ze stond voor het bed waar Soul lag - en zij ook in gelegen had - en keek hem aan. “Hebben we.. Serieus de hele nacht zo geslapen..?” vroeg ze droogjes. Ze was rood aangelopen, maar dit kon ook van de schrik zijn. Want, kom op. Je werd niet elke ochtend wakker tegen de borst van een jongen die je de avond daarvoor ontmoet had.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soul

avatar

Aantal berichten : 163
Registratiedatum : 15-04-11

Character
Leeftijd: 15 jaar
Krachten:
Partner: Mizore, you're so lucky.. Because I'm the one, I'm second to none ;D No I kid, I kid. You're awesome. You know that, right? ♥

BerichtOnderwerp: Re: En toen zat je opgesloten 8D   zo apr 24, 2011 1:08 pm

Geschrokken keek Mizore omhoog, naar Soul’s hoofd. Ze draaide zich soort van van hem weg en viel daarbij op de grond. Er klonk een luidde klap en hij keek even langs de rand van het bed. Zijn vingers krulde om de zijkant van het slaapgerei en hij zijn ogen hingen over de zijkant. “Ook goeiemorgen,” begon hij met een kleine grijns. “Hebben we serieus de hele nacht zo liggen slapen?”
De drang om haar te tarten met een ‘ja, ik werd na een half uur wakker en je lag opeens tegen me aan te knuffelen’ was groot, maar hij weerstond het. Ze was al zo geschrokken van de val, laat staan dat hij haar ook nog even ging plagen over hoe ze tegen hem aan was gekropen. Hij had immers zijn armen niet om haar haan geslagen, dus het moest wel zijn dat zij in haar slaap naar hem had gekropen. Tenminste, daar hoopte hij op. “Ik weet ’t niet,” begon hij toen zijn reactie, “maar toen ik wakker werd lag je tegen me aan. Dat was ongeveer tien minuten geleden… Ik wou je niet wakker maken.” Hij kroop weer naar achteren en leunde tegen de muur aan. Het was een simpele witte muur en het bed had een zeer licht blauwe laken erop. Het kussen was wit en de vloer was wit. Er stond een computer tegenover hen die uit de middeleeuwen stamde en maar het scherm was zwart. Toch stond ie aan, maar waarschijnlijk was er een wachtwoord voor nodig. Hij keek voor een moment naar de deur.
“De verpleegster komt rond half acht,” vertelde hij. Ja, hij wist veel van het weeshuis en wist dat zij hun zou komen bevrijden na haar wrede actie. “Dus dan zijn we vrij, als ik het goed heb…” Hij veegde een keer langs zijn ogen en pulkte er wat korrels uit, waarna hij een keer slurpte en zijn ogen sloot. Ongeveer zes seconden later opende hij ze weer. “Gaat het een beetje? Niet te hard gevallen?” vroeg hij uiteindelijk en merkte dat hij daadwerkelijk nieuwsgierig was naar het antwoord. Ongewoon voor hem, moest hij toegeven. Ach, ze had hem zien kotsen. Hij moest wel iets om haar geven. Over dat gesproken, hij voelde zich nog steeds geen haar beter. Misschien zelfs slechter. Hij deed de band rond zijn hoofd uit en daarna weer aan en trok enkele plukken eronderdoor, die langs zijn hoofd gleden als een soort pony. Zijn rode ogen bestudeerde de kamer opnieuw, afwachtend op Mizore’s antwoord.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mizore

avatar

Aantal berichten : 487
Registratiedatum : 10-04-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : Rotterdam, Beverwaard.

Character
Leeftijd: 15 years 'ld
Krachten:
Partner: Somehow you're my most precious treasure now, Soul. ♥

BerichtOnderwerp: Re: En toen zat je opgesloten 8D   zo apr 24, 2011 1:24 pm

‘Ik weet het niet,’ antwoordde Soul en Mizore glimlachte lichtjes. ‘Maar toen ik wakker werd lag je tegen me aan. Dat was ongeveer tien minuten geleden… Ik wou je niet wakker maken,’ zei hij toen en ze grinnikte zacht. “Hmmn. Ik moet toegeven dat het lekker lag,” gaf ze droogjes toe, haar vinger op haar lip houdend.
Ze zag hoe hij de kamer bestudeerde en naar de computer keek. “Wil je op de computer?” vroeg ze droogjes en ze liep droog op de computer af, om vervolgens haar handen op de bovenkant te leggen. Elektrische schokken vlogen om haar hand en de computer heen en vervolgens ging hij verder met aanmelden. Ze wist niet precies hoe het werkte, maar hacken was geen probleem met haar elektriciteit.

Ze liep met langzame passen terug naar Soul en keek hem toen droogjes aan. ‘De verpleegster komt rond half acht,’ zei hij en ze knikte. “Misaka komt waarschijnlijk rond die tijd. Of misschien om acht uur,” vervolgde ze droogjes. ‘Dus dan zijn we vrij, als ik het goed heb,’ zei hij ook nog en ze glimlachte. “Ach.. Ik heb in ieder geval lekker kunnen slapen hier,” glimlachte ze. “Dit bed - of jij - is veel zachter dan het bed in de slaapkamers,” merkte ze op.
Opnieuw slurpte Soul en automatisch ging ze met haar hand door haar bruine haar. Dit zag er heel natuurlijk uit, maar diep van binnen was ze blij dat er geen kwijl in zat.
‘Gaat het een beetje?’ vroeg hij. Ze keek hem aan. Vroeg hij dat aan haar? Dat hoorde juist andersom. ‘Niet te hard gevallen?’ merkte hij toen op en ze keek hem nepchagrijnig aan. “Ik kan wel tegen een stootje,” glimlachte ze. “Hoe gaat het met jou?” vroeg ze toen.
Ze liet haar blik over zijn lichaam glijden en liet haar blik hangen op zijn hoofd. Ze deed een stap naar voren en zette haar handen naast zijn heupen op het bed, haar knieën langzaam op het bed zettend, zodat ze heel dicht bij hem zat. “Niet bewegen,” fluisterde ze kalm en ze bracht haar hoofd dichterbij het zijne, haar ogen gesloten.
Vervolgens legde ze haar voorhoofd tegen het zijne aan. Zo bleef ze even zitten, maar al gauw draaide ze zich om en plofte ze naast hem neer. “Je hebt koorts,” merkte ze droogjes op. “Gaat het nog steeds niet beter?” vroeg ze toen met een fronsje. Ze had gehoopt dat de verpleegster niet meer nodig zou zijn, maar blijkbaar was hij toch nog niet beter.
Ze slaakte een zucht en merkte dat hij haar toch wel boeide. Dit verwarde haar. Ze gaf om niemand anders dan haar zusje. Zou dit veranderen, dan zou ze misschien weer achtergelaten worden en dan zou ze er niet meer bovenop komen. Ze deed haar knieën omhoog en sloeg haar armen om haar benen heen, voor zich uit starend.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Soul

avatar

Aantal berichten : 163
Registratiedatum : 15-04-11

Character
Leeftijd: 15 jaar
Krachten:
Partner: Mizore, you're so lucky.. Because I'm the one, I'm second to none ;D No I kid, I kid. You're awesome. You know that, right? ♥

BerichtOnderwerp: Re: En toen zat je opgesloten 8D   zo apr 24, 2011 1:39 pm

“Huh?” kwam er droogjes uit, toen ze vroeg of Soul op de computer wilde. Ze liep ernaartoe en het scherm vloog als het ware aan. Vrijwel meteen waren alle bestanden zichtbaar. Dat deed ze goed. Was dat dan ook een van haar krachten? Hij kon niks anders verzinnen en vroeg er niet naar, want zo was hij gewoon niet. Hij probeerde zich zo weinig mogelijk aan anderen te denken, gewoon om zichzelf pijn te besparen. Als hij over anderen ging nadenken werd het pieker werk en dan ging hij zich zorgen maken… Dat was niet zijn bedoeling.
Ze complimenteerde de bedden – of hem – op hun zachtheid. “Ik ben soft,” sprak hij met een kleine grijns rond zijn mond. “Flauw, ik weet het,” hij grinnikte na deze woorden kort. Wat ben ik toch grappig… Hij hoorde de sarcasme nog in zijn hoofd. Ergens galmde Little Ogre door zijn hoofd, maar die wist hij inmiddels aardig goed weg te drukken. Hij hoorde Little Ogre bijna alleen goed in tijden van stress en wanneer hij snel moest denken. Over het algemeen hoorde hij de stem alleen vaagjes. Maar hij wist dat als hij naar Little Ogre zou luisteren en Black Blood elke dag en elke nacht zou inschakelen, hij zijn gedachten zou verliezen. Hij zou gestoord worden, letterlijk. Niet meer goed in zijn hoofd. Zo werkte dat. Het begon altijd met ‘je wordt zo sterk dat niks je meer tegen houd’, maar het detail is dat je van lotje getikt wordt. Hij voelde zich misselijk en het gevoel dat hij elk moment dood kon gaan hing in zijn hoofd. Hij had het idee dat het meer dan dertig graden was en hij zich dood zweette. Dat zou heel charmant zijn van hem, als hij daar zat met zweetoksels. Vreemd genoeg was dat niet het geval, al kon hij zweren dat het wel zo was.
“Mooi,” zei hij zachtjes, toen ze zei dat ze tegen een stootje kon. Voordat hij kon antwoorden op haar vraag, moest hij zich concentreren op haar acties. Haar handen hadden zich naast zijn heupen geplaatst en ze leunde voorover, waarna haar voorhoofd de zijne raakte. Tijd stopte voor een moment en het liefst trok hij wat naar achteren. Hij voelde zich er niet lekker bij dat iemand anders zo dicht bij zijn gezicht kwam, laat staan als hij het gevoel had dat hij diegene ging onderkotsen. Ze vertelde dat hij koorts had en vroeg of hij zich nog steeds niet beter voelde.
Hij schudde zijn hoofd even en had het gevoel dat hij zijn brein van zijn plaats had gehaald. Dat ding rolde nu als een gek door zijn hoofd en hij ontwikkelde hoofdpijn. “Ik heb het heet, knallende koppijn, het idee dat ik weer over m’n nek ga en volgens mij ga ik dadelijk van m’n stokje…” mompelde hij toen even. Ze had gelijk dat ze hem nooit meer zou vergeten. De eerste keer elkaar ontmoeten en hij werd meteen doodziek. Het begin van een hechte vriendschap, niet dan? Ach, hij maalde er niet om. Het gebeurde bijna nooit dat hij vrienden maakte, dat ging niet makkelijk. Ze waren vaak beledigd als hij niet wou zeggen waar hij aan dacht, waarom hij op Degree zat of hoe het hem vroeger was vergaan. Hij had ook meisjes gehad die hij had vertelt dat hij zich er niet fijn bij voelde als ze zo dicht bij zijn gezicht kwamen, die dan heel beledigd reageerde en die hij dan nooit meer terug zag. Dat voorspelde weinig goeds voor zijn liefdesleven. Ach, hij was selectief en op zichzelf, maar niet asociaal. Niet wat die psychiater hem wijs wou maken.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Mizore

avatar

Aantal berichten : 487
Registratiedatum : 10-04-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : Rotterdam, Beverwaard.

Character
Leeftijd: 15 years 'ld
Krachten:
Partner: Somehow you're my most precious treasure now, Soul. ♥

BerichtOnderwerp: Re: En toen zat je opgesloten 8D   zo apr 24, 2011 1:55 pm

‘Ik heb het heet, knallende koppijn, het idee dat ik weer over m’n nek ga en volgens mij ga ik dadelijk van m’n stokje,’ antwoordde Soul op de vraag die ze hem gesteld had. Mizore fronste lichtjes. “Och,” mompelde ze droogjes. “Is er iets wat ik voor je kan doen?” vroeg ze toen met opgeheven wenkbrauwen. De had niet gemerkt dat iemand binnen was gekomen.
‘Onee-sama!’ klonk de verbaasde stem. Mizore keek op en zag dat Misaka daar stond, haar mond wagenwijd open. Achter haar stond de verpleegster. ‘Waarom?’ vroeg ze toen en ze trok een hoofd alsof ze ging huilen. Mizore dacht even na, toen ze zag wat het probleem was. Ze stak haar vinger in de lucht en glimlachte. “Ik keek of hij koorts had,” meldde ze droogjes. Misaka en de verpleegster keken haar beiden aan alsof ze een zeer slechte smoes had verteld.
‘Onee-samaa!’ riep haar zusje toen nogmaals en ze sprong het bed op, op Mizore’s schoot. Ze sloeg haar armen om haar grote zus heen en begon haar te knuffelen. ‘Onee-sama!’ riep het kind nog eens, alsof ze niets beters kon zeggen. Mizore keek haar zacht grinnikend aan. “Onee-chan, er is niets,” grinnikte ze droogjes.
‘Kies voortaan betere jongens uit om mee te overnachten,’ mompelde Misaka en Mizore gaf haar een klein klapje tegen de wang. Vervolgens keek Misaka haar droog glimlachend aan en keek ze naar Soul. Ze sprong vanaf Mizore’s schoot op die van Soul en keek hem met grote ogen aan. Haar elektriciteit zou nu geen kwaad kunnen, zolang ze het maar een beetje in toom hield. “Waag het niet,” fluisterde Mizore naar haar zusje en deze glimlachte. Ze kwam heel dicht met haar hoofd bij die van Soul en liet zichzelf toen hardhandig van het bed afvallen. ‘Blegh! Wat een kotslucht!’ riep ze uit, terwijl ze met haar voeten omhoog, benen gespreid en haar kont tegen het bed aan op de grond lag. Ze ging snel normaal zitten en keek haar zus droogjes aan.
“We konden onze tanden niet poetsen omdat iemand ons hier op had gesloten,” zei Mizore. ‘Dan blies je de deur op,’ antwoordde Misaka bijna direct. “Maar..” Mizore schudde haar hoofd en besloot geen discussie aan te gaan met haar zusje. Dat was nutteloos. Er kwam toch weinig zinnigs uit de mond van dat kind, dus was het beter als je haar gewoon negeerde.
Ze keek naar zijn broekzak waar zijn telefoon in zat. Ze wees, zonder opgemerkt te kunnen worden, met haar vinger naar de telefoon en wist ervoor te zorgen dat het hacken ervan niet moeilijk was. Vervolgens zette ze simpelweg - zonder dat hij het had hoeven zeggen - zijn nummer in haar telefoon.
Ze stond op en keek Soul aan. Ze zag hoe Misaka naar zijn mond keek, wachtend tot er kwijl uit liep. “Ik denk dat we jou beter kunnen laten uitzieken, Soul,” zei ze glimlachend. “Als je mij of de Council - of dit geval hier - nog nodig hebt, kijk in je telefoon,” glimlachte ze. Ze boog zich voorover en bracht haar mond naar zijn oor. “Ik hoop dat je het overleeft met die verpleegster hier,” fluisterde ze zacht en ze keek hem glimlachend aan, waarna ze recht ging staan en haar hand op stak, om vervolgens Misaka’s hand beet te pakken en kalmpjes weg te lopen. Ze zou hem nog wel eens zien. Als hij beter was. Ooit.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: En toen zat je opgesloten 8D   

Terug naar boven Go down
 
En toen zat je opgesloten 8D
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Degree :: Slaapkamers-
Ga naar: