PortalPortal  IndexIndex  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 Am I right, Mister Sunshine?

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Hexis

avatar

Aantal berichten : 140
Registratiedatum : 18-04-11

Character
Leeftijd: 15
Krachten:
Partner: I want nobody, nobody but you..

BerichtOnderwerp: Am I right, Mister Sunshine?   di apr 26, 2011 7:06 am


Het regende. De laatste tijd regende het wel vaker, maar nu leek het met bakken uit de hemel te komen. Verveeld liep Hexis door de gang. Hij was eerder bij het avondeten weggegaan omdat hij niet zoveel honger had, aangezien hij zich nog steeds niet optimaal voelde. Buiten was het leeg en stil, af en toe zag je een vogel hopeloos door de regen manouvreren. Hij bleef even staan bij een raam waar een vogel bij zat. Een zwart met witte, zo'n ekster waarschijnlijk. Ze bleef zitten toen ze hem in de gaten kreeg en staarde hem nieuwschierig aan. Ze leek hem te onderzoeken, alsof ze wist dat er iets mis was. Opeens vloog ze weg en keek Hexis om. Een paar jongens kwamen zijn kant op lopen. Vijf, zelfs.
"Hé Hexis!" riep de grootste. Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht. "George hier heeft iets vet cools gevonden in de Court Yard, vlak voor het avond eten." Hexis fronste even.
"Het regent." De kleinste jongen, die mager en pienter was, begon balkend te lachen.
"Ach kom joh," grinnikte hij. "Eventjes in de regen valt mee. We zijn voor je het weet weer binnen." De jongen had gelijk. Een van de jongens leek nerveus te zijn en trilde een beetje. Achja, het zal wel, dacht Hexis.
Met zijn allen liepen ze door de gangen naar buiten. De grootste voorop. Stilletjes liep Hexis achter hun aan.
"Wat wouden jullie me dan laten zien?" vroeg hij, nieuwsgierig. Opeens stonden ze allemaal om hem heen, in de regen. De grootste jongen begon te grinniken.
"Weetje Hexis, klopt het dat jij verliefd bent op die ene Ciel? George zij van wel, aangezien hij banden kan voelen bij anderen, is het niet George?" De jongen die nerveus was, knikte snel en haastig. Waarschijnlijk was hij zo'n meeloper. Hexis kneep zijn ogen tot spleetjes en zweeg. Eigenlijk had hij al verwacht dat er zoiets aan zou komen.
"IS HET NIET?" schreeuwde de jongen en toen Hexis zijn blik af week, begon hij te lachen. "Dus het is zo! En weet je wat we doen met Homo's?" Hij keek even rond, afwachtend of iemand het antwoord gaf.
"We slaan ze inelkaar," hikte de kleinste jongen lachend. En toen stormden ze allemaal op hem af.

Zijn ogen gingen vermoeid open toen alles voorbij was. De jongens hadden hem achtergelaten toen hij bijna begon te schreeuwen en totdat hij onder zijn eigen bloed zat. Vier tegen een, de nerveuze jongen had hem nauwelijks aangeraakt. Op handen en voeten kroop hij langzaam naar de deur, die open was gelaten, zodat hij niet meer in de regen zat. Er verscheen een schim.
"Ciel-.." fluisterde hij met een schorre stem van de pijn. "H-help me, ik-.." Zijn stem stierf weg door de pijn. De schim was niet Ciel, maar een meisje.

[ALLEEN EVER]

_________________
People cry, not because they're weak. It's because they've been strong for too long..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ever

avatar

Aantal berichten : 16
Registratiedatum : 21-04-11

Character
Leeftijd: 15 years.
Krachten:
Partner: I want the jaw droppin', eye poppin', head turnin', body shockin'.. ×

BerichtOnderwerp: Re: Am I right, Mister Sunshine?   wo apr 27, 2011 7:52 am

Een blond meisje richtte haar blik strak naar voren. Leona Mills was haar naam, maar ze noemde zichzelf Ever. Kort maar krachtig en bovendien een naam die je niet elke dag hoorde. De perfecte naam voor haar, dus. Haar echte naam gebruikte ze niet meer. Ze was simpelweg bang. Niet bang voor haar naam, natuurlijk. Maar, ze was bang voor het feit dat wanneer ze haar naam zou gebruiken, mensen haar konden vinden. Haar ouders. Of nog erger; de bende. Haar ouders haatten haar omdat het haar schuld was dat haar broer weg was. En de bende zocht haar waarschijnlijk nog om haar weer te ontvoeren en deze keer niet meer te laten gaan. Ze was nu vijftien jaar en veel sterker dan toen, dus misschien had ze nog een kans. Haar Aim Control - simpelweg het onder controle houden van een dun laagje dat zich om haar hen verplaatste - was een perfecte kracht om zichzelf van meerdere mensen te beschermen. Haar andere kracht gebruikte ze minder, maar haar Aim Control was lastiger te leren, dus was haar andere power waarschijnlijk veel handiger om te gebruiken wanneer de tijd drong.

‘Is het niet?’ klonk een luide stem. Het blonde meisje keek op en zag verderop een aantal jongens staan, wie het gemunt hadden op een blondharige jongen. ‘Dus het is zo! En weet je wat we doen met homo’s?’ vroeg de jongen toen en ze hoorde het. ‘We slaan ze in elkaar,’ hoorde ze iemand zeggen.
“Hallo daar,” glimlachte ze. De jongens keken op en ze glimlachte naar haar. “Wat zijn we aan het doen?” vroeg ze liefjes. Eén van de jongens kwam op haar af. Ze wist niet precies wat hij van plan was, maar het Aim schild om haar heen liet hem simpelweg neervallen nadat het voelde alsof hij op volle vaart tegen een muur aan was gelopen. “Wegwezen,” gromde ze. Ze zag hoe de jongens keihard begonnen te lachen en zette haar handen in haar zij. Ze stampte een keer op de grond en een deuk verscheen hierin en de meest dichtstbijzijnde jongen viel weer op de grond. Ze liep op hem af en zette haar voet op een zeer gevoelig plekje. “Wegwezen,” mompelde ze toen nogmaals. Ze drukte een beetje met haar hak en haalde haar voet toen weg, om vervolgens nog eens hard neer te komen.

Uiteindelijk - na nog meer van haar krachten te laten zien en veel tijd - waren de jongens weggegaan en had ze de tijd om op de aangevallen jongen af te lopen. Ze zakte door haar knieën voor hem en keek hem glimlachend aan. “Ze zijn weg, je bent veilig,” glimlachte ze. “G-”
En toen viel ze stil.
“N-Noah?” stotterde ze en tranen ontstonden in haar ogen. Ze viel hem in zijn armen en sloot haar armen strak om hem heen. “Ik.. Ik d-dacht dat je d-d-dood was..” stotterde ze, vastbesloten hem niet los te laten. “Die plaats willekeurig scheldwoord hier. :3,” mompelde ze, doelend op de jongens die hem hadden aangevallen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hexis

avatar

Aantal berichten : 140
Registratiedatum : 18-04-11

Character
Leeftijd: 15
Krachten:
Partner: I want nobody, nobody but you..

BerichtOnderwerp: Re: Am I right, Mister Sunshine?   wo apr 27, 2011 8:16 am


Vanuit zijn ooghoeken had hij een meisje gezien. Ze had de jongens even opgehouden, maar het was niet lang genoeg om er voor te zorgen dat hij ongedeerd bleef. De krachten en de vuisten van de jongens kwamen pijnlijk aan en hij had zijn ogen dichtgeknepen. Nu zat hij daar tegen de deur aan en kwam het meisje naar hem toe. Had ze het overleefd? Waarom had ze hem in godsnaam geholpen? Waarom was ze niet weggerend? Hij had het meisje eerst voor ogen gehouden als Ciel, maar ze was heel iemand anders. Iemand die hij nog nooit eerder hier gezien had, maar ze kwam zo bekend voor. Ze zakte door haar knieen en Hexis drukte zich dichter tegen de wand aan, waardoor een pijnlijke plek op zijn rug pijn begon te doen. Er liepen krassen over zijn armen heen en het gele shirt wat hij aan had was donkerrood aan het kleuren door het bloed. Er zaten wat krassen in zijn shirt met wonden, aangezien de kleinste jongen een zakmes mee had.
"Ze zijn weg, je bent veilig," zei het meisje glimlachend. Haar stem.. ze kwam hem zo bekend voor.. Maar waar vandaan? Het denken deed nog meer pijn bij hem en toen ze opeens stopte aan het begin van haar zin drong het nog steeds niet tot hem door. Ook niet toen ze zijn naam stotterde en hem in de armen viel. Hij wou haar omhelzen of wegduwen, maar waarom? Waarom had hij het gevoel dat ze hem zo'n pijn had gedaan, zonder dat ze er iets aan kon doen?
"Ik.. Ik d-dacht dat je d-d-dood was.." Natuurlijk.. Waarom was hij zo dom geweest? Natuurlijk kende hij haar! Het meisje begon boos te vloeken en zijn armen gingen voorzichtig om haar heen, haar lichaam licht aanrakend aangezien hij anders bang was zichzelf pijn te doen, in plaats van haar. Het bloed maakte vlekken op de kleding die ze aan had. De wonden waren niet diep, zouden vanzelf helen. Maar hij wist dat hij voortaan anders zou reageren op jongens, het liefst bij ze uit de buurt bleef.
"Leona," fluisterde hij met een schorre stem van de pijn, en meteen schoot er een brok in zijn keel. Hij wist dat hij haar moest uitleggen wat er gebeurd was, maar hij durfde het niet. Het was iets wat hij het liefst wou vergeten.

_________________
People cry, not because they're weak. It's because they've been strong for too long..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ever

avatar

Aantal berichten : 16
Registratiedatum : 21-04-11

Character
Leeftijd: 15 years.
Krachten:
Partner: I want the jaw droppin', eye poppin', head turnin', body shockin'.. ×

BerichtOnderwerp: Re: Am I right, Mister Sunshine?   do apr 28, 2011 12:19 am

Het duurde even, maar ze had alle tijd. Ze had haar broer in haar armen, iets waar ze nooit op had durven hopen. Als ze eerder geweten had dat hij dit was, had ze die gasten harder aangepakt. Ze balde haar vuist toen ze hem los liet en liet een zacht grommetje horen. Ze zag er niet angstaanjagend uit. Bepaald lang was ze niet en haar blauwe ogen en blonde haren gaven haar een onschuldig uiterlijk. Maar anderen manipuleren kon ze maar al te goed, even als aanvallen afweren met haar AIM control wanneer dit nodig was.
‘Leona,’ hoorde ze hem toen zeggen. Eindelijk, hij wist het. Het voelde vreemd om bij die naam genoemd te worden en het bracht herinneringen naar boven die ze zich niet wilde herinneren, maar hij was belangrijker.
Ze voelde hoe hij haar lichtjes aanraakte en ze liet hem los, kijkend naar zijn wonden. “Waarom deden ze dit bij je?” vroeg ze. “Heb je jezelf in de problemen gewerkt?” vervolgde ze toen en ze fronste lichtjes. Ze schudde haar hoofd heen en weer. Ze begreep het niet. Ze had altijd tegen haar broer opgekeken; waarom had hij niet gewonnen?
“Waarom b-ben je nooit t-thuis gekomen?” vroeg ze toen ietwat stotterend. “Moeder en Vader dachten dat je dood was en haatten mij hierdoor. Ze waren niet bepaald aardig meer sinds jij weg was,” glimlachte ze. “Je had nooit weg moeten gaan,” mompelde ze toen. Als hij haar nooit had gered, was zij waarschijnlijk dood, of had ze een nog erger leven dan nu. Maar, dan waren Moeder, Vader en hij gelukkig. Waarom had hij dat niet gedaan? Waarom dacht hij niet aan zichzelf? Ze snapte het niet. En ze was bang dat ze het nooit zou begrijpen.
Ze vroeg zich af waarom ze hem voor homo uitscholden. Dat was hij toch niet? Dit werd haar brein even te veel en ze legde haar hand op haar voorhoofd. Misschien moesten ze eerst maar eens zorgen dat hij weer herstelde. “Moet ik je ergens heen brengen, Noah?” vroeg ze aan haar broer. Ze wilde hem helpen, maar ze wist niet hoe.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hexis

avatar

Aantal berichten : 140
Registratiedatum : 18-04-11

Character
Leeftijd: 15
Krachten:
Partner: I want nobody, nobody but you..

BerichtOnderwerp: Re: Am I right, Mister Sunshine?   do apr 28, 2011 6:01 am


Het was nog steeds een beetje ongemakkelijk voor hem en eigenlijk was het ook nog niet helemaal doorgedrongen dat hier zijn zusje was. Op een gegeven moment liet ze hem los en keek ze naar zijn wonden.
“Waarom deden ze dit bij je?” Had ze dan niet gehoord wat de jongens naar hem hadden geroepen? Hij zweeg, wist niks om te zeggen. Het kwam misschien hard aan om te zeggen dat hij homo was. “Heb je jezelf in de problemen gewerkt?” Een kleine, flauwe glimlach verscheen op zijn gezicht en hield een paar seconden aan om daarna weer te verdwijnen.
“Soort van,” mompelde hij op een licht onverschillige toon. Het meisje schudde haar hoofd, Hexis wist dat ze misschien wel teleurgesteld in hem was. Vroeger was hij veel beter in vechten, maar nu.. Nu was hij soft geworden door zijn grote liefde, die niet eens een meisje was. Waarschijnlijk zou ze het ook niet begrijpen als hij zei dat hij homo was, zou ze hem misschien ook uitschelden of het simpelweg gewoon niet accepteren.
“Waarom b-ben je nooit t-thuis gekomen?” begon ze te vragen. Oh nee.. Nu verwachtte ze vast een antwoord van hem. “Moeder en Vader dachten dat je dood was en haatten mij hierdoor. Ze waren niet bepaald aardig meer sinds jij weg was.” Er was een glimlach op haar gezicht, waarom ze glimlachte wist hij niet. Hexis zweeg omdat hij zich schuldig voelde en hij streelde het gezicht van zijn tweelingzus zacht, om haar te troosten. “Je had nooit weg moeten gaan.” Hij zuchtte.
“Ik-.. Ik had geen keus.. Leona.. Het is een lang verhaal,” fluisterde hij zacht terwijl hij zijn blik afwendde. Het was even stil, alsof Leona even moest nadenken.
“Moet ik je ergens heen brengen, Noah?” Hexis schudde zijn hoofd, hij had de kracht niet om zich te verplaatsen. Waarom moesten de ongelukkige dingen nou met hem gebeuren? Eerst had hij een jongen aangerand, daarna was hij in elkaar geslagen, komt hij er achter dat hij zijn zusje pijn had gedaan en wou ze nu vast het hele verhaal horen wat er achter zat.
Het zat hem ook echt niet mee.

_________________
People cry, not because they're weak. It's because they've been strong for too long..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ever

avatar

Aantal berichten : 16
Registratiedatum : 21-04-11

Character
Leeftijd: 15 years.
Krachten:
Partner: I want the jaw droppin', eye poppin', head turnin', body shockin'.. ×

BerichtOnderwerp: Re: Am I right, Mister Sunshine?   za apr 30, 2011 8:16 am

‘Ik- Ik had geen keus.. Leona.. Het is een lang verhaal,’ fluisterde hij. Ever glimlachte. Het was nog altijd onwennig om weer Leona genoemd te worden, maar het maakte niet uit. Het was nog onwennige om hém terug te zien, dus het werd overstemd. Ze wist dat hij niet goed was in vertellen. Ze snoof zachtjes, wetend dat ze het waarschijnlijk niet te horen zou krijgen. Even ging ze met haar hand door haar haren en toen ze voetstappen hoorde keek ze om. Het was niet onlogisch dat er iemand over de gangen liep, maar op het moment zat ze niet te wachten op gezelschap. Gelukkig leek dit persoon een andere kant op te gaan en niet van plan te zijn deze kant op te komen. Ze zat er niet op te wachten dat een vreemde hen vragen stelde. Vooral aangezien zij het antwoord niet wist op de vragen die er dan komen zouden.
Ze keek weer naar haar broer en fronste. “Moet ik de verpleegster halen? Ik denk dat het het beste is als ze even naar je kijkt,” glimlachte ze. Ze vroeg niet waarom hij homo genoemd werd. Dat was een standaard belediging en ze wist zeker dat haar broer dit niet was. Hij was haar grote voorbeeld; hij zou heus geen homo zijn. Dat kon gewoon niet.
Ze schudde haar hoofd even heen en weer. “Het is fijn je weer te zien, Noah. Ik had niet verwacht je ooit nog.. Levend.. Terug te zien,” zei ze toen en ze snoof zachtjes. Er stond een kleine glimlach op haar gezicht. Ze was blij hem terug te zien, al zorgde het er alleen voor dat het verleden wat ze zo graag wilde vergeten weer helemaal terugkwam. Het zou even duren voor ze haar dagelijkse routine weer zou kunnen herhalen, maar dat maakte niet uit. Ze hoefde zich niet meer schuldig te voelen; hij leefde nog.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Am I right, Mister Sunshine?   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Am I right, Mister Sunshine?
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Degree :: De Gangen-
Ga naar: