PortalPortal  IndexIndex  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 Sickness in the air

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Ciel

avatar

Aantal berichten : 249
Registratiedatum : 11-04-11

Character
Leeftijd: 13 Jaar
Krachten:
Partner: Hexis, I love you. But I'm done with you.

BerichtOnderwerp: Sickness in the air   di apr 26, 2011 7:00 am


{ Vervolg op; Tu es mon rêve... :3 }
Met veel moeite had hij Puru weer weg weten te krijgen, maar nog steeds had hij liever gehad dat Sebastian hem had geholpen. Want die kon ook mee het gebouw in. Die vrouw en dat meisje waren verdwenen, niet dat hij echt goed naar ze had gezocht. Voor een paar tellen had hij gedacht last te hebben van tunnelvisie, maar het bleek allemaal in zijn hoofd te zitten. En aangezien hij Hexis niet alleen achter kon laten moest hij hem meeslepen. Het zou vast aan hem liggen dat Hexis zo zwaar was, want hij was nou eenmaal niet echt een bodybuilder of zo. Hij probeerde normale passen te zetten, ondanks zijn schoenen die ontiegelijk zwaar leken te zijn. Ja, hij ondersteunde Hexis enkel, maar alsnog was het zwaar voor hem. Het geluk stond hem bij, aangezien alle deuren open waren. Hij wist niet waar hij naartoe zou moeten gaan, en besloot maar naar de eerste beste kamer te gaan waar hij Hexis achter kon laten, wetende dat er niets ergs met hem zou gebeuren. De jongensslaapzaal dus.
Hij deed alles nogal snel en onhandig, maar wel voorzichtig. Toen hij de jongen eenmaal op een bed had gelegd slaakte hij een zucht. Hij keek eventjes op hem neer, bezorgd. Hij schudde zijn hoofd. Hij moest nu niet afgeleid worden door al die beelden die in zijn hoofd opkwamen als hij naar de jongen keek. Hij hapte één keer naar adem, waarna hij zich omdraaide. Hij moest hulp zoeken. Hij snelde de kamer uit, rende in blinde wanhoop maar ergens naartoe. Waar moest hij eigenlijk naartoe? Een plek waar hulp was, dat was logisch. Maar waar was dat?

Na de zoveelste deur open te doen, had hij hem al bijna weer dicht gegooid omdat er vrijwel nooit iemand was, vond hij eindelijk iemand. Zijn ogen werden groter, het was die vrouw weer. Zij wist vast wel wat ze moest doen met Hexis. Zonder te aarzelen stapte hij op de vrouw af en pakte haar vast bij haar arm. Ze schrok, keek hem verbaasd aan. ‘O, het spijt me dat ik niet terug was gekomen; het regent namelijk, snap je?’ Een beetje verward keek Ciel haar aan. Waar had ze het over?... Had ze gezegd dat ze terug zou komen? Ach, het deed er nu niet toe. ‘Mijn vriend, hij…’ Hij zweeg, wist niet hoe hij dingen moest verwoorden. ‘Jullie twee zorgen wel voor veel problemen, niet?’ vroeg ze met een lacherige ondertoon. Met een blik snoerde hij haar de mond. ‘Jij zorgt voor problemen als je hem niet helpt,’ siste hij fel. De vrouw had deze reactie niet verwacht en keek hem enkel vragend aan. Hij klemde haar arm steviger tussen zijn hand, toonde aan dat hij haast had. De vrouw knikte. ‘Oké, ik snap het. Waar is hij?’
Ciel rende voor haar uit, wetende dat ze hem wel zou volgen. Het duurde een eeuwigheid totdat ze weer bij Hexis waren. De vrouw keek naar hem, legde een hand op zijn voorhoofd en zuchtte toen. ‘’Hij is al langer ziek,’ prevelde ze zachtjes. ‘Hoelang?’ zijn stem was schor. ‘Dat kan ik niet zeggen, maar hij is wel ernstig ziek… Dat ik dat niet eerder heb gemerkt. Hij heeft hoge koorts,’ ze legde een hand op zijn buik. ‘En buikgriep.’ De jongen fronste. ‘Hoe kunt je dat nu concluderen?’ De vrouw lachte zachtjes, waarna ze hem aankeek. ‘Niet alleen jullie kinderen hebben krachten.’ Beledigd keek hij weg. ‘Ik ga eventjes wat medicijnen halen. Let jij op hem? Ben zo terug.’ Hij had nog geen reactie kunnen geven of ze was alweer verdwenen. Hij ging door zijn benen en leunde met zijn ellebogen op bed en legde zijn hoofd in zijn handen. ‘Je geeft me hoofdpijn,’ mompelde hij. Hij wist dat het niet alleen hoofdpijn was, veel meer. Maar nog steeds wou hij het niet weten. Had er nu de tijd niet voor.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hexis

avatar

Aantal berichten : 140
Registratiedatum : 18-04-11

Character
Leeftijd: 15
Krachten:
Partner: I want nobody, nobody but you..

BerichtOnderwerp: Re: Sickness in the air   di apr 26, 2011 7:21 am


De terugweg naar Degree ging voor hem snel, aangezien hij nauwelijks iets meekreeg. De hoofdpijn en de fusie van warmte en kou maakte alles wazig, alsof zijn gedachtes ergens anders waren. Zijn ogen vielen steeds dicht door de warmte en bij elke ademhaling leek zijn keel steeds meer pijn te doen. Ciel had hem het gebouw in proberen te sleuren, aangezien hij nauwelijks meer op zijn benen kon staan. En toen waren ze bij de jongenskamer en nestelde hij zich op het bed, wat prettig aanvoelde. En toen viel hij ook weer in slaap.

Net zoals altijd ging zijn droom over vroeger. Over de mensen die hem als ‘ding’ hadden behandelt, en niet als mens. Over Paulson, een jongen uit de bende die er voor zorgde dat hij overdag iets te doen had, zoals klusjes in de buurt doen. New York was hard, veel te hard voor hem. Je moest knokken voor je plaatsje en bijna elke dag vond er wel een misdaad plaats. Zijn leven was een zooitje geweest, waar hij liever niet in beland was. Maar Hexis deed het alleen voor zijn zusje.. Leefde ze nog? Waren zijn ouders allang dood? Zat de bende nog achter hem aan?
In zijn droom kwamen ook herinneringen over Ciel terug. Over hoe hij hem had.. aangerand. Een deel van hem had dat nooit gewild, maar het andere deel reageerde instinctief door zijn verleden. Wat een kut verleden, zeg wat wel.

Zwetend werd hij met opengesperde ogen wakker, terwijl hij opeens overeind zat. Het was nu overal warm en de hitte leek hem hebben ingesloten als een slang zijn prooi. De kamer draaide en omdat er niet echt voldoende licht was, leek hij allemaal schimmen te zien. Schimmen die bewogen, op hem af leken te rennen, hem misschien wouden vermoorden. De bende. Hexis begon te jammeren en in paniek te raken, waardoor hij per ongeluk allemaal hoge en lage tonen de ruimte in schoot en hij van het bed knalde.

_________________
People cry, not because they're weak. It's because they've been strong for too long..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ciel

avatar

Aantal berichten : 249
Registratiedatum : 11-04-11

Character
Leeftijd: 13 Jaar
Krachten:
Partner: Hexis, I love you. But I'm done with you.

BerichtOnderwerp: Re: Sickness in the air   wo apr 27, 2011 5:20 am


Met zijn kin rustend in zijn handpalmen staarde hij naar de slapende jongen. Ja ja, het was schattig. Maar hij wou het niet schattig vinden. Waarom zou hij het schattig moeten vinden? Hij sloot zijn ogen en slaakte een zucht. Dit was zo totaal niet wat hij had gewild. Hij wou dat hij hier de leiding zou krijgen of zo, of op zijn minst weg gaan van deze verdoemde plek. Maar nu… Nu kon dat niet meer. Allemaal dankzij Hexis. Hij kon niet meer helder denken, fijn. Waarom gebeurde dit soort dingen altijd bij hem? Ze waren nota bene allebei jongens. Dat zou alleen maar voor nog meer problemen zorgen. Nou, hij zou er niet echt veel last van hebben. Hij mocht dan jong zijn, hij wist wel hoe hij anderen uit de beurt moest houden indien nodig. Maar dat krijg je ervan als je alle liefde die je nog had uit je bande. Hij beet op zijn lip en opende zijn ogen weer, keek naar de blonde jongen. Maar hij… Hij was opgesloten in een kist door anderen, dat moest toch al iets zeggen? Dit zou alleen maar nadelig gaan werken voor Hexis zelf, degene die hiermee begonnen was. Die aanranding. Aan de ene kant vond hij het nu helemaal niet meer zo erg, maar alsnog was het niet acceptabel. Hij schudde zijn hoofd. Waar bleef die vrouw in godsnaam? Hij kreeg van al dit denken hoofdpijn. Waarom moest hij nou altijd weer een tweestrijd hebben in zijn hoofd, vervelend gedoe ook.
Had hij een nachtmerrie? Het leek er eigenlijk wel op. Want het schattige was allang verdwenen, zorgde ervoor dat alleen nog een hartverscheurend beeld overbleef van een jongen die een nare droom had en er niet uit kon ontsnappen. Hij wou hem wel wakker maken, hem geruststellen. Maar hij kon het niet. Hij zou niet weten wat hij moest doen, hij zou waarschijnlijk ook van slag raken. En dan zou het waarschijnlijk zo gaan dat Hexis hem uiteindelijk zou kalmeren, in plaats van andersom.

Licht verbaasd keek de jongen op wanneer Hexis met een ruk rechtovereind ging zitten en met wijd opengesperde ogen voor zich uit staarde. Een paar tellen gebeurde er niets. Tot de blonde jongen ineens in paniek raakte. Wat er daarna gebeurde kon hij niet zien. Hoofdpijn kwam ineens opkijken, en hij greep met zijn handen naar zijn hoofd en kneep zijn ogen dicht. Het was geen normale hoofdpijn, want die kon nooit zo veel pijn doen. Hij wou dat het ophield, maar wist niet hoe en wat hij moest doen. En net zo snel als de hoofdpijn was gekomen, was hij ook weer verdwenen. En Hexis ook. Zoekend keek hij om zich heen, spotte de jongen en ging gelijk naar hem toe. ‘Hexis, rustig,’ siste hij, niet dwingend; enkel om ervoor te zorgen dat hij zijn aandacht zou trekken. ‘Ik ben het maar, Ciel.’ Hij ging op zijn knieën zitten, een meter van de jongen verwijderd, staarde hem enkel aan. Om hem nu meteen vast te pakken had geen zin, hij moest hem eerst rustig krijgen.
De deur ging weer open, de vrouw was terug. ‘Wat is er gebeurd?’ Met een ruk keek Ciel over zijn schouder naar de vrouw. ‘Niets.’ De vrouw fronste. ‘Oké… Ik heb de medicijnen bij me, zou ik ze aan hem geven?’ Snel schudde de jongen van nee. ‘Ik doe het wel,’ sprak hij zelfverzekerd. Hij wist prima wat hij deed. In deze situatie zou er alleen maar meer schade aangebracht worden als een onbekende zich ermee ging bemoeien. Begrijpend knikte de vrouw en knielde ze bij de jongen neer om hem de medicijnen te overhandigen. ‘Zorg dat hij weer gaat slapen, hij heeft veel rust nodig.’ Nog voor hij een reactie kon geven liep de vrouw alweer de kamer uit waarna ze de deur achter zich sloot. Hij zuchtte en liet zijn schouder hangen, richtte zich weer tot Hexis. ‘Ga je meewerken, of moet ik letterlijk alles gaan doen?’ Het was meer sarcastisch, en peilend of dat de jongen alweer was gekalmeerd.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hexis

avatar

Aantal berichten : 140
Registratiedatum : 18-04-11

Character
Leeftijd: 15
Krachten:
Partner: I want nobody, nobody but you..

BerichtOnderwerp: Re: Sickness in the air   wo apr 27, 2011 6:56 am


Zijn gezicht was klam van het zweet terwijl hij daar hulpeloos op de grond was geknald.
"Ze komen.. Ze-.. Ik-.." fluisterde Hexis haperend door zijn snelle ademhaling. Hij was bang, doodsbang, want hij wist dat ze hem zouden vinden, aangezien hij nu onmogelijk opgemerkt kon worden. Een schaduw verscheen een paar meter voor hem en hij drukte zijn handen tegen zijn oren aan en kneep zijn ogen dicht. Ondanks dat hij dat deed, kon hij nog wel horen en hoorde hij dus ook de fluisterende stem.
"Ik ben het maar, Ciel," meteen ontspande zijn houding, maar spande toen ook weer aan. Wie weet was het een valstrik? Er klonk nog meer gemompel, zijn ogen schoten open en kwam een beetje overeind, voorzichtig. Daar, tussen zijn tranen door, kon hij Ciel onderscheiden die daar op de grond zat en.. een vrouw? Het was aan het schemeren buiten en dus was het niet donker, maar toch kon je niet goed dingen meer onderscheiden. Ook was het licht niet aan of deed die het gewoon niet. Er ging wel vaker dingen kapot. Maar.. waar was de bende? Voor zover hij zag waren de vrouw en Ciel de enigen in de kamer. Had hij het zich dan verbeeld? Uiteindelijk kalmeerde hij en toen de vrouw over medicijnen sprak, vertrok zijn gezicht. Het ging toch harstikke goed met hem? Hexis wist dat dat niet waar was, maar hij bleef volhouden tegen zichzelf van wel. De vrouw ging weg en zijn ogen schoten naar wat Ciel in zijn handen had. Er viel iets op. Een naald. Hij haatte naalden! Ze deden pijn en waren onprettig. Hij had er ooit eentje gehad toen hij ziek was, maar dat was de enige keer en sindsdien verafschuwde hij die dingen.
"Ga je meewerken, of moet ik letterlijk alles gaan doen?" vroeg de jongen op een sarcastische toon. Hexis daarintegen was serieuzer dan hij.
"Blijf.. met.. die dingen.. uit.. mijn.. BUURT!" snauwde hij met een haperende ademhaling richting de jongen. Hij kroop achteruit, maar kromp ineen toen er een steek door zijn buik heen ging, en toen hij wou opstaan zakte hij meteen weer inelkaar omdat de hitte hem in beslag nam en hem duizelig maken. Hij had geen kans, was te moe om zijn krachten te gebruiken, waardoor de jongen nu vrij spel had en alles.. ja.. alles kon doen wat hij met hem wou. Onder anderen het geven van injecties..

_________________
People cry, not because they're weak. It's because they've been strong for too long..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ciel

avatar

Aantal berichten : 249
Registratiedatum : 11-04-11

Character
Leeftijd: 13 Jaar
Krachten:
Partner: Hexis, I love you. But I'm done with you.

BerichtOnderwerp: Re: Sickness in the air   wo apr 27, 2011 9:00 am


De blonde jongen stamelde iets, maar het ontging hem wat. Niet dat het er echt toe deed, want wanneer hij hem leek te herkennen werd hij al vele malen rustiger. Hij liet zijn blik afdwalen naar zijn handen, waar hij nogal onhandig drie spuiten vast hield. Moest hij hem nou echt injecties gaan geven? Hij wist letterlijk niets af van EHBO, dus dat kon nog wel eens wat gaan worden. Toen hij weer opkeek straalde het gestalte van Hexis weer angst uit. Hij zou ook bang zijn geweest als iemand voor hem zat met zo’n spuiten, want dat kon maar een ding betekenen. Ciel zijn ogen werden groot bij het horen van het gesnauw. Het duurde hem een paar tellen om zich te herstellen. ‘Snauw niet tegen me, ik probeer je te helpen,’ siste hij beledigd terug. Het moest wel van twee kanten komen, en nu kwam het… Eigenlijk van geen van beiden kanten. Eerst had hij wel gewoon rustig alles willen aanpakken, maar Hexis had daar een ander idee over. Die zou proberen die spuiten zo ver mogelijk uit de buurt te houden, wat het ook zou kosten. Rustig legde hij twee van de drie spuiten op de grond, dan zou het al wat gemakkelijker gaan. Hij hapte één keer naar adem, keek weer naar de jongen. ‘Het duurt maar een seconde, geloof me. Ik heb zo vaak injecties gehad, dus ik weet hoe het voelt,’ prevelde hij zachtjes.
Het was te danken aan de pijn waarin de jongen verkeerde dat het hem geluk was om dichtbij hem te komen met die spuit in zijn handen. Voorzichtig pakte hij zijn arm vast, zette er meer grip op wanneer hij zich realiseerde dat Hexis hem wellicht weg zou trekken op het laatste moment. ‘Als je meewerkt, krijg je een beloning.’ Welke beloning wist hij nog niet. Maar hij moest iets zeggen om de jongen toch zover te krijgen om mee te werken. Met een trillende hand duwde hij de naald zachtjes tegen de huid van de jongen, maar nog niet erdoorheen. Het leek alsof hij bang was zichzelf ook een prik te geven. Uiteindelijk haalde hij diep adem in, terwijl hij tegelijk de naald door de huid boorde van de jongen. Spoot daarna de vloeistof in de arm, hopend dat hij het goed deed. Snel haalde hij hem eruit en gooide hem nonchalant weg. ‘Zo erg was het toch niet?’ Hij keek Hexis weer aan, glimlachte zwakjes. ‘Nog twee te gaan,’ fluisterde hij erachteraan. Zijn ogen werden groter. Ja, nu zat hij zelf dus in de problemen. Hij had een beloning beloofd, en Hexis kennende zou die doorzeuren tot hij die had. En tot die tijd zou hij ook niet meer meewerken. Hij staarde hem enkele tellen aan, waarna hij naar voren leunde en zijn lippen tegen Hexis’ wang duwde. Daarna leunde hij weer snel naar achter, maar keek hem niet meer aan. ‘Da’s je beloning, meer krijg je niet,’ murmelde hij zachtjes.

Een frons tekende zich af op het voorhoofd van de jongen. ‘Je bent plakkerig,’ sprak hij nogal vaagjes. Hij keek over zijn schouder naar de overige twee spuiten. ‘Ik geef je de andere injecties later op de dag wel. Maar wel nog vandaag; hoe eerder hoe beter.’ Hij keek weer naar de jongen. ‘Trek je shirt uit.’ Het klonk als een bevel, zeer serieus. Maar van binnen was het een ware chaos in zijn lichaam; dat zou zijn hart niet aankunnen. Laat staan dat hij rustig zou kunnen blijven. Hij zuchtte zachtjes, wendde zijn blik af. Zonder op een reactie te wachten stond hij op en pakte de spuiten, waarna hij op een bed ging zitten. Rustig legde hij de spuiten naast zich neer. Een tijdje bleef hij zitten, hij had hoofdpijn. Hij stond weer op, liep naar Hexis toe. Zonder naar hem te kijken, bang voor wat hij zou zien, stak hij een hand naar hem uit. ‘Kom, ik help je opstaan. Je kunt nu maar beter gaan slapen,’ mompelde hij. Hij had de grootste neiging om zijn blik op de jongen te vestigen, maar de angst voor wat zijn eigen reactie zou zijn was te groot.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hexis

avatar

Aantal berichten : 140
Registratiedatum : 18-04-11

Character
Leeftijd: 15
Krachten:
Partner: I want nobody, nobody but you..

BerichtOnderwerp: Re: Sickness in the air   do apr 28, 2011 4:46 am


Een halve meter achter hem bevond zich de muur, en toen hij weer verder achteruit schoof, kwam hij met zijn rug tegen het beton aan. Ciel leek te schrikken van zijn gesnauw, maar aan de andere kant was het logisch vanwege die spuiten met naalden. Wie was er nou niet bang voor?
‘Snauw niet tegen me, ik probeer je te helpen,’ siste de jongen beledigend terug. De jongen legde er eentje naast hem op de grond. ‘Het duurt maar een seconde, geloof me. Ik heb zo vaak injecties gehad, dus ik weet hoe het voelt.’ Hexis wist niet of het een leugentje om eigen bestwil was of dat het waar was, maar hij had toch niet meer de kracht om weg te gaan. Hulpeloos zat hij daar terwijl de jongen dichterbij kwam. Zijn ademhaling ging sneller en hij drukte zich nog meer tegen de muur aan. Zijn arm werd vastgepakt en voor zich uit gestoken. Hexis wou hem terug trekken, maar de greep verstrakte.
‘Als je meewerkt, krijg je een beloning.’ Beloning. Beloning.. Wat voor beloning? Zachtjes jammerde hij protesterend toen hij de naald op zijn huid voelde en hij kneep zijn ogen dicht. Pas toen Ciel diep adem nam boorde de naald simpel door zijn huid in. Hij voelde hoe een vloeistof in zijn bloedvaten werd gespoten en de naald er weer uit werd gehaald. Het bloedde een beetje en deed vreselijk pijn doordat hij zijn arm had gespannen, waardoor Hexis zachtjes begon te vloeken en zijn ogen weer open deed. Ook ontstonden er tranen in zijn ogen, maar kon hij ze makkelijk beheersen.
‘Zo erg was het toch niet?’ vroeg de jongen. Hexis snoof en mompelde wat onverstaanbaars. ‘Nog twee te gaan.’ Zijn maag leek zich om te draaien en hij moest moeite doen om niet over te geven. Hij probeerde het bloed aan zijn shirt af te vegen, toen hij opeens twee lippen op zijn wang voelde. Net zo snel was Ciel weer achteruit geleund. Oh ja, zijn beloning. Noemde hij dat zoenen? Hij voelde zich beledigd.
‘Da’s je beloning, meer krijg je niet,’ mompelde de jongen bijna onverstaanbaar. Hexis zijn gezicht vertrok even lichtjes. ‘Je bent plakkerig.’ Hij grinnikte even, voor zover dat kon door de warmte. ‘Ik geef je de andere injecties later op de dag wel. Maar wel nog vandaag; hoe eerder hoe beter.’
Hexis opende zijn mond om iets te zeggen, toen de jongen opeens iets heel onverwachts zei.
‘Trek je shirt uit.’ Zijn ogen gingen even verbaasd naar het shirt wat hij aan had. Het was nat en kleefde helemaal aan zijn huid. Zijn ogen gingen naar de jongen die op stond en de spuiten pakte en op een bed ging zitten, zonder iets te zeggen of naar hem te kijken. Hexis haalde zijn schouders even op en trok toen het shirt uit, wat hij naast zich neer legde. Hij was niet gespierd, toch had hij een strakke buik en was hij niet dik, maar een beetje mager. Ze, van de bende, hadden een keer tegen hem gezegd dat hij een wasbordje moest krijgen, aangezien er dan misschien meer mensen op hem af kwamen, maar hij had het genegeerd omdat hij geen zin had om te trainen en ze dronken waren, dus het toch niet serieus namen. Hij keek op toen Ciel naar hem toe liep, zonder naar hem te kijken, en zijn hand uit stak, met de bedoeling om Hexis overeind te trekken.
‘Kom, ik help je opstaan. Je kunt nu maar beter gaan slapen,’ zei de jongen. Slapen? Hij pakte de hand en ging op het bed zitten, een beetje duizelig.
‘Slapen? Denk je dat ik nog kan slapen nu ik weet dat ik nog twee spuiten te gaan heb?’ mompelde hij. ‘Injecteer me, nu alsjeblieft. Als je me maar belooft dat je me écht zal zoenen en niet me een gewoon kusje gaat geven.’ Er verscheen een lichte grijns op zijn gezicht, maar die verdween al snel door de hitte en pijn.

_________________
People cry, not because they're weak. It's because they've been strong for too long..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ciel

avatar

Aantal berichten : 249
Registratiedatum : 11-04-11

Character
Leeftijd: 13 Jaar
Krachten:
Partner: Hexis, I love you. But I'm done with you.

BerichtOnderwerp: Re: Sickness in the air   vr apr 29, 2011 3:42 am


Nog steeds weigerde hij naar de jongen te kijken, staarde daarom maar na de spuiten. Zwijgend zat hij op het bed, wist niet wat hij eigenlijk nog meer moest zeggen. Waarom werden situaties altijd ongemakkelijk als je niets meer wist te zeggen? Hij vond het maar irritant, maar hij irriteerde zich aan nogal veel dingen. En hij begon zich zelfs aan zichzelf te irriteren, wat een soort wonder was. Maar alsnog was het niet leuk. Nee, het was enkel vervelend en meer niet. ‘Je bent ziek en moe, je kunt amper op je eigen benen staan. Dus ja je kunt slapen,’ murmelde hij zachtjes, staarde nu voor zich uit. Hij zat een beetje voorover gebogen met zijn bovenarmen rustend op zijn bovenbenen. Zijn handen waren in elkaar gevouwen. Als hij nu zijn hoofd had laten hangen kon zijn pose iets weg hebben van iemand die aan het bidden was. Maar hij was niet gelovig, allang niet meer. Niet na alles wat hem was overkomen. Hij was nu een persoon geworden dat dingen moest zien voordat hij ze geloofde. Zo geloofde hij zichzelf soms ook niet in bepaalde dingen, vooral nu. Maar hij had al genoeg gezien, genoeg gevoeld om te weten dat het echt was. En alsnog was het allemaal zo ongeloofwaardig. Ja, dat was een nare eigenschap… Je niet meer over kunnen geven aan bepaalde dingen, niet meer genieten van dingen. Want hij wist als geen ander dat geluk altijd ergens eindigde, dus wou hij het niet meer vinden, want het zou alleen maar voor pijn zorgen. En hij wou niet weer pijn voelen, niet meer… Nooit meer.
Hij keek zijdelings naar Hexis wanneer deze weer wat zei, fronste als eerste reactie. ‘Heb je het niet door?’ vroeg hij op een licht geïrriteerde toon. ‘Ik houd er niet van om dingen te doen waar ik slecht in ben,’ mompelde hij er toen achteraan, waarna hij zijn hoofd draaide en de jongen in zijn ogen aankeek. ‘Dus ga ik het ook niet doen, dus ga nu slapen.’ Ja, hij had er echt een hekel aan als hij slecht was in iets. Zijn ouders hadden gewild dat hij perfect werd, maar hij was niet perfect en zou het nu al helemaal niet meer worden. Zijn eerste dag op deze vervloekte wereld had al bepaald dat hij nooit perfect zou worden. En toen zijn gave erbij kwam was alles beslist. Maar nog steeds gaf hij er niet aan toe dat hij niet meer perfect kon zijn, hij zou het blijven proberen. Want zijn ouders waren de enige personen waarvan hij daadwerkelijk van had gehouden. Oké… Dat was een halve leugen. Hexis was er ook, maar wat was hij nou precies voor hem? Hij kon geen conclusie trekken. En dat zorgde ervoor dat er alleen maar twijfel bij kwam kijken.

Hij hapte één keer naar adem wanneer hij zijn blik lostrok van de jongen, maar zijn ogen schoten al snel weer terug; gleden over hem heen. Hij hield zijn adem in. Ondanks het feit dat hij had geprobeerd dit alles te vermijden was het toch gebeurd. ‘Ik geef ze je nu wel,’ sprak hij op een monotone toon. Hij pakte een van de spuiten en pakte daarna voorzichtig Hexis’ arm vast. Zonder nog te aarzelen boorde hij gelijk de naald in de arm en spoot het medicijn erin, keek er gewoon neutraal bij. De eerste keer was wennen, maar de keren die daarna zouden volgen zouden vloeiend gaan zonder enige twijfel. Voor een paar tellen verstijfde hij. Zou dat dan niet precies hetzelfde zijn bij – Hij kapte de gedachte af en haalde de naald weer uit de arm. Rustig legde hij de spuit weg en pakte de laatste. ‘Nog een en dan ga je slapen,’ weer die monotone toon. Hij herhaalde zijn handelingen van de vorige keer, maar was dit keer nog preciezer. Ja, hij werd er wel goed in.
Wanneer hij klaar was pakte hij beiden spuiten en keek ernaar. ‘Zo erg was het toch niet?’ Hij keek Hexis weer aan, maar kneep kort daarna zijn ogen tot spleetjes. ‘En nee, ik ga je niet nog een beloning geven; want daar ben ik slecht in. En de rest heb ik het al eerder over gehad,’ siste hij erachter aan.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hexis

avatar

Aantal berichten : 140
Registratiedatum : 18-04-11

Character
Leeftijd: 15
Krachten:
Partner: I want nobody, nobody but you..

BerichtOnderwerp: Re: Sickness in the air   vr apr 29, 2011 6:42 am


“Heb je het niet door?” vroeg Ciel, als reactie. “Ik houd er niet van om dingen te doen waar ik slecht in ben.” Hexis’ gezicht vertrok even, aangezien hij geen slapeloze nacht wou hebben, want waarschijnlijk was Ciel niet van plan om bij hem te gaan slapen. Al wou hij het wel. Hij staarde de jongen teleurgesteld aan, die in zijn ogen keek.
“Dus ga ik het ook niet doen, dus ga nu slapen.” Hexis beet op zijn lip en wierp zijn blik weer voor zich uit, terwijl hij de jongeman vanuit zijn ooghoeken in de gaten hield. Na een poosje ging de blik van zijn jongen weer naar hem toe, hij zag dat de ogen over zijn lichaam gleden en een kleine grijns verscheen op zijn gezicht.
“Ik geef ze je nu wel.” Het was op een monotone toon, maar Hexis was blij dat de jongen het deed. Aan de andere kant niet, zijn grijns was al van zijn gezicht af toen de jongen zijn arm vast pakte en zonder te treuzelen de naald erin prikte.
“Ciel,” fluisterde hij zachtjes op een geïrriteerde toon toen de jongen even verstijfde, maar de naald werd al snel uit zijn arm gehaald.
“Nog een en dan ga je slapen,” zei de jongen. En.. En.. Zijn beloning dan? Hexis begon al wat achterdocht te krijgen, maar negeerde het. Opnieuw ging de spuit weer in zijn arm, werd er vloeistof in gespoten en werd de naald er weer uit gehaald. Het deed zeer, harstikke zeer, maar hij gaf geen kik.
“Zo erg was het toch niet?” Hoopvol keek hij de jongen aan met een glimlach op zijn gezicht, maar die verdween toen de jongen zijn ogen tot spleetjes kneep. “En nee, ik ga je niet nog een beloning geven; want daar ben ik slecht in. En de rest heb ik het al eerder over gehad,” siste de jongen. Er ging een schok door Hexis heen en er ontstonden tranen in zijn ogen. Weer afgewezen, door dezelfde persoon. En nu kwam het nog zelfs harder aan, nu hij ziek was. Zijn hand taste onder het bed en hij haalde er een blauw boekje onder vandaan die hij (niet hard) naar Ciel gooide, waarna hij zich onder de dekens verstopte.
In het boekje stonden allemaal tips over zoenen met jongens en nog veel meer, ze hadden hem voor de grap van de meisjeskamer gestolen en Hexis had hem van een van de jongen geleend en wou kijken hoe stompzinnig het boekje was, maar er stonden wel bruikbare tips voor Ciel in. Hoopte hij maar. Hij hield er niet echt van om op iemand verliefd te zijn die niet fatsoenlijk kon zoenen, maar het was nou eenmaal zo.

_________________
People cry, not because they're weak. It's because they've been strong for too long..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ciel

avatar

Aantal berichten : 249
Registratiedatum : 11-04-11

Character
Leeftijd: 13 Jaar
Krachten:
Partner: Hexis, I love you. But I'm done with you.

BerichtOnderwerp: Re: Sickness in the air   vr apr 29, 2011 9:21 am


Er kwam geen reactie van Hexis’ kant. Eigenlijk wel voorspelbaar. Hij weigerde alweer. En deze keer had hij het gedaan nog voor de jongen aanstalten had kunnen doen om hem aan te kunnen raken. De andere keer was hij aangerand en had hij hem een klap verkocht. Tweede keer had hij niets gedaan. En derde keer was deze keer, en toen had hij chagrijnig gereageerd. Hoe kon het dat Hexis het nog met hem uithield? Hij was eigenlijk een vreselijk persoon. Een persoon waar je het recht voor kreeg om hem te haten, want zelfs dat deerde hem niet. Maar wat deed hij nu dan? Hij hielp iemand. Hé bah. Helpen was een woordje waar hij vaak overheen keek in zijn eigen woordenboek. Was het zelfs vergeten. Hij hoorde anderen niet te helpen, maar zij hoorden hem juist te helpen. Maar nu zorgde hij zelfs voor de jongen. Het maakte hem misselijk. Waarom overkwam hem dat altijd weer? Het was misselijkmakend, verwarrend en niet leuk. Maar tegelijkertijd was dat warme gevoel dat hij soms kreeg wel leuk, tot een bepaalde tijd; want het werd langzamerhand verstikkend en onverdraagzaam. Dus in zijn ogen bracht al dit gedoe alleen maar negatieve dingen met zich mee. Ach, het was hem wel een beetje vergeven. Hij moest alles nog leren, eraan wennen. Hij moest nog zien dat er ook fijne dingen bij kwamen kijken, maar dan moest hij eerst ophouden met alles te ontkennen en proberen alles weer te ‘herstellen’. Zodat alles weer werd zoals eerst.

Hij schrok op uit zijn gedachtes wanneer er iets tegen hem aan werd gegooid, niet hard, maar alsnog schrok hij ervan. Met een ruk draaide hij zijn hoofd, maar hij kon Hexis niet vinden met zijn ogen. Zijn blik dwaalde af naar onder, waarna er een frons op zijn gezicht kwam. Was hij nou werkelijk boos omdat hij geen beloning kreeg? ‘Hexis,’ sprak hij in een adem, toonde dat hij hier moe van werd. ‘Je gaat me nu niet zeggen dat je boos bent.’ Want dan zou hij hem boos maken. Waarom kon die jongen nou niet gewoon accepteren dat hij het niet leuk vond? Dat hij er zenuwachtig en nerveus van werd, wat hem irriteerde. En het irriteerde hem ook weer dat hij zich aan zichzelf irriteerde. En door dat soort gedachtes kreeg hij hoofdpijn. Nonchalant gooide hij het broekje weg, vond het maar vies. Hij draaide zich om, tilde zijn benen op het bed. Hij gleed met zijn hand over het deken, niet wetende wat hij precies aanraakte van Hexis, maar hij raakte hem vast wel aan; zo blind was hij nou ook weer niet. ‘Geen nachtmerries krijgen hé,’ sprak hij op een plagerige toon, waarna hij meteen weer zweeg. Waarom zei hij zoiets nou weer? Dat was zo niet zoals hij zich normaal gedroeg. Wat was het dat Hexis met hem deed waardoor hij zich zo onnozel gedroeg. Zwijgend bleef hij zitten, staarde in het niets. Hij was moe, wou ook wel slapen, maar wist dat dat niet ging lukken. Hij zou of een nachtmerrie krijgen, of wakker worden omdat zijn dromen onacceptabel zouden zijn. En Hexis?... Die zou het vast niet erg vinden als hij hier bleef zitten, toch?
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hexis

avatar

Aantal berichten : 140
Registratiedatum : 18-04-11

Character
Leeftijd: 15
Krachten:
Partner: I want nobody, nobody but you..

BerichtOnderwerp: Re: Sickness in the air   za apr 30, 2011 7:01 am


"Hexis," was wat Ciel als eerste zei. "Je gaat me nu niet zeggen dat je boos bent."
Hexis beet op zijn lip. Hij was niet boos, alleen maar teleurgesteld in de jongen en.. het voelde alsof hij afgewezen was (opnieuw) en dat maakte hem geïrriteerd. Hij was nooit gewend om afgewezen te worden, altijd lieten ze hem zijn gang gaan. Ze hadden dat alleen maar gedaan omdat hij volgens hun, meestal vrouwen, zo mooi was. En dat terwijl hij niet eens op vrouwen viel. En nu.. Nu was hij verliefd op een jongen die misschien niet eens van hem hield. Er ontstonden tranen in zijn ogen. Het bed zakte vlakbij hem in en kraakte een beetje, gevolgd door een hand die over zijn rug ging, aangezien hij op zijn buik lag. Nou ja.. niet echt over zijn rug, aangezien er nog een deken tussen zat, maar toch drong het tot diep in zijn ruggengraat door, waardoor hij even rilde. Hield de jongen wel van hem of was het allemaal bedrog? Of erger, was het misschien een weddenschap? Hexis kon niet goed nadenken doordat hij steeds de tranen moest onderdrukken en de woorden van de jongen niet eens had gehoord. Zijn gezicht was verborgen in het kussen en zijn armen had hij tegen zijn borstkas aan gevouwen. Opeens, alsof iemand hem een commando gaf, ging hij overeind zitten en pakte hij de schouders van Ciel vast. De tranen kon hij niet meer tegenhouden, ze liepen al over zijn wangen.
"Alsjeblieft, Ciel.. Luister naar me.. Hou je nou echt van me of is alles gelogen?" snikte hij. Hij wou het weten. Zijn blonde haar plakte aan zijn voorhoofd en over zijn borstkas liepen straaltjes zweet. Misschien was het toch niet verstandig om met al die warmte onder de dekens te gaan zitten, want hij begon zich al niet goed meer te voelen.

_________________
People cry, not because they're weak. It's because they've been strong for too long..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ciel

avatar

Aantal berichten : 249
Registratiedatum : 11-04-11

Character
Leeftijd: 13 Jaar
Krachten:
Partner: Hexis, I love you. But I'm done with you.

BerichtOnderwerp: Re: Sickness in the air   vr mei 06, 2011 2:11 am


Pijn.
Het deed pijn, en niet zo’n klein beetje. Zijn hart kromp ineen, en het voelde alsof hij geen adem meer kon halen. Alsof al zijn organen het aan het begeven waren. Zijn ogen gingen halfdicht, hij wendde zijn blik af. Waarom had hij die vraag moeten stellen? Waarom moest hij zo vaak huilen? Waarom kon hij hem niet gewoon meer tijd gunnen? Twijfelde hij nou serieus aan zijn eigen oordeel?... Ja… Dat deed hij. Het maakte hem bang. En bang zijn was niet leuk, was het nooit geweest. Waarom werd hij bang, waarom kon hij niet helder denken? En waarom vroeg hij zich altijd zo’n vervelende waarom vragen af, waar hij toch geen antwoord op zou weten? Hij beet op zijn lip. Hij wou antwoord geven, heel graag zelfs. Dan hoefde hij zich tenminste niet meer zo te voelen als nu, maar hij kon het niet. Hij had een brok in zijn keel, figuurlijk natuurlijk, die hem ervan belette nog maar een woord uit zijn mond te krijgen. Het zou hem enkel nog meer pijn doen. Het liefst zou hij nu weg rennen voor de situatie waar hij nu in verkeerde. Maar zelfs dat kon hij niet. Hij kon helemaal niets.
Hij hapte één keer naar adem en sloeg zijn ogen weer op. Ze hadden een ongewone glim, die liet zien dat hij zijn tranen binnen, wat ongelofelijk prikte. Maar niets kon de pijn overtreffen die hem nu kwelde. Langzaam hief hij een hand op en legde deze voorzichtig op een van Hexis’ wangen. Nog steeds kon hij niet praten, hoewel dat wel gunstig zou zijn nu. Hij had dan zoveel kunnen zeggen als hij wou, maar hij realiseerde zich nu ook wel dat woorden geen zin hadden. Hexis zou het toch niet meer geloven. Want hoe vaak had hij de jongen nou al gekwetst? Aan het aantal keer dat de jongen had gehuild, bijna iedere keer dus, kon je uitmaken hoe vaak. Te vaak dus. Hij had het recht om te twijfelen. Maar hijzelf? Eigenlijk niet. Maar het was gewoon omdat hij jong was, onervaren. En dan kwam er ook nog eens bij kijken dat ze allemaal jongens waren, wat helemaal niet mee hielp.

Hij knipperde een paar keer met zijn ogen, leunde toen naar voren. ‘Hexis, ik…’ prevelde hij zachtjes, bijna onverstaanbaar. Rustig keek hij hem in zijn ogen aan, hoewel het meer zou helpen als hij zijn ooglapje af had, maar dat deed er nu niet toe. Een paar tellen bleef hij gewoon zo zitten, probeerde na te denken. Maar duizenden gedachtes spookten door zijn hoofd heen, en zijn hart bonkte zo hard in zijn borstkas dat het pijn deed. En hij wist al dat praten niet ging helpen. Hij moest twijfel wegtrekken, en tegelijkertijd het goedmaken met Hexis. Want hij had de jongen al te veel, mentaal, aangedaan in een korte tijd. Normaal zou hij zich niet schuldig voelen, maar dat deed hij nu wel. Hij voelde zich juist heel erg schuldig, dat het pijn deed. Vervloekt geweten ook. Hij leunde nog een paar centimeter naar voren, om vervolgens zijn ogen te sluiten en zijn lippen op die van Hexis te drukken. Echt, was dat de enige manier die hij wist om alles tegelijk te doen? Eigenlijk wel… Maar was het dan zo erg? Ja, want stel dat iemand ze zou zien. Nou, dan kwam het goed van pas dat hij zijn ogen dicht had; kon hij het niet zien.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hexis

avatar

Aantal berichten : 140
Registratiedatum : 18-04-11

Character
Leeftijd: 15
Krachten:
Partner: I want nobody, nobody but you..

BerichtOnderwerp: Re: Sickness in the air   vr mei 06, 2011 2:51 am


Het antwoord kwam niet meteen. De jongen leek te moeten nadenken over zo’n simpel antwoord. Het voelde alsof met elke seconde die er verstreek, er een gat in zijn hart bijkwam. Hexis zag Ciel op zijn lip bijten en liet zijn handen zakken. Hij maakte zich zorgen om de jongen, was bijna bang dat hij niet meer kon praten en hij voor altijd zonder antwoord zou zitten.
“Ciel,” snikte hij, nog steeds wachtend op een antwoord. En toen keek de jongen hem aan, maar zag hij dat er tranen in de donkerblauwe ogen stonden. Tranen die werden onderdrukt, alsof het te veel van hem was gevraagd. Een hand werd op zijn wang gelegd en hij sloot even zijn ogen. Hexis’ vingers raakten de hand van de jongen heel even aan, waarna ze zich om hem heen sloten. Waarom was het toch zo moeilijk voor Ciel om een antwoord op een vraag te geven? Stelde hij misschien teveel vragen?
Het was warm.. Heel warm.. Hexis’ ademhaling ging al vanzelf omhoog terwijl hij daar zat.
‘Hexis, ik…’ Zijn ogen gingen open, wachtend op een antwoord. Het bleef stil, dus liet hij zijn hand weer zakken. Het enige wat er was verandert, was dat de jongen naar voren leunde. En toen, nog meer. Hexis’ ogen werden even groter, maar sloten daarna, waarna hun lippen elkaar aanraakten. De jongen hield van hem, was het antwoord, maar dan zonder woorden. Gewoon, een simpele kus. Toen ze klaar waren met zoenen, trok hij Ciel tegen zijn hete borstkas aan. Het kon hem niet schelen of de jongen zou tegenspartelen, en als hij dat zou doen, zou hij hem gewoon loslaten. Het feit dat hij hier was, bij hem, terwijl hij ziek was en dat Ciel (indirect) tegen hem had gezegd dat hij écht van hem hield. Dat gaf hem een gevoel alsof alles compleet was. Alsof hij in de zevende hemel was.
Al snel werd het gevoel overspoeld door het feit dat hij hoofdpijn had en zich hartstikke ziek voelde, maar het minder was door die injecties. Meteen liet hij de jongen los en ging hij op het bed liggen, aangezien hij zich hierdoor nog slechter begon te voelen en Ciel niet wou aansteken.
“Het is zo warm,” fluisterde hij zachtjes en hij zuchtte even. “Waarom moest ik eigenlijk mijn shirt uittrekken?” vroeg hij toen. “Je hoeft me geen antwoord te geven als je dat niet wilt,” zei hij er fluisterend achterna en hij sloot zijn ogen even.

_________________
People cry, not because they're weak. It's because they've been strong for too long..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ciel

avatar

Aantal berichten : 249
Registratiedatum : 11-04-11

Character
Leeftijd: 13 Jaar
Krachten:
Partner: Hexis, I love you. But I'm done with you.

BerichtOnderwerp: Re: Sickness in the air   vr mei 06, 2011 10:16 pm


Moest hij dit fijn vinden? Moest hij dit moment koesteren? Wat moest hij hier eigenlijk van denken? En waarom kreeg hij altijd zo’n vervelende onbeantwoordbare vragen in zijn hoofd op momenten zoals deze? Hij wou zijn ogen niet open doen, durfde het niet en wist dat hij dan toch zou schrikken. Waarom had Hexis hem dit aangedaan? Waarschijnlijk zou de jongen niet eens beseffen wat hij hem aan deed. En dus ging het maar verder, omdat de ene kant het niet doorhad, en de andere er niets van liet merken. Maar het maakte hem bang, heel erg bang. Hij was zichzelf aan het verliezen, mentaal gezien, en er was niets wat hij er tegen kon doen. Hoe had hij het zo ver kunnen laten komen, te zelfverzekerd van zichzelf geweest? Of kwam het gewoon door het feit dat hij verblind werd door alles. Werkelijk alles. Dit was niet wat hij had gewild. Het leek eerder op een wanhopige poging van zichzelf om niet voorgoed gescheiden te zijn van zijn emoties. Maar hield dat dan in dat alles wat hij nu deed uit eigenlijk belangen was? Nee… Dat was niet zo, toch? Hij moest hiermee ophouden; met al deze vragen. Alles was nu toch opgehelderd? Nou, als dat zo was zou hij zichzelf niet zo’n vervelende vragen blijven stellen. Het zorgde ervoor dat hij onzeker werd, wat hij haatte, en dat hij later weer hoofdpijn kreeg.
Alles werd weer stopgezet, simpelweg door het feit dat ze klaar waren. Hij wendde zijn blik af, wou de jongen niet aankijken. Zijn ogen werden groter wanneer Hexis hem tegen zich aanduwde. Daarna staarde hij naar onder, zijn ogen halfdicht en legde hij een hand losjes voor zijn mond; zich realiserend wat hij nu precies gedaan had. Hij was dertien, en Hexis dwong hem – op een of andere vage manier – om dingen te doen die hij zelf verachtte. Hij vond de handelingen vies, en zinloos. Maar toch paste hij ze toe, omdat hij geen keus leek te hebben.

Weer werden al zijn gedachtes stop gezet wanneer Hexis hem weer losliet en ging liggen in bed. Hij knipperde, keek alsof hij in een soort van trance was naar het bed, zijn hand nog steeds voor zijn mond. Hij liet zijn hand weer zakken bij het horen van de stem van de jongen. Hij gaf enkel geen reactie. Lichtjes schudde hij zijn hoofd, proberend weer helder en nuchter te worden. Hij fronste bij het horen van de vraag. ‘Omdat hij vies was,’ antwoordde hij kortaf. ‘En als je het zo warm hebt, is het toch fijner als je het uit hebt dan aan, of ligt dat aan mij?’ Het maakte hem niet uit of hij nou antwoord gaf of niet. Op vragen zoals dat kon hij simpel antwoord geven, zelfs liegend. Zijn houding zou toch niet verraden dat hij loog. Want in zijn korte dertienjarige leven had hij genoeg moeten liegen om er goed in te worden.
Rustig legde hij zijn hand op het voorhoofd van Hexis. Alsof hij zich bijna had verbrand trok hij zijn hand terug. De jongen was gloeiend heet. ‘Ik ga die vrouw zoeken. Die injecties hebben nauwelijks gewerkt,’ siste hij, overduidelijk chagrijnig. Hij vond het niet leuk als er hem dingen werden verteld die niet waar waren, terwijl het wel zo hoorde te zijn. Want hij nam aan dat die vrouw Hexis net zo graag beter wou hebben als hem. ‘Kan ik je hier alleen laten?’ vroeg hij zachtjes, alsof hij moeite had de woorden over zijn lippen te krijgen. Wat eigenlijk ook wel zo was. Hij had nog nooit op een zachtaardige manier tegen iemand gepraat, behalve zijn ouders… En dat meisje, dat lang geleden een rol in zijn leven had gespeeld, enkel omdat hij aan haar was uitgehuwelijkt. Maar sinds hij was verdwenen uit de buurt, had hij nooit meer wat van haar gehoord. Ze had hem vast en zeker nooit gemogen of zo, want anders was ze hem toch komen zoeken? Hij knipperde met zijn ogen, het deed er niet meer toe. Hij had Hexis nu, en hoe verkeerd het ook klonk; die was vele malen beter dan haar.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hexis

avatar

Aantal berichten : 140
Registratiedatum : 18-04-11

Character
Leeftijd: 15
Krachten:
Partner: I want nobody, nobody but you..

BerichtOnderwerp: Re: Sickness in the air   za mei 07, 2011 7:45 am


Het was warm.. Heel warm.. Verstikkend, dat was hoe de situatie nu voelde.
“Omdat hij vies was.” Dat was een reden. “En als je het zo warm hebt, is het toch fijner als je het uit hebt dan aan, of ligt dat aan mij?” Dat was ook een reden, alleen dan logischer dan die andere. Hexis kreunde van de pijn door zijn hoofdpijn, kon gewoon niet anders dan dat antwoorden. Hadden die injecties dan helemaal niet geholpen? Er zat een minuscule verbetering in, hij had nu geen buikpijn meer. Hoopte hij. Met één hand (en een beetje hulp van geluidsgolven), duwde hij de deken van zich af, zodat hij het niet nóg warmer kreeg. Hij deed zijn ogen dicht en concentreerde zich op zijn ademhaling, zodat hij niet zou gaan hijgen of hyperventileren. Een voor hem koude hand werd even op zijn voorhoofd gelegd, waardoor hij huiverde. Nu pas had hij door dat hij ook nog zat te rillen. Vervloekte koorts.
“Ik ga die vrouw zoeken. Die injecties hebben nauwelijks gewerkt.” Hexis antwoordde niet, maar bleef gewoon liggen. Het was toch vermoeiend voor hem om op te staan en te gaan lopen. Bovendien had de jongen gelijk: ze hielpen echt niet. “Kan ik je hier alleen laten?” hoorde hij Ciel zachtjes zeggen. Zijn ogen schoten open.
“Ciel..” mompelde hij vermoeid. “Ga.. Alsjeblieft..” Daarna gingen zijn ogen weer dicht en viel hij gedeeltelijk in slaap.

Hij werd weer wakker door een stekende buikpijn en stemmen, in zijn hoofd misschien? Meteen schoot hij overeind en hij voelde handen die hem aanraakten.
“Laat me los!” zei hij bijna gillend van paniek, waarna hij begon te kokhalzen en speeksel over zijn kin droop. Opeens stond daar een bak bij hem op schoot en belandde zijn hele maaginhoud daarin. Verzwakt door de koorts en het overgeven, zakte hij opzij en werd hij nog net tegengehouden, anders belandde hij daar op het bed. Plotseling kreeg hij weer een steek in zijn buik en hing hij weer over de bak, maar er kwam nu alleen nog maar slijm en speeksel uit zijn keel. Alles draaide en even werd het zwart voor zijn ogen.

_________________
People cry, not because they're weak. It's because they've been strong for too long..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ciel

avatar

Aantal berichten : 249
Registratiedatum : 11-04-11

Character
Leeftijd: 13 Jaar
Krachten:
Partner: Hexis, I love you. But I'm done with you.

BerichtOnderwerp: Re: Sickness in the air   za mei 07, 2011 9:03 pm


Eenmaal zeker van zijn zaak sprong de jongen zowat van het bed af. Hij zei niets meer, en liep vluchtig de kamer uit. Zoekend keek hij om zich heen. Welke kant was die vrouw eigenlijk op gegaan? Hij sloot zijn ogen en haalde diep adem. Hij moest rustig blijven, handelingen uit paniek waren nu het laatste wat hij kon gebruiken. Ze moest vast en zeker weer terug zijn gegaan naar de kamer waar hij haar vond. Zonder nog aan zijn conclusie te twijfelen rende hij door de gang. Waarom leek het alsof hij zo ongelofelijk langzaam ging? Wellicht omdat alles om hem heen zo snel leek te gaan. Zorgde die hartkloppingen ervoor dat hij alles zag met een soort van slow motion effect, want het was best irritant. Hij kwam abrupt tot stilstand wanneer hij merkte dat hij al voorbij de kamer was gerend, zette daarom een paar stappen achteruit. Het voelde alsof zijn benen het ieder moment konden begeven. Waarom? Nou simpelweg door het feit dat de kamer leeg was. Ze was er niet meer. En hoelang zou het wel niet duren voor hij haar weer zou vinden; te lang. Hij beet op zijn lip, keek nogal verloren om zich heen. Wat moest hij nu doen… Hij kon wel weer in het wilde weg door de gangen rennen en iedere deur opentrekken om te kijken of daar iemand was die hem kon helpen. Maar het zou toch geen zin hebben. En wie weet was ze nu juist aan de andere kant van het gebouw. Hij leunde tegen de deurpost aan, hield zijn adem in. Het had geen zin op deze manier… Het was hopeloos.
Iemand tikte hem op de schouder. Met een ruk draaide hij zich om. Hij hief zijn blik op, zag het bekende gezicht van de vrouw weer. ‘Is er nu alweer iets?’ vroeg ze met een bezorgde frons. Ze had een kop koffie in haar hand. Dat verklaarde wel waarom ze weg was; ze was wat te drinken gaan halen. ‘De injecties,’ prevelde de jongen zachtjes. ‘Ze helpen nauwelijks.’ De vrouw liep de kamer in en zette haar kop koffie op de dichtstbijzijnde tafel neer. ‘Dan denk ik dat hij er toch erger aan toe is dan ik dacht. Ik breng hem wel naar de ziekenzaal, daar heb ik meer dingen tot mijn beschikking.’ Ciel knikte alleen maar, wist niet wat hij ervan moest vinden. Hij liep haar achterna, ergerde zich aan het feit dat ze gewoon liep. Niet eens snel, maar in een rustig tempo. Ja ja, het was wel een goede gelegenheid voor hem om zijn ademhaling onder controle te krijgen, en zijn hart rustig te krijgen. Maar daar had hij geen zin in.

Hij sliep, soort van. Zonder wat te zeggen pakte de vrouw hem op. Was hij werkelijk zo licht? Hij had hem zelf niet kunnen dragen… Maar dat kwam ook omdat hij zelf ook zo fragiel was als maar kon. Zonder iets te zeggen volgde hij de vrouw, zijn blik op de grond gericht. Zijn ogen waren halfdicht. Hij had hoofdpijn, maar voelde het nauwelijks. Het was meer de dingen die mentaal waren die hem pijn deden op het moment. Fysieke pijn deed hem al een hele lange tijd niets meer. De vloer kreeg een andere kleur. Afwezig keek hij op. Andere kamer. Witte kamer. Vast en zeker de ziekenzaal of zo. De vrouw legde hem op het eerste bed neer en liep toen weg, uit zijn zicht. De vrouw kwam terug, met een washandje in haar handen. Natte strepen tekende zich af op de rug van haar hand. Rustig legde ze het op een tafeltje neer. Ciel fronste, keek naar haar. ‘Ik wil hem eerst verder onderzoeken, voordat ik conclusies trek.’ Dat waren de enige woorden die hij nog van haar kreeg toen ze verder ging met het pakken van spullen.
Rustig pakte Hexis bij een arm vast, en legde een op zijn voorhoofd. Het duurde enkele seconde voordat er een reactie kwam. De vrouw schoot overeind bij het horen van zijn gillende reactie. Zonder verder nog enige tekenen van schrik te vertonen snelde ze naar het tafeltje en pakte er een teiltje vanaf. Snel draaide Ciel zich om, hield weer een hand voor zijn mond. Hij kneep zijn ogen dicht. Alleen de geluiden al zorgden ervoor dat zijn maag zich omdraaide. ‘Draai je maar weer om, het is al goed nu. Er kan niets meer uitkomen,’ sprak de vrouw met een zachte, maar toch heldere stem. Weifelend draaide de jongen zich om, maar hij hield nog steeds zijn blik op de grond gericht. ‘Rustig maar, te veel inspanning maakt het alleen nog maar erger,’ suste de vrouw. Ze wenkte, waarom wou ze dat hij dichterbij kwam. Met een misselijkgevoel kwam de jongen dichterbij. ‘Blijf hier bij hem, en houdt het teiltje bij hem. Ik ga eventjes wat dingen klaar maken.’ Ciel zijn ogen werden groter. ‘M-Maar…’ stamelde hij. De vrouw duwde gewoon het teiltje in zijn handen en stond om weer uit zijn zicht te verdwijnen. Om ervoor te zorgen dat hij niet naar misselijkmakende dingen zou kijken, richtte hij zijn blik maar op een van de muren. Waarom gebeurden dit soort dingen altijd in zijn bijzijn?

[Slechte post ;x;]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hexis

avatar

Aantal berichten : 140
Registratiedatum : 18-04-11

Character
Leeftijd: 15
Krachten:
Partner: I want nobody, nobody but you..

BerichtOnderwerp: Re: Sickness in the air   zo mei 08, 2011 2:34 am


Het duurde maar een seconde voordat hij zijn zicht weer terug had. Hij hijgde door de te snelle ademhaling en Hexis kneep zijn ogen dicht. Een doekje werd over zijn mond gedaan en hij werd zachtjes achteruit geduwd. Het bed was anders dan eerst, het hoofdeinde was meer overeind dan dat hij zich herinnerde, waardoor hij een klein beetje zat.
“Draai je maar weer om, het is al goed nu. Er kan niets meer uitkomen,” klonk een vrouwenstem. Tegen wie had ze het? Zijn ogen gingen open, maar meteen weer dicht door het felle licht. Het rook.. naar ziekenhuis.. Zijn maag keerde zich om, terwijl hij stijf zijn lippen op elkaar perste, het kokhalzen tegenhoudend. Er zat niks meer in zijn maag, waarom moest hij dan steeds kokhalzen?
“Rustig maar, te veel inspanning maakt het alleen nog maar erger.” Hij had geen idee of het tegen hem was, of tegen iemand anders. Toch probeerde hij zich te ontspannen en zijn maag werd meteen wat rustiger. Hij.. Hij had de vrouwenstem eerder gehoord. Het was dezelfde vrouw die hij in Court Yard om hulp had gevraagd, en die Ciel de spuiten had gegeven.
“Blijf hier bij hem, en houdt het teiltje bij hem. Ik ga eventjes wat dingen klaar maken.” Wat ging ze in godsnaam doen? Paniekerig deed hij zijn ogen open, hij zag eerst schimmen, maar het duurde even voordat hij scherper zag. Vermoeid wreef hij in zijn ogen, terwijl hij probeerde aan het licht te wennen.
‘M-Maar…” hoorde hij de stem van Ciel zeggen. De vrouw liep weg en meteen ging zijn blik naar de jongen die naast het bed stond, en een glimlach verscheen op zijn gezicht. Hexis was blij dat de jongen nog steeds bij hem bleef. Maar toen schoten zijn ogen alle kanten op, de omgeving onderzoekend. Hij was niet meer in de jongensslaapzaal, maar in de ziekenzaal. Zijn blik ging de kant op waar de vrouw heen was gegaan.
“C-Ciel.. Ik wil hier niet zijn,” fluisterde hij en tranen van angst liepen over zijn wangen. Waarom was hij hier eigenlijk? Was het.. omdat de injecties niet werkten? Er was iets ergs met hem aan de hand.. Ging hij dood? Hij verstijfde toen de vrouw weer terug kwam met een soort kar waar allemaal spullen op lag. “Ik wil hier niet zijn! Ik wil hier niet zijn!” gilde hij en hij kwam overeind, ging van het bed af en wou wegrennen. Hij was nog te zwak, zakte bij Ciel in elkaar en klampte zich angstig aan het been vast van de jongen. Ze wou hem doden! De injecties hadden geen positieve werking en zorgden er niet voor dat hij beter werd, omdat het de bedoeling was dat hij er dood aan ging! En nu het voor haar niet snel genoeg ging, zou ze hem met haar eigen handen doden. Hij kneep zijn ogen dicht, waarna hij handen voelde die hem van het been vandaan wouden trekken. Hij negeerde ze simpelweg en versterkte zijn greep. Een moordenaar, dat was die vrouw.

[OOC: Dat de vrouw hem wilt doden is natuurlijk niet waar. Hexis zit gewoon te ijlen. (A)]

_________________
People cry, not because they're weak. It's because they've been strong for too long..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ciel

avatar

Aantal berichten : 249
Registratiedatum : 11-04-11

Character
Leeftijd: 13 Jaar
Krachten:
Partner: Hexis, I love you. But I'm done with you.

BerichtOnderwerp: Re: Sickness in the air   di mei 10, 2011 2:28 am


Hij keek omhoog, naar het plafond. Hij wou het teiltje in zijn handen gewoon wegsmijten. Maar dat kon niet, want dan zou wat erin zat overal op de grond komen te liggen. En dan zou het nog erger eruit zien. Zijn ogen dwaalden weer af bij het horen van Hexis’ stem. Zijn blik eerst vragend, maar al snel werd hij neutraal. Hij kon zichzelf nooit een goede houding geven in situaties zoals deze, en het was dus een gewoonte geworden om gewoon neutraal over te komen. Hoewel het altijd handig was geweest, wou hij nu dat hij wel wist hoe hij zichzelf een houding moest geven; want het laatste wat de jongen nu nodig had was iemand die bot over zou komen. ‘Je mag vast zo weer weg,’ sprak hij zachtjes, trok met moeite zijn mondhoeken omhoog om hierdoor een zwakke grijns rond zijn lippen te laten komen. Hij zweeg, wist niet wat hij nog meer moest zeggen. Wie weet zou het niet eens doordringen tot de jongen, maar het ging om het gebaar. Niet waar?
Hij wendde zijn blik was weer af wanneer hij iets hoorde, keek over zijn schouder. De vrouw kwam terug, met een soort van karretje. Hij fronste. Moest ze hem gaan opereren of zo? Nee toch? Dan had ze wel naar 112 gebeld, want EHBO betekende niet dat je mensen kon opereren. Of lag dat aan hem? Hij schudde zijn hoofd. Hij moest niet zoveel onzinnige vragen bedenken in zijn hoofd, had toch geen nut. Met een ruk keek hij op wanneer hij weer een o zo bekende stem hoorde gillen. Die gilde en huilde ook wat af, of niet. De jongen stond op, zakte toen weer door zijn benen en klemde zich toen aan zijn been vast. Alsof hij aan de grond vastgenageld was bleef hij staan, zijn ogen wijd open naar de jongen aan zijn been kijkend.

De vrouw pakte zijn enkel vast, trok er een keertje zachtjes aan en liet hem toen los. Ze zuchtte. ‘Zo te zien geven de angstgevoelens hem nog genoeg kracht om mij ervan te weerhouden hem van je been af te krijgen.’ Ze ging weer rechtstaan en pakte het teiltje van Ciel over, om die op het karretje te leggen. ‘Misschien is het beter om hem te verdoven,’ dacht ze hardop na. Het drong nauwelijks tot hem door wat ze zei. Zijn been begon nogal verlamd aan te voelen door de druk die Hexis erop uit oefende. Hij beet op zijn lip. Het voelde alsof iemand een mes in zijn hart stak, en iedere keer als de wond weer een klein beetje begon te helen, die persoon het opnieuw deed. Waarom deed het hem zo’n pijn Hexis zo van slag te zien? Ja ja… Hij had hem gezoend, dat wist hij ook wel nu. Maar dat wou toch niet gelijk zeggen dat hij – Hij zette zijn gedachtestroom stop. Wist niet of dat hij tegen zichzelf zou gaan liegen, of de harde waarheid zou gaan zeggen.
Hij keek op wanneer de vrouw met een spuit naast hem kwam staan. ‘Ik verdoof hem maar, dan kan ik eindelijk rustig naar hem kijken. En dan heeft hij ook een beetje rust, en jij ook.’ Zonder verder nog iets te zeggen ging ze door haar benen en probeerde ze de jongen een prik te geven. ‘Als hij slaapt mag je weer terug naar de slaapzaal hoor, ik snap het als je moe bent.’ Langzaam schudde hij z’n hoofd. ‘Nee, ik blijf hier. Het is mijn schuld dat hij er nu zo aan toe is. Dus het minste wat ik kan doen is hier bij hem blijven,’ sprak hij, de vrouw aankijkend. Deze knikte begrijpend. Nu was het alleen nog afwachten of de injectie daadwerkelijk effect zou hebben of niet.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hexis

avatar

Aantal berichten : 140
Registratiedatum : 18-04-11

Character
Leeftijd: 15
Krachten:
Partner: I want nobody, nobody but you..

BerichtOnderwerp: Re: Sickness in the air   di mei 10, 2011 6:32 am


Hij ging dood.. Hij ging dood.. De zin spookte steeds weer door zijn hoofd en elke keer begon hij paniekeriger te raken. De jongen waarvan hij de been vast had, leek helemaal niks te doen en bleef gewoon staan.
“Ciel!” jammerde hij angstig, toen hij geen antwoord kreeg en zijn ogen schoten open, keken paniekerig omhoog.
“Zo te zien geven de angstgevoelens hem nog genoeg kracht om mij ervan te weerhouden hem van je been af te krijgen,” hoorde hij de stem van de vrouw zeggen. Natuurlijk was hij bang voor haar! De hand liet zijn enkel. “Misschien is het beter om hem te verdoven.” Nee! Nee nee nee! Nooit!
“Blijf uit mijn buurt!” jammerde Hexis. Zijn ogen zochten angstig naar de vrouw, hij zag haar niet meer. En toen stond ze opeens naast Ciel en begon hij te jammeren. Ze had een troostende glimlach op haar gezicht, maar rustiger werd hij er niet van. Zijn ogen focusten zich op de spuit die ze in haar ene hand had. Hij kon zijn krachten niet gebruiken, aangezien hij gewoon te zwak daarvoor was, maar kon ook de been niet meer los laten. Hij hield hem juist nog steviger vast, voor zover dat kon.
“Ik verdoof hem maar, dan kan ik eindelijk rustig naar hem kijken. En dan heeft hij ook een beetje rust, en jij ook.” In haar andere hand had ze een doekje. Toen opeens, zakte ze door haarbenen en boog ze zich voorover. Zijn spieren waren aangespannen, waardoor de prik nog harder aan kwam dan normaal en hij begon paniekerig huilen. Een vreemd gevoel verspreidde zich vanaf zijn bovenarm, waar de vrouw het bloed met het doekje weg depte en daarna een pleister op zijn bovenarm plakte. Zijn armen ontspanden zich en met half open ogen staarde Hexis voor zich uit. Ze hoorde haar iets zeggen, gevolgd door de stem van Ciel, maar het drong langzaam tot hem door. En toen, na een halve minuut, vielen zijn ogen dicht en zakte hij in een droomloze slaap.

De handen van de vrouw hadden de jongen nog net kunnen opvangen, voordat hij op de grond neer viel. Voorzichtig legde ze de jongen op het bed en trok ze zonder blikken of blozen de broek van de jongen uit, die nu harstikke bezweet was. Ze deed hem daarna onder de dekens, pakte wat uit haar karretje. Een soort zak, die ze op hing aan een standaard die naast het bed stond. Naast bijna elk bed. Aan de zak zat een buis gevestigd. De vrouw haalde een naald van het karretje vandaan en stak de naald in de hand van de jongen, recht in een van de aders, waardoor de jongen even lichtjes ineen kromp. Ze deed er een soort plakkertje overheen, zodat hij niet los schoot. Een infuus, dat was wat de zak was. Hierdoor kon ze hem medicijnen geven en hem vocht toedienen. Ze pakte een van het karretje vandaan fles en goot de inhoud van de vloeistof in het infuus. Ze mat even zijn bloeddruk met een ander ding wat ze had, zag dat die lager was dan normaal waardoor ze wat andere vloeistof in het infuus deed, samen met medicijnen.
“Ik kom straks weer bij hem,” mompelde ze en ze liep met het karretje weg, nadat ze de blonde jongen in had gestopt, Ciel met de slapende Hexis achterlatend.

Het duurde ongeveer een half uur voordat de vrouw weer bij de jongen terug kwam. Ze had ondertussen een paar jongens verbonden die met elkaar hadden gevecht en daarbij wonden op hadden gelopen. Ook kwam er nog iemand anders op de ziekenzaal te liggen, een meisje dat was flauwgevallen, waarvan de reden niet bekend was. Er waren de laatste tijd veel gevechten en andere dingen op Degree, niemand die ingreep. Heel soms werd er iemand geschorst, maar meestal was er niet genoeg bewijs voor de vechtpartij. In haar ene hand had ze het handvat van een soort kastje op wieletjes, met een paar schermpjes en een la. De vrouw zette het ding naast het bed van de jongen en sloot het aan aan het stroom van de ziekenzaal. Ze plakte plakkertjes op de borst van de jongen, op bepaalde plekken, en sloot die via een dun snoertje aan aan het apparaat. Waarna ze het ding had aangezet, zag ze dat de jongen inelkaar kromp. Snel probeerde ze het ding uit te zetten, maar het was al te laat. De jongen begon te huilen, te jammeren, waarbij het licht uit viel en er stroom over het lichaam van de jongen leken te dansen. Plotseling schoten ze allemaal de ruimte in en dook de vrouw achter het apparaat. Snel zette ze het ding uit en stopten de stroomschokken, waarna het licht weer uit ging. Ze kwam overeind en zag dat de jongen aan het hyperventileren was en ook nog wakker was. Ze raakte de jongen zijn schouder, maar kreeg een schok door de elektriciteit die nog in zijn lichaam zat.
Hexis kneep zijn ogen dicht door de hevige en plotselinge pijn, straaltjes zweet liepen over zijn hoofd en borstkas heen.

_________________
People cry, not because they're weak. It's because they've been strong for too long..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ciel

avatar

Aantal berichten : 249
Registratiedatum : 11-04-11

Character
Leeftijd: 13 Jaar
Krachten:
Partner: Hexis, I love you. But I'm done with you.

BerichtOnderwerp: Re: Sickness in the air   za mei 21, 2011 9:04 am


*FINALLY D:

Hij staarde in het niets, wist niet wat hij moest denken. Hij was niet echt meer op de reële wereld. Alles wat er gebeurde drong niet tot hem door, merkte hij niet meer op. Hij zat vast. Vast in zijn eigen gedachtes, die waren ontstaan door zijn gevoelens. Maar waarom nu? Door het feit dat hij zowat op het punt stond iemand te verliezen? Alweer? Hij was zijn familie verloren, alles wat hij liefhad. En nu stond hij weer op het punt om – nee. Het kwam niet overeen daarmee; want nu was er niemand die hij liefhad. Of wel?... Nee. Dat was niet zo. Maar eigenlijk toch wel. Hij had wel iemand lief, zonder het te willen. Nee, hij wou het niet dus was het ook niet zo. Maar zo zat de wereld niet in elkaar. Alles ging altijd niet zoals hij wou. Dus moest hij dan eigenlijk juist willen wat hij niet wou, om dingen te laten gaan zoals hij zou willen? Omgedraaide psychologisch dus. Maar hij had al aangegeven hoe het zat; had hij zelf gedaan. Maar alsnog twijfelde hij nu weer. Misschien was er mee voor nodig om ervoor te zorgen dat hij een vast besluit zou trekken. Vast wel.

Ineens, als in een flits, kwam hij terug bij de werkelijkheid. Hevige pijn trok door zijn lichaam, zorgde ervoor dat hij ineen kromp; op zijn knieën viel. Hij trilde, rilde helemaal. Een hand op zijn schouder. Er werd hem iets gevraagd. Maar hij verstond niet wat; was nog te ver in zijn gedachtes verzonken. Met moeite hief hij zijn kin op, keek omhoog, zijn ogen halfdicht. Hexis, aan een infuus, op een bed… En meer. Maar hij kon het niet goed zien, kon zich niet concentreren. Hij had dit gevoel al eens eerder gehad; maar toen lichter. Die keer dat hij was aangerand. Toen had Hexis hem half verlamd. En nu was hij ook een soort van verlamt, maar het deed nu wel pijn. Had Hexis -… Ja, dat had hij gedaan. Alweer. Maar waarom? Waarom had hij het gedaan? Omdat hij geen controle had over alles. Niemand had controle over de situatie, vreselijk was het.
Hij perste zijn lippen op elkaar, zijn onderlip trilde. Tranen welden op in zijn ogen, maar hij liet ze niet over zijn wangen glijden; had geleerd om ze in te houden. Hij had zichzelf geleerd om nooit zwak over te komen. Emoties laten je zwak overkomen; vooral deze. Het deed pijn. Pijn dat Hexis hem pijn had gedaan. Ook al had de jongen het niet doelbewust gedaan, en waarschijnlijk ook per ongelijk, het deed alsnog pijn. Mentaal nog meer dan fysiek.

Uit het niets sprong de jongen overeind, alle pijn in zijn lichaam negerend. Duizeligheid en misselijkheid overviel hem; maar hij bleef staan. Hij wierp een blik op de blonde jongen, waarbij zijn hart ineen kromp. Waarom kon dit alles niet gewoon stoppen? Waarom kon hij niet gewoon weg uit dit alles? Omdat hij geen controle meer had, die was hij al lang geleden kwijt geraakt. En nu pas zag hij de consequenties ervan in. En het beviel hem niet. De enige manier waardoor hij dit alles een beetje kon ontvluchten; was door ergens anders naartoe te gaan. Niet meer in deze vreselijke kamer te blijven. En dat ging hij dus ook maar doen. Hij draaide zich om, zette het op een rennen. Alles protesteerde; wou zich niet inspannen. Maar de wil om daar weg te komen was groter dan de pijn. Hij wou daar weg… Wou gewoon dat alles weg was.

*Topic uit.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Sickness in the air   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Sickness in the air
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Degree :: Slaapkamers :: Jongens kamer-
Ga naar: