PortalPortal  IndexIndex  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 WTF is happening?

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Bryce

avatar

Aantal berichten : 102
Registratiedatum : 30-04-11

Character
Leeftijd: 16
Krachten:
Partner: You just think it's funny to leave me alone in this stupid world.. Well, it's not!

BerichtOnderwerp: WTF is happening?   zo mei 08, 2011 7:44 am


[Alleen Mariko]
Vermoeid, dat was hoe hij zich voelde wanneer de jongen hem optilde en hem weer meenam, deze keer naar de Jongensslaapzaal. Onderweg daar naartoe, viel hij al in slaap van alle vermoeidheid. Hopelijk kon hij nu uitslapen en werd hij niet weer wakker gemaakt door Katsu. Hopelijk niet.

Toen hij wakker werd, lag er een warm lichaam tegen hem aan. Bryce zuchtte tevreden, de jongen was bij hem gaan slapen. Hun voorhoofden lagen bijna tegen elkaar aan. Het was fijn om hem bij hem te hebben, gelukkig was het bed groot genoeg dat ze er niet uit vielen. Een van Katsu’s handen had de zijne lichtjes vast en het was warm onder de dekens. Misschien kon er toch nog iets tussen hun bloeien. Toen merkte Bryce dat hij zijn kleren nog aan had en aan de rustige ademhalingen om hem heen, kon hij horen dat het nog vroeg was: iedereen lag nog te slapen. Daarbij kon hij ook opmerken dat ze in Katsu’s bed lagen, aangezien zijn eigen bed veel verder van de andere jongens vandaan was. Vermoeid deed Bryce zijn ogen open.. en staarde in het gezicht van een.. meisje?!
“What the fuck is dit?” riep hij paniekerig en verbaasd, duwde het meisje meteen uit het bed, waardoor ze op de grond viel. Zijn ademhaling raasde door zijn keel terwijl hij daar zat te hyperventileren. Was dit een grap of zoiets? Waar in godsnaam was Katsu?
“Wat heeft dit te betekenen?! Is dit een grap?!” riep hij boos.
“Verdomme, Bryce, laat ons nou slapen,” hoorde hij een stem zeggen. Bryce snoof geïrriteerd, nog steeds in shock, maar hij was niet de enige die verbaasd naar het meisje keken.
“Er is een meisje hier,” hoorde hij iemand zeggen. “En het is niet Mizore,” vervolgde weer iemand anders grinnikend. Toen was de hele jongensslaapzaal wakker en begon iedereen te mompelen waarom het meisje hier in godsnaam was. Bryce kon het allemaal niet meer volgen, want hij was de kamer uit gerend. Hij rende naar de clubkamer, waar ze de vorige dag nog samen hadden gezeten. Verslagen liet hij zich op de bank zitten. Zoeken had toch geen zin, hij wist het antwoord op zijn vraag al. Katsu was weg, verdwenen en had hem gewoon in de steek gelaten. Dat verklaarde nog niet waarom dat meisje.. Ach, dat maakte ook niks uit! Die vieze trut was minder belangrijk dan Katsu.
Het duurde niet lang voordat ze hem vonden. Natuurlijk niet. Ze hadden hem gewoon gevolgd, gewacht totdat ze zeker wisten dat niemand anders hun konden horen. Bryce keek op toen de deur open ging en binnen no-time stond er een groep voor hem. Drie van de jongens waren van de bende, twee jongens had hij eerder gezien en dan had je nog de jongen die hij bewusteloos had geraakt. Zes tegen één. Dat zou hij nooit winnen, alleen dankzij zijn kracht.
“Niet aanvallen,” hoorde hij iemand zeggen toen een jongen hem wou slaan. De jongen ging weer overeind staan en Bryce knipperde even met zijn ogen. Wat was er nou weer? Ze draaiden zich allemaal naar elkaar toe, gevolgd door gefluister. Een van de jongens haalde een mes uit zijn zak, terwijl weer anderen handschoenen aan deden. Nee.. ze wisten hoe hij te verslaan was.. ondanks zijn kracht..
“Het is jouw schuld dat je dat meisje in onze slaapzaal hebt gebracht. Daarom straffen we je, maar ook omdat anderen nog wat te goed van je krijgen.”
Bryce deed zijn ogen dicht en liet het allemaal over zich heen komen.

Kortademig zat hij daar tegen de bank aan. Hij zat onder het bloed, maar het was niet ernstig als het er uit zag. De jongen met het mes had een paar flinke halen uit gehaald, waaronder de snee in zijn wang. Ze hadden hem niet allemaal aangevallen, de twee jongens die hem nog nooit wat hadden gedaan, stonden er gewoon bij te kijken. Vier tegen een, was het dus. Hij begon te hoesten, bloed en speeksel droop over zijn mond. Met één beweging stond hij op, maar knalde meteen weer neer, waarna hij de deur open hoorde gaan.

_________________


Laatst aangepast door Bryce op ma mei 09, 2011 3:47 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Katsu

avatar

Aantal berichten : 76
Registratiedatum : 01-05-11

Character
Leeftijd: 16 years
Krachten:
Partner: Keep me alive while I die..

BerichtOnderwerp: Re: WTF is happening?   zo mei 08, 2011 8:01 am

‘What the fuck is dit?’
En dat was het welkom dat ze kreeg. Ze werd weggeduwd en landde op haar voeten op de grond. Een beweging die ze simpelweg had gemaakt door binnen een enkele seconde alles te berekenen en de vectorwaarden aan te passen. Ze keek even met haar helrode ogen omhoog. Ze keek naar haar kleren. Oké.. Het was te groot.. Waarom was ze hier? Wat deed ze in de jongensslaapzaal? En nog belangrijker; Welk jaartaal was het?
‘Wat heeft dit te betekenen?!’ hoorde ze de blonde jongen op het bed zeggen. Oké, hij zag er lief uit, maar hij maakte haar bang. En zij hem ook. Dus er was iets gebeurd en ze durfde zich niet af te vragen wat. ‘Is dit een grap?!’ vroeg hij toen. Ze krabde aan haar achterhoofd. Ze zweeg, staarde voor zich uit.
Ze hoorde hoe er geroddeld werd. “Bekken dicht,” gromde ze. Ze had een hoge stem, maar niet irriterend hoog of zo. Meer zo’n typische meisjesstem. Zo één waar je niet snel bang voor was. Daarom luisterde niemand en sloeg ze haar armen geïrriteerd over elkaar. Toen merkte ze dat er iets om haar nek zat. Een soort.. Halsband, leek het wel. “Haal het eraf! Haal het eraf!” riep ze, terwijl ze rondjes draaide terwijl ze aan het ding trok. Wat ze ook deed, het ding bleef zitten. Wat had dat te betekenen?
Plots schoot de blonde jongen langs haar en grinnikte ze zacht. Oké, dan. Ze hoorde jongens vieze dingen mompelen en negeerde het. Ze keek naar buiten en sloot haar ogen, maar het lukte niet. Ze wist niet welk jaartal het was. Ze wist niet.. Hoe lang ze weg was geweest. Ze richtte haar blik op een tas met een sleutelhanger - het was enkel een groene steen, maar goed - eraan en fronste. Haar tas?

Gelukkig had ze meisjeskleren erin weten te vinden - één paar, die ze nog paste. In de tussentijd was ze dus in ieder geval niet gegroeid - en het viel haar op dat het degene waren die ze voor het laatste aan had gehad. Het paste nog perfect en het rook alsof het elke dag opnieuw de was in was geweest.
Ze hoorde geluiden komen uit één van de kamers en liep er langzaam op af, om tegen de muur aan te blijven staan, luisterend. Binnen werd er iemand afgeranseld, dat was duidelijk. Ze wilde erop af stappen, maar was duizelig. Wat gebeurde er allemaal, in godsnaam? Ze wreef over haar hoofd.
Net toen ze naar binnen wilde gaan, ging de deur open en kwamen er jongens naar buiten. Ze liepen langs haar en gromden iets wat ze niet verstond, waardoor ze tussen hen in bleef staan. Eén kwam heel dichtbij - was waarschijnlijk iets van plan - maar werd afgeweerd door haar Acceleration Ability. Ze glimlachte. Altijd handig.

Ze deed de deur open en keek met een strakke blik naar de bebloede jongen. Geen geschrokken blik, niets. Haar helrode ogen stonden op hem gericht en haar mond bewoog niet. Ze sloot de deur achter zich en keek hem aan. “Wees gerust, ik zal je niets doen,” zei ze kalm, haar blik nog altijd alsof ze niets voelde, alsof hij niet onder het bloed zat. “Je mag me eens gaan uitleggen wat ik bij jou deed. En.. Vertel me ook maar eens in welk jaartal we op het moment precies leven,” vervolgde ze toen. Ergens had ze vaag het gevoel dat ze hem kende, maar dat was logisch; hij had haar ruw uit bed gegooid. Ze vroeg hem niet hoe het ging, vroeg hem niet of het pijn deed. Het maakte haar op het moment weinig uit.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Bryce

avatar

Aantal berichten : 102
Registratiedatum : 30-04-11

Character
Leeftijd: 16
Krachten:
Partner: You just think it's funny to leave me alone in this stupid world.. Well, it's not!

BerichtOnderwerp: Re: WTF is happening?   zo mei 08, 2011 8:27 am


Er was een wond op zijn voorhoofd, omdat ze hem tegen de muur gebeukt hadden. Het bloed liep hevig over zijn linkeroog heen, waardoor hij die niet kon openen, anders had hij bloed in zijn oog en dat was.. pijnlijk. De deur ging open en Bryce kon nog net zien dat het een meisje was, het meisje dat.. Denk er gewoon niet aan! Ze schrok niet van het bloed dat een plasje begon te vormen, aangezien hij nu op de grond lag. Meteen draaide hij zich op zijn zij, aangezien hij dan beter lag.
“Wees gerust, ik zal je niets doen,” zei ze.
“Dat mogen we maar hopen ja!” riep hij met een schorre stem van de pijn, waardoor het niet zo hard was. Hij haatte haar, alleen maar omdat zij misschien wist waarom Katsu hem in de steek had gelaten en ze bij hem in bed lag.. Niet aan denken, niet aan denken!
“Je mag me eens gaan uitleggen wat ik bij jou deed. En.. Vertel me ook maar eens in welk jaartal we op het moment precies leven.” Wat zij bij hem deed?! Wist ze dat zelf dan niet?
“2011, en ik vroeg me eigenlijk precies hetzelfde af,” gromde hij. “Waar is Katsu en wat heb je met hem gedaan?” riep hij daarna. Zij zou toch moeten weten waar hij was? Wie anders? Er ging een pijnscheut door hem heen, gevolgd door een kreun. Door de pijn en het verdriet liepen er tranen over zijn wangen heen.
“Waar is hij?” vroeg hij fluisterend. “Vertel me alsjeblieft waar hij is.. Ik kan niet zonder hem.. Ze vermoorden me straks anders nog.. Hij had het beloofd.. beloofd dat hij me zou beschermen..” Hij deed zijn ogen dicht en snikte. Bryce kon gewoon niet zonder hem. Hij had ook nog beloofd om bij hem te blijven, als hij dat wou. En nu wou hij het, maar had de jongen de belofte gebroken..

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Katsu

avatar

Aantal berichten : 76
Registratiedatum : 01-05-11

Character
Leeftijd: 16 years
Krachten:
Partner: Keep me alive while I die..

BerichtOnderwerp: Re: WTF is happening?   zo mei 08, 2011 8:47 am


Tweeduizendelf. Dat was het jaartal. Drie jaar geleden was het tweeduizenacht. En dat was het jaartal wat ze zich herinnerde. “Drie jaar,” zei ze, per ongeluk hardop. Drie jaar geleden was het experiment begonnen. En nu was ze hier.
Hij meldde ook niet te weten wat ze bij hem deed en ze fronste, maar alsnog was haar gezicht hard, geen teken van emotie was erop te vinden.
Hij vroeg waar Katsu was. Katsu was de naam van één van de aardigste verzorgers in de Faciliteit. Een mooie naam, vond ze. ‘Overwinning’ betekende het. Maar, welke Katsu zou de jongen bedoelen? De Katsu die zij kende was een jaar voor het experiment gestorven, wat betekende dat hij op dit moment al vier jaar dood was. Hij kon het dus onmogelijk over hem hebben.
Hij vroeg waar hij was. Hij zei hem nodig te hebben, omdat hij anders vermoord zou worden. Vervolgens begon hij over een belofte. “Ik heb geen idee. Ik ken geen zogeheten Katsu,” zei ze kalm.
Ze hoorde hem kreunen van de pijn en voelde ergens de neiging om deze jongen te helpen. Elke kreun, elke traan die over zijn wang liep.. Het zorgde ervoor dat ze hem wilde helpen, en dat terwijl ze normaal zo erlangs zou lopen.
Met langzame passen liep het meisje op de blonde jongen af. Ze duwde hem zachtjes tegen de plek net onder zijn keel, zodat hij op zijn rug zou gaan liggen. Ze wilde zien wie ze nou eigenlijk voor zich had. Ze duwde niet hard, maar heel zacht. Vooral omdat ze alleen haar linkerhand kon gebruiken, omdat ze met haar rechterhand nog altijd aan de band rond haar nek trok. Haar nek zat vol met krassen door haar nagels, maar ze negeerde het. Het maakte niet uit.
Ze zag de tranen van de jongen stromen. “Stop. Alsjeblieft,” zei ze zacht en ze beet op haar lip, hem met een scheef hoofd aankijkend. Hierna zette ze zich overeind en strompelde ze een beetje achteruit. Bij aanraking met zijn huid was haar eigen lichaam gaan tintelen en begon de hoofdpijn nog erger te worden. Bijna automatisch gleed haar hand van het bandje naar een soort rechthoekig ding dat erop zat.
Met haar rug stond ze tegen de muur. Haar hand had ze beet en ze keek met een dodelijke blik naar Bryce. Het deed haar pijn als hij huilde, pijn leed. Waarom? Dit hoorde niet bij haar. Nooit meer.
“Als ze weer komen,” zei ze toen ze weer een beetje gekalmeerd was. “Dan.. Schrik ik ze wel af,” glimlachte ze. Zo’n klein glimlachje, die eigenlijk niet echt vrolijkheid uitstraalde. Ze wist niet waarom ze hem wilde helpen. Maar, het was ook niet zo dat ze tegen een gevecht opkeek. Nog altijd had ze haar hand beet, die volledig tintelde, alsof hij in slaap zou vallen. Het verbaasde haar.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Bryce

avatar

Aantal berichten : 102
Registratiedatum : 30-04-11

Character
Leeftijd: 16
Krachten:
Partner: You just think it's funny to leave me alone in this stupid world.. Well, it's not!

BerichtOnderwerp: Re: WTF is happening?   zo mei 08, 2011 9:11 am


Het meisje mompelde iets over drie jaar, maar hij hoorde het niet. Het enige waar hij over na kon denken was over Katsu. Hij hield van hem, waarom in godsnaam was hij weggegaan en was er in plaats van hem dit meisje? Hij kon zich nog duidelijk herinneren dat hij die avond wakker werd van Katsu, die zei dat hij op moest schuiven. Ze hadden een hele tijd innig liggen zoenen, voordat Bryce weer in slaap viel. Waarom, waarom was hij weggegaan? “Ik heb geen idee. Ik ken geen zogeheten Katsu,” zei de stem van het meisje en zijn ogen schoten open. Waarom was hij dan met haar in bed wakker geworden? Het meisje kwam dichterbij en nu zag hij dat ze een band om haar nek had en een albino was, net zoals.. Nee, hij verbeeldde het zich, nu Katsu weg was! Het was gewoon toeval. Er werd tegen zijn schouder geduwd, wat pijn deed vanwege de kneuzingen overal op zijn lijf, en dus ook op zijn schouder. Tegen zijn zin rolde hij zich op zijn rug en hij kromp inelkaar, samen met een kreun en nog meer tranen.
"ik snap het niet," fluisterde hij zachtjes. "Katsu is degene waar ik van hou.. En ook degene waar ik in slaap mee ben gevallen. Waarom word ik dan wakker met jou in mijn bed, zonder Katsu?" De tranen vermenigvuldigden zich en hij begon steeds vaker achterelkaar te snikken. Dit was de eerste keer dat hij tegen iemand anders zei dat hij van een jongen hield, want zeg nou zelf: de naam Katsu was echt geen meisjesnaam.

_________________


Laatst aangepast door Bryce op ma mei 09, 2011 3:49 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Katsu

avatar

Aantal berichten : 76
Registratiedatum : 01-05-11

Character
Leeftijd: 16 years
Krachten:
Partner: Keep me alive while I die..

BerichtOnderwerp: Re: WTF is happening?   ma mei 09, 2011 3:34 am


Ze luisterde naar wat de jongen zei. Over dat Katsu de enige was van wie hij hield. Hij was dus overduidelijk gay, want Katsu was een jongen, dat was makkelijk te raden. Ze sloot haar ogen. Hij vroeg waarom hij met haar wakker was geworden en kalm opende ze haar helrode ogen weer.
“Mariko. Miyamae Mariko. Dat is de naam die ik heb,” zei ze kalm en ze had haar hand op haar borst - net wat onder haar nek - alsof de jongen anders niet zou weten wie ‘ik’ was. “Ik ken geen Katsu, zoals ik al zei,” legde ze kalm uit.
“Bovendien wil ik dat je me ergens mee helpt. Waar zijn we? Ik weet het jaartal nu. De laatste keer was tweeduizendacht,” zei ze rustig en ze fronste. “Zijn we nu nog in de Faciliteit, of ben ik ergens anders beland?” vroeg ze toen droogjes.

En toen vloog de deur open en werd ze met een smak aan de kant geduwd. De klap deed geen pijn, de grond deed geen pijn, maar toch was ze boos. Ze zette zich overeind en gromde zachtjes, terwijl ze keek naar een groep jongens. ‘Aan de kant,’ zeiden ze terwijl ze haar de grond op hadden gegooid, maar ze negeerde hen volkomen. Ze konden haar geen pijn doen zolang ze niet wisten wat ze kon. Ze was benieuwd wat ze nog kon.
Haar rechterhand kwam van haar nek en haar bebloede nek werd hierdoor zichtbaar. “Ga weg,” gromde ze. Ze zag hoe een jongen een kruk van de grond oppakte en hield haar hoofd scheef. Waarom lag er hier een kruk? Het ding - wat bedoeld was voor ondersteuning bij het lopen - werd nu naar haar hoofd toe gesmeten. Helaas voor hen stopte het negen centimeter van haar gezicht af en werd hij teruggeschoten, recht in de maag van de jongen. Ze sloeg haar armen over elkaar heen en glimlachte. “Acceleration noemen ze dit,” glimlachte ze. Ze keek naar een jongen die de kruk opnieuw op haar af liet komen en ze ving hem. Dit zonder pijn door de vectorwaarden te veranderen. Ze zette de kruk neer en leunde erop. “Dus, waarom zijn jullie hier?” vroeg ze en ze liep met de kruk op hen af. Grappig, hij liep wel lekker. Ze konden niet winnen. Niet van haar. Ze wist niet wat de jongen kon, maar hij zou het vast wel redden. Daarom liet ze - niet nadenkend over zijn verwondingen - één van de jongens bij hem, terwijl zij zich zou richten op de rest.

Ze schoot naar voren en bracht haar voet omhoog. De jongen bewoog zich naar achteren zodat ze zou missen, maar toen gooide ze de kruk met volle kracht tegen zijn gezicht. Vervolgens landde ze sierlijk op haar voeten en keek ze naar de jongen die naast hem gestaan had. Hij wilde haar slaan, maar brak hierbij zijn eigen hand, die voor hij haar raakte plots gewoon een.. Vreemde houding aan nam, die niet veel goeds kon betekenen. Ze bukte zich voorover en pakte de kruk op, om vervolgens om zich heen te kijken wie ze nog niet gepakt had. Haar reflection stond aan, zodat ze niet al te makkelijk aangeraakt zou kunnen worden.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Bryce

avatar

Aantal berichten : 102
Registratiedatum : 30-04-11

Character
Leeftijd: 16
Krachten:
Partner: You just think it's funny to leave me alone in this stupid world.. Well, it's not!

BerichtOnderwerp: Re: WTF is happening?   ma mei 09, 2011 4:55 am


Vervloekte pijn. Eerst was hij neergeschoten in zijn schouder en nu was hij in elkaar geslagen door een of andere bende. De pijn kon hij nu beter negeren, was niks vergeleken met de pijn van het schotwond. Zijn ogen waren dichtgevallen en hij ademde diep in en uit. Was Katsu er maar, dan was hij nooit in elkaar geslagen of had hij hem tenminste beschermd. Nu zat hij hier in de kamer met een meisje waarnaast hij was wakker geworden en die verdomd veel op Katsu leek.. Bryce zuchtte ongelukkig.
“Mariko. Miyamae Mariko. Dat is de naam die ik heb,” hoorde hij het meisje zeggen. Mariko, een mooie naam. Hij kon horen dat ze uit Japan afkomstig was, aangezien ze haar achternaam eerst zei.
“Bryce, Bryce Smith,” mompelde hij zachtjes.
“Bovendien wil ik dat je me ergens mee helpt. Waar zijn we? Ik weet het jaartal nu. De laatste keer was tweeduizend acht,” ging het meisje verder. “Zijn we nu nog in de Faciliteit, of ben ik ergens anders beland?” Faciliteit? Bryce lachte even mager.
“Ik heb geen idee wat je met Faciliteit bedoelt, maar we zijn hier niet in die Faciliteit van je. We zijn hier in Degree. Een ‘weeshuis’ voor kinderen met gaven, maar er lopen hier ook veel kinderen rond zonder,” mompelde hij.

Er klonk gebonk, gevolgd door een deur die open werd gesmeten en aan nog een bonk hoorde hij dat iemand viel.
“Aan de kant,” hoorde hij maar een bekende stem roepen. Nee hè. Die groep jongens weer.
“Ga weg,” hoorde hij het meisje boos zeggen. Bryce’s ogen gingen open en hij zag dat er een kruk op het meisje af werd gevuurd, maar ze hem op een of andere manier weerkaatste.
“Acceleration noemen ze dit.” Er ging een schok door hem heen. Hij had dat eerder gehoord.
“Verder heb ik als ability Acceleration. Dit geeft mij de kracht om heel veel af te weren als ik oplet,” had Katsu ooit tegen hem gezegd. Bryce schudde verwoed zijn hoofd. Nee.. Nee.. het kon niet waar zijn. Dat was gewoon onmogelijk en belachelijk.
De kruk werd weer op het meisje afgevuurd, maar Mariko ving hem makkelijk op.
“Dus, waarom zijn jullie hier?” Een jongen sloop langs haar heen, recht op hem af. Bryce ging overeind zitten, maar werd meteen weer met een voet op de grond getrapt. Zijn ademhaling raasde door zijn keel een en angstig keek hij de jongen aan, die met een grijns boven hem stond. Het was de jongen die hij al een poos geleden bewusteloos had gemaakt. En nu had de jongen handschoenen aan en een ijzeren stang in zijn handen. De jongen hield de stang met twee handen vast, om hem boven zijn hoofd te houden. Bryce wist dat de jongen op zijn hoofd zou mikken en de klap bijna fataal voor hem zou zijn. Daarom tilde hij zijn ene hand op, terwijl de jongen het niet eens in de gaten had, ging hij snel met zijn hand onder de broekspijp door van de jongen en raakte hij de huid vlak boven de sok aan. Meteen verstijfde de jongen en viel hij opzij, terwijl de ijzeren stang naar beneden viel. Bryce kon nog net wegrollen, anders had de stang hem zeker verwond. Een beetje in shock bleef hij daar liggen, terwijl hij de andere jongens weg zag rennen. Het gaf hem nooit een goed gevoel om anderen aan te raken. Vermoeid krabbelde hij overeind en hij bleef zitten. Zijn ogen gingen naar het meisje. Ze stond daar, met een kruk en haar rug half naar hem toegedraaid. Er schoten tranen in zijn ogen en Bryce begon te huilen, verborg zijn gezicht in zijn handen die vies werden van het bloed wat meer dan de helft van zijn gezicht bedekte.
“Ik kan er niks aan doen, maar je lijkt zoveel op hem,” snikte hij verdrietig. Onmogelijk.. maar het was toch waar. Ze leek heel erg op hem, zo erg dat het eng was.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Katsu

avatar

Aantal berichten : 76
Registratiedatum : 01-05-11

Character
Leeftijd: 16 years
Krachten:
Partner: Keep me alive while I die..

BerichtOnderwerp: Re: WTF is happening?   ma mei 09, 2011 7:56 am

Hij stelde zich voor als Bryce. Bryce Smith. Interessant. Hij zei dat hij niet wist wat ze met Faciliteit bedoelde. En dat ze hier waren in Degree, wat een weeshuis voor kinderen met gaven bleek te zijn. Haar ogen vielen langzaam een beetje dicht en ze keek hem zwaar geïrriteerd aan. Serieus? Een weeshuis?

Nog een jongen kwam op haar af, maar een ander riep al snel dat hij moest stoppen. ‘Ze kaatst je aanval terug, doe vooral geen moeite,’ hoorde ze de jongen zeggen en ze keek hem aan met in haar rode ogen een dodelijke blik. Ze stampte een keer op de grond en de grond begon te trillen. Toen ze de kruk op iemand richtte, rende deze weg. Niet veel later volgde de rest. Ze zouden ooit wel terugkomen, daar was ze zeker van. Maar, voor nu.. Waren ze er vanaf.
Ze hoorde hem huilen en keek droogjes om, met die emotieloze blik op haar gezicht die ze wel vaker droeg. ‘Ik kan er niks aan doen, maar je lijkt zo veel op hem,’ bracht de jongen uit. Mariko liep met kalme stappen op hem af en liet de kruk vallen. Ze zakte door haar knieën en sloeg haar armen luchtig om de jongen heen.

“Ik weet niet over wie je het hebt, of wie die Katsu is,” begon ze zachtjes en ze glimlachte lichtjes. Zo’n flauwe glimlach, die geen enkele echte emotie uitstraalde. “Maar ik zal je beschermen, tot hij terug is,” glimlachte ze toen.
“Ik weet niet waarom..” fluisterde ze toen, meer tegen zichzelf dan tegen hem. Ze was nooit een behulpzaam type geweest en liet met gemak een zwaargewond iemand liggen, bijvoorbeeld de jongen met de gebroken hand, die met de nodige moeite weg was gekropen. Maar.. Ergens had ze het gevoel dat er iets was wat ze zou moeten weten. “Alles komt wel weer goed,” fluisterde ze.
Even kneep ze haar ogen pijnlijk dicht. Kleine, vage beelden schoten voorbij. Beelden van deze jongen, die in haar armen lag.
Ze schudde haar hoofd zachtjes heen en weer en gleed met haar vinger langs zijn wang. “Waar ken ik jou van?” vroeg ze zachtjes, meer tegen zichzelf dan tegen hem. “Als je iets nodig hebt, moet je het meteen zeggen,” zei ze toen kalmpjes, wachtend tot hij iets zou zeggen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Bryce

avatar

Aantal berichten : 102
Registratiedatum : 30-04-11

Character
Leeftijd: 16
Krachten:
Partner: You just think it's funny to leave me alone in this stupid world.. Well, it's not!

BerichtOnderwerp: Re: WTF is happening?   ma mei 09, 2011 8:15 am


Iets viel dof op de grond en vlak daarna werden er armen om hem heen geslagen. Hij begon lichtjes te trillen door de aanraking. Het voelde op een of andere manier vertrouwd, maar toch vreemd. Als hij niet beter wist, zou hij nog denken dat het Katsu was die hem omhelsde. De omhelzing liet hem namelijk ontspannen, iets wat alleen hij eigenlijk kon doen, maar zo te zien lukte het ook als anderen hem omhelsden. Hij hield zijn handen voor zijn gezicht weg en staarde naar het bloed dat op zijn ene hand te zien was.
“Ik weet niet over wie je het hebt, of wie die Katsu is,” begon Mariko. Haar stem.. het kwam zo bekend voor. Hij had haar stem eerder gehoord, maar het was zo kort dat hij diep moest nadenken voordat hij het wist. Bryce zuchtte verdrietig door het horen van Katsu’s stem. Nog steeds keek hij met één oog, durfde de andere niet open te doen. “Maar ik zal je beschermen, tot hij terug is.” Hij verborg zijn gezicht weer in zijn handen en begon weer te huilen.
“Hij komt nooit terug. Dat weet ik zeker,” snikte hij zachtjes. Het meisje fluisterde iets, maar hij hoorde het al niet meer. Zijn gedachtes begonnen zich weer te focussen op Katsu, waardoor alles om hem heen leek te verdwenen. Zelfs zijn hart leek er niet meer te zijn. Hij moest zich niet zo focussen op de jongen, hij begon er steeds meer verdrietiger door te worden.
“Alles komt wel weer goed,” hoorde hij de stem van Mariko vaagjes zeggen en boos schudde Bryce zijn hoofd. Nee, het zou nooit meer goed komen. Hij zou voor altijd een gebroken hart hebben, dat wist hij zeker.
“Waar ken ik jou van?” Hij wist het niet. Wist niet eens of hij haar eigenlijk kende. Alleen maar haar stem, maar dat was maar een vage herinnering. “Als je iets nodig hebt, moet je het meteen zeggen.”
“Breng me naar de eerste hulp, straks bloed ik hier nog dood,” fluisterde hij, weigerde gewoon om zijn handen voor zijn gezicht vandaan te halen. Het bloed van zijn hoofdwond stroomde nauwelijks meer, maar zorgde er wel voor dat de bloedvlek bij zijn hals steeds groter werd. Alle positieve gedachtes die hij normaal altijd had, waren nu verdwenen. Zijn hele karakter leek te zijn omgeslagen nu Katsu weg was.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Katsu

avatar

Aantal berichten : 76
Registratiedatum : 01-05-11

Character
Leeftijd: 16 years
Krachten:
Partner: Keep me alive while I die..

BerichtOnderwerp: Re: WTF is happening?   di mei 10, 2011 6:13 am

‘Hij komt nooit terug, dat weet ik zeker,’ zei Bryce. Mariko schudde haar hoofd zacht heen en weer. “Nooit de hoop verliezen,” zei ze kalm. Moest zij nodig zeggen. Zij was de hoop al lang geleden verloren. Hij had zijn hoofd geschud toen ze zei dat alles wel weer goed kwam en ze snoof zacht. Arme jongen. Ze wist niet wie die Katsu was, maar.. Ze wist hoe het was om iemand kwijt te raken.
‘Breng me naar de eerste hulp,’ begon de jongen. Mariko hield haar hoofd scheef. Eerste hulp? Dat was zinloos! ‘Straks bloed ik hier nog dood,’ zei hij toen. Ze keek hem een beetje doods aan. “Ik help je anders eerst wel even met die wond van je,” zei ze en ze bracht haar hand naar hand naar zijn wond. Ze legde kalm haar hand erop, wat waarschijnlijk niet al te fijn aan zou voelen voor Bryce. Daarom had ze haar andere hand op zijn schouder, zodat hij zich niet zou bewegen. Dan zou ze hem simpelweg stil houden.
“Wees kalm, ik zorg er enkel voor dat je geen bloed meer verliest,” zei ze kalm. “De rest laat ik wel over aan die zogenaamde verpleegster,” zei ze toen en ze glimlachte. Geen echte glimlach, slechts zo’n flauw trekje die verder geen enkele emotie toonde. Ze stond langzaam op en bukte zich naar de kruk, waarna ze naar Bryce keek. “Kom mee,” zei ze tegen hem, alsof ze het hem beveelde. Ze pakte zonder er al te veel moeite aan te besteden zijn hand en trok hem overeind. Een beweging waarbij ze gebruik maakte van de vectorwaarden, dus het ene moment zat hij nog, terwijl ze hem het andere moment overeind had getild. Ze hield de kruk naar hem toe en glimlachte. “Gebruik die maar, ik help je ook wel. Zo komen we er makkelijk,” glimlachte ze.

Eenmaal aangekomen bij de verpleegster zette ze - of dwong ze - Bryce een bed op en keek ze de verpleegster aan. Ze wist niet hoe ze de weg had geweten, ergens.. Voelde het alsof ze hier gewoon al veel vaker was geweest. De verpleegster keek haar dan ook met een droge blik aan. ‘Heb jij nog een broer hier, wijffie? Ik heb je nog nooit eerder gezien,’ zei ze. Mariko schudde haar hoofd heen en weer. “Nee, mevrouw. Ik denk niet dat ik nog een broer heb,” glimlachte ze. De vrouw fronste en richtte haar aandacht toen op Bryce.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Bryce

avatar

Aantal berichten : 102
Registratiedatum : 30-04-11

Character
Leeftijd: 16
Krachten:
Partner: You just think it's funny to leave me alone in this stupid world.. Well, it's not!

BerichtOnderwerp: Re: WTF is happening?   di mei 10, 2011 7:15 am


Zijn hoofd bonkte door de pijn en hij staarde voor zich uit. Bryce wou het meisje zachtjes wegduwen, vond de aandacht wel genoeg zo. Hij hield er niet echt van als hij zo dicht en lang bij meisjes in de buurt was, werd er meestal nerveus van of ging stotteren. Nou ja, dat deed hij meteen al. Vaak gedroeg hij zich ook veel stoerder en uitslovend bij meisjes in de buurt. Bij dit meisje was het best wel anders, maar dat kwam door de pijn en.. tsja..
“Ik help je anders eerst wel even met die wond van je,” hoorde hij haar stem zeggen en hij liet zijn handen zakken, keek gewoon langs haar heen. Het meisje legde haar hand er voor en plotseling schoot er een akelig gevoel door zijn hoofd heen. Wat was ze aan het doen?
“Wees kalm, ik zorg er enkel voor dat je geen bloed meer verliest.” En vreemd genoeg stopte het bloed ook. “De rest laat ik wel over aan die zogenaamde verpleegster.” De flauwe glimlachen die Mariko trok, schrokken hem een beetje af. Ze pakte een kruk op en Bryce’s ogen gingen er meteen naar. Een misselijkmakend gevoel ging door hem heen. Dat was Katsu’s kruk.
“Kom mee.” Voor hij het wist had het meisje hem overeind geholpen. Ze bood hem de kruk aan en Bryce nam hem meteen aan. Katsu’s kruk..
“Gebruik die maar, ik help je ook wel. Zo komen we er makkelijk,”

Het meisje ondersteunde hem onderweg naar de ziekenzaal. Haar aanrakingen voelde vertrouwd. Hij twijfelde aan het feit of ze Katsu was, want het leek allemaal zo onlogisch. Hoe kon ze opeens in Katsu veranderd zijn? Toch verklaarde het wel alle overeenkomsten..
Toen ze er net waren, duwde Mariko hem meteen op het bed. Hij hoorde de verpleegster iets tegen haar zeggen, waarop ze antwoorde. Bryce had zijn aandacht alleen maar gericht op de kruk. Pas toen de vrouw het shirt bij hem uit trok, kon hij zijn aandacht van de kruk afhouden en legde hij hem naast hem neer. De vrouw ging meteen bezig maken met het schoonmaken van zijn wonden, wat akelig zeer deed. Ook leken de wonden weer te bloeden, nu Mariko hem los had gelaten. Ze verbond zijn wonden en bekeek even de schotwond, waarna ze daar ook een schoon verband om heen deed. Uiteindelijk gaf ze hem een oud T-shirt uit de gevonden-voorwerpenvoorraad en liep hij de ziekenzaal zonder iets te zeggen uit, met de kruk in zijn ene hand. Hij liep een stukje, maar toen het hem pijn begon te doen ging hij op de vensterbank zitten. Het meisje was hem gevolgd, gelukkig, want anders was hij bang dat hij de jongens weer tegenkwam.
“Je lijkt zoveel op hem,” mompelde hij na een korte stilte, kon de woorden nauwelijks uit zijn mond krijgen. “De rode ogen.. Het witte haar.. de Lengte.. Het Network.” Zijn ogen gingen even naar het zwarte ding wat om haar nek zat. “Acceleration..” Hij slikte even pijnlijk en keek weg, naar buiten.
“Het is alsof hij gewoon voor me staat,” fluisterde hij en zijn handen streelden over de kruk die hij op zijn schoot had. “Het is zijn kruk, dat weet ik zeker.” Er kwamen weer tranen in zijn ogen. Het was gisteravond voordat hij hem voor het laatst gezien had.
“Waarom is hij weg?” mompelde hij in zichzelf en de tranen liepen al weer over zijn wangen. Huilbaby.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Katsu

avatar

Aantal berichten : 76
Registratiedatum : 01-05-11

Character
Leeftijd: 16 years
Krachten:
Partner: Keep me alive while I die..

BerichtOnderwerp: Re: WTF is happening?   di mei 10, 2011 8:32 am

Geïrriteerd keek het witharige meisje naar haar hand. Waarom tintelde het? Het irriteerde vreselijk. Het leek alsof alles wat Bryce aanraakte, zwaar begon te tintelen. En ergens had ze het gevoel dat bij anderen het nog veel meer zou veroorzaken dan een irritant getintel. Ze porde met haar vinger in haar handpalm en snoof zachtjes toen ze het niet voelde. Verdomde tintelingen.
Verder vroeg ze zich af waarom hij haar zo bekend voor kwam, en waarom elke keer dat er iets gebeurde, ze een eerder beeld voor zich zag. Alsof ze een soort déjà vu had, of iets in die zin. Het was eng. En het ergste was dat elke keer bij zo’n beeld ze ook.. Tjah.. Ze vóelde iets. En dat was behoorlijk ongemakkelijk.

Plots was hij weg. “Verdomme,” siste ze en ze snelde de kamer uit. Toen zag ze - tot haar opluchting - de blonde jongen even verderop staan. Hij liep alsof hij nog pijn had, wat logisch was voor een normaal mens, maar zij kon haar hoofd er niet echt bij houden. Ze liep met snelle passen op hem af. Toen hij op de vensterbank ging zitten, stond ze bij hem en ging ze een keer met haar hand door haar haren.
‘Je lijkt zoveel op hem,’ zei Bryce en ergens voelde ze zich beledigd, maar ze was niet zo’n type die daar tijd aan besteedde. Het boeide haar weinig. ‘De rode ogen.. Het witte haar.. de Lengte.. Het Network..’ sprak de jongen toen. Hij somde de gelijkenissen tussen haar en die zogeheten Katsu op. Het was vreemd. Wit haar en rode ogen kwamen wel eens voor. Niet al te vaak, maar goed. De lengte, oké. Er waren meer mensen rond haar lengte. Maar, het Network? Ze zag hoe hij zijn blik richtte op haar halsband met het kistje eraan. Ze was dat ding compleet vergeten. Ze bracht haar hand er weer heen en trok weer zacht. “Network?” vroeg ze zacht. “Ik heb geen idee wat dit ding is,” ging ze toen zacht door en ze trok opnieuw. Waarom ging het er niet af?

‘Acceleration..’ hoorde ze hem toen zeggen en ze keek op. Acceleration? Was dat een gelijkenis tussen haar en die Katsu? Onmogelijk. Sowieso, al zou hij al dezelfde ability hebben als zij.. Dat het dezelfde naam had gekregen was bijna tot geheel onmogelijk. De faciliteit gaf altijd vreemde namen aan Abilities, meestal iets over hun sterkste aanval. In haar geval Acceleration. Maar het meest logische was om het een naam te geven die iets zei over Vectors. Of AIM.
‘Het is alsof hij gewoon voor me staat..’ hoorde ze Bryce fluisteren. Ze fronste lichtjes. ‘Het is zijn kruk, dat weet ik zeker,’ zei hij toen. Ze wilde zeggen dat hij hier niet met haar over moest praten. Dat hij beter naar iemand kon gaan die hij beter kende.
Maar, toen begon hij te huilen. Hij vroeg waarom Katsu weg was en Mariko zuchtte lichtjes. Ze verbeterde haar ‘schild’ even en liep toen op Bryce af. Ze gleed met haar hand langs zijn wang. “Alles komt goed,” fluisterde ze zacht.
Opnieuw een beeld, opnieuw vreemde gevoelens. Ze duwde het weg, voor ze hem weer aan keek.
“Is hij een type om er zomaar vandoor te gaan?” vroeg ze. Ze wist dat het weleens kon gebeuren dat één van de twee van het stelletje de ander gewoon verliet, dat alles een act was. Maar, ergens verwachtte ze dat het niet zo was.
Ze glimlachte lichtjes toen de tintelingen minder schenen te zijn nu haar schild hoger was. Nu was het enkel zo’n grappig aanvoelend tintelingetje, die niet echt irriteerde.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Bryce

avatar

Aantal berichten : 102
Registratiedatum : 30-04-11

Character
Leeftijd: 16
Krachten:
Partner: You just think it's funny to leave me alone in this stupid world.. Well, it's not!

BerichtOnderwerp: Re: WTF is happening?   di mei 10, 2011 9:18 am


Hij had zijn ogen gesloten, toch sijpelden de tranen tussen zijn oogleden door, over zijn wangen heen. Bryce keek niet eens op toen er voetstappen klonken, wat betekende dat het meisje dichterbij kwam. Een hand gleed over zijn wang. Even kromp hij lichtelijk in elkaar. Zelf haar aanrakingen deden hem aan Katsu denken.
“Alles komt goed,” fluisterde de stem van Mariko zacht. Lichtjes schudde hij zijn hoofd. Even had hij haar geloofd, maar toch was dat gevoel verdwenen. Hij mistte hem, toch voelde het alsof hij de persoon was die voor hem stond. Ze leken zo op elkaar.. Maar hoe? En waarom? Aan de andere kant leek het gat in zijn hart steeds groter te worden bij elke keer dat hij huilde.
“Is hij een type om er zomaar vandoor te gaan?” Bryce werd boos, balde zijn handen zelfs tot vuisten, maar ontspande daarna weer. Ze was gewoon nieuwsgierig, meer niet. Weer schudde hij zachtjes zijn hoofd en de tranen vermenigvuldigden zich. Hij verborg zijn gezicht weer in zijn handen en begon te snikken. Katsu. Er ging een steek door zijn hart toen hij aan die naam dacht. Waarom? Waarom had hij hem ooit in de steek gelaten? En waarom wist hij niet meer wat de waarheid was of fantasie, want als het meisje Katsu was, hoe kon dat dan ooit gebeuren? Terwijl hij huilde, trilde hij licht en leek de energie die zijn kracht veroorzaakte, sterker te worden. Normaal viel hem het nooit op, maar nu opeens wel. Toch besteedde hij er maar een seconde aan, want hij had teveel verdriet om Katsu.
Toen de tranen eindelijk begonnen te minderen, haalde hij zijn handen voor zijn gezicht vandaan en draaide zijn bovenlichaam weg van het meisje. Hij vond het een beetje beschamend, in het bijzijn van een meisje huilen. Zijn ogen staarden naar buiten, naar de kinderen die aan het spelen waren op het gras. Was hij maar gelukkig zoals die kinderen. Was al het verdriet maar weg.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Katsu

avatar

Aantal berichten : 76
Registratiedatum : 01-05-11

Character
Leeftijd: 16 years
Krachten:
Partner: Keep me alive while I die..

BerichtOnderwerp: Re: WTF is happening?   wo mei 11, 2011 6:56 am

Ze zag hoe hij zijn spieren spande toen ze hem vroeg of Katsu een type was om hem zomaar te verlaten, maar zorgen maakte ze zich niet. Hij zou hooguit zichzelf bezeren op een moment als dit. Ze was volledig gezond en had haar ‘schild’ hoog aan staan, dus als hij haar zou willen slaan - of iets in die zin - zou zijn hand ergens anders terecht komen.
Hij deed niets waar ze zich echt zorgen om kon maken. Hij begon enkel harder te huilen en haar rode ogen staarden hem aan, terwijl ze kalm afwachtte. Haar hand had ze weer naar de band rond haar nek - of ‘Network’, zoals de jongen het ven geleden had genoemd. Zij hield het liever bij Halsband - gebracht en ze trok zachtjes. Het ding irriteerde vreselijk. Ergens voelde ze de neiging om de jongen aan te raken, te knuffelen.. Maar, ze hield zich in. Ze zou niemand binnenlaten. Nu niet, in toekomst niet. Zo simpel was het. Ze was vandaag gewoon.. Zwak.
De jongen haalde zijn handen weg van zijn gezicht en draaide zijn bovenlichaam van haar weg, alsof ze iets verkeerds had gedaan, of hij wilde dat ze wegging. Ze glimlachte lichtjes. “Is er geen plek waar hij vaak was? Of heb je geen manier om hem te bereiken?” vroeg ze. Ze wist dat mensen vaak een mobiel hadden. “Kan je hem niet proberen te bellen? Of.. Is hij niet gewoon het weeshuis uitgehaald?” vroeg ze toen, zoekend naar redenen voor het verdwijnen van de jongen.
Haar rechterhand liet ze naar beneden vallen en ze keek naar de littekens die erop zichtbaar waren. Ze waren nauwelijks te zien door haar lichte huid. Eén liep verder door en begon bij haar vingers. Dat kwam door een gevecht in de faciliteit, waarbij ze voor ze het wist haar arm open had gehaald. Helaas voor hem kon ze haar bloed in haar lichaam laten zitten door de stroming zelf te besturen.
Ze schudde haar hoofd zacht heen en weer. Ze moest niet blijven hangen in het verleden, al leek het voor haar een paar dagen terug.
“Als je wilt dat ik vertrek zeg je het maar,” zei ze kalm en ze keek even vanuit haar ooghoeken de gang in. Het was leeg hier.. Snel richtte ze haar blik weer op de blonde jongen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Bryce

avatar

Aantal berichten : 102
Registratiedatum : 30-04-11

Character
Leeftijd: 16
Krachten:
Partner: You just think it's funny to leave me alone in this stupid world.. Well, it's not!

BerichtOnderwerp: Re: WTF is happening?   wo mei 11, 2011 7:30 am


Het meisje leek zich geen zorgen te maken over de blonde jongen die geestelijk helemaal in elkaar gestort was. Ze leek zich geen zorgen te maken over het feit dat de bende hem zou vinden als ze ook maar even van elkaar gescheiden waren. Ze leek zich nergens zorgen over te maken, toonde nauwelijks emotie of gevoelens. Ze was vast één bonk emotieloosheid. Bryce’s vingers gleden over het koude glas, het was niet echt warm buiten. Met zijn andere hand hield hij de kruk stevig vast. Een paar verdwaalde tranen liepen over zijn gezicht, maar voor de rest huilde hij nauwelijks meer. Eigenlijk was hij geestelijk te moe geworden om te huilen. Het had toch geen zin, was zo nutteloos als het maar kon.
“Is er geen plek waar hij vaak was? Of heb je geen manier om hem te bereiken? Kan je hem niet proberen te bellen? Of.. Is hij niet gewoon het weeshuis uitgehaald?” Bryce wou niet weer in tranen uitbarsten en negeerde de vragen, alsof Mariko ze nooit gesteld had. Waarom zou hij zijn mobiele nummer hebben? Hij had niet eens een mobiel, snapte geen bal van dat ding en vond het onnodig. Als hij iemand wou spreken, zou hij diegene wel opzoeken en niet bellen. Zijn vingers lieten het raam met rust en gingen even door zijn haar. Zwijgend staarde hij naar de bomen, die zachtjes in de koude wind waaiden. De laatste tijd begon het weer te verslechteren en waren er zelfs in het bos modderpoelen ontstaan. Zijn blonde haar stond een beetje alle kanten op en met zijn vingers probeerde hij het goed te strijken, hopend dat het dan niet zo erg meer zat. De kleren waren nog van de vorige dag, hij had er zelfs in geslapen. Zijn vingers gleden vanaf zijn haar naar zijn oor, waar hij een soort oorbel had. Nja.. soort van. Het was van roestvrij staal en zat om het vel.. geval.. ding.. van zijn oor heen. Vlak boven zijn oorlel. Hij had hem al heel lang, Bryce wist niet eens meer hoe lang.
“Als je wilt dat ik vertrek zeg je het maar,” hoorde hij Mariko zeggen.
“Dan word ik weer in elkaar geslagen, misschien wel vermoord en mag jij het bloed opruimen.” Een sarcastische grijns verscheen even op zijn gezicht. “Ze haten me. Ik ben een soort van oefenpop voor hen. Als ze de kans hebben, rammen ze er gewoon op los.” Het kwam omdat hij niet van geweld hield en nooit vocht, hij wist niet eens hoe dat moet, dus konden ze hem mooi in elkaar slaan. Zijn hoofd legde hij tegen het koude raam neer en hij sloot zijn ogen. Door al dat gedoe kreeg hij hoofdpijn. Zijn vingers streelden de kruk en zijn blik ging naar het meisje, maar schoot snel weer weg, omdat elke keer als hij naar haar keek, hij aan Katsu moest denken. Het leven was meteen al anders nu hij er niet was.. Heel anders.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Katsu

avatar

Aantal berichten : 76
Registratiedatum : 01-05-11

Character
Leeftijd: 16 years
Krachten:
Partner: Keep me alive while I die..

BerichtOnderwerp: Re: WTF is happening?   wo mei 11, 2011 7:45 am

Het meisje richtte haar blik op de grond. Bryce antwoordde al snel. ‘Dan word ik weer in elkaar geslagen, misschien wel vermoord en mag jij het bloed opruimen,’ zei hij en hij glimlachte sarcastisch. Haar blik had ze tijdens zijn woorden weer op hem gericht en ze fronste lichtjes. ‘Ze haten me. Ik ben een soort van oefenpop voor hen. Als ze de kans hebben, rammen ze er gewoon op los,’ zei hij toen en ze dacht even na.
In de faciliteit was ze gewend aan de vele gevechten. Ze had messen langs haar armen gehad, allerlei vreemde krachten langs haar geschoten gekregen.. Zelfs kogels waren op haar afgevuurd.
Maar dat had - volgens de Faciliteit - een reden. Dit.. Dit was volslagen nutteloos, toch? Waarom zou je iemand in elkaar slaan? Wilden ze dan perse sterker worden? Dat kon het nooit zijn. Dan zouden ze wel wat beters vinden, iemand die een echte uitdaging vormde. Deze jongen sprak erover alsof hij altijd verslagen werd, dus leek het haar niet dat hij de uitdaging was die de jongens konden zoeken. Dan zouden ze hun frustratie kwijt moeten. Of ze waren gewoon mentaal verziekt en konden het leven niet meer goed aan. Dat was ook een mogelijkheid, natuurlijk. Ze gokte dat laatste. Ze had het genoeg meegemaakt om het te leren begrijpen.

“Beweeg niet,” fluisterde ze zacht en ze deed een stap naar hem toe, waarna ze zich voorover bukte en voorzichtig haar armen om hem heen sloeg. Ze wist niet waarom. Ze wist niet waarom deze jongen haar hoofd pijn liet doen, haar gedachten op hol deed slaan en haar beelden liet zien die voelden alsof.. Alsof ze het eerder had meegemaakt. Ze snapte het niet. Maar ergens voelde dit goed om iemand in haar armen te sluiten. Het was lang geleden.
Uiteindelijk liet ze hem los en deed ze een klein stapje achteruit. “Ik zal je beschermen als het nodig is,” glimlachte ze. Deze keer was er een hele lichte blos op haar wangen verschenen terwijl ze glimlachte. Dit gezien het feit dat het voelde alsof ze.. Zich dingen herinnerde, elke keer dat er iets gebeurde met de jongen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Bryce

avatar

Aantal berichten : 102
Registratiedatum : 30-04-11

Character
Leeftijd: 16
Krachten:
Partner: You just think it's funny to leave me alone in this stupid world.. Well, it's not!

BerichtOnderwerp: Re: WTF is happening?   wo mei 11, 2011 8:42 am


De tranen schoten weer in zijn ogen, wat steeds gebeurde als hij aan de albinojongen dacht. Boos wreef hij zijn tranen weg en staarde hij naar de kruk. Hij wou niet huilen, nee! Dan toonde je innerlijke zwakte en was er een grote kans dat hij maar een paar dagen zou overleven in dit zieke weeshuis.. Overleven als in niet zwaar depressief raken of keihard in elkaar geslagen worden. Zijn hand ging er even over heen, terwijl zijn andere hand boos de tranen weg veegde. Doordat hij een beetje onvoorzichtig begon te doen, viel de kruk op de grond en toen Bryce voorover boog om hem te pakken, hoorde hij een stem.
“Beweeg niet.” Het was de stem van Mariko en net toen hij op keek, voelde hij twee armen om zich heen. Hij zuchtte. Hij werd snel afhankelijk van mensen, hechtte zich teveel aan ze, en als ze opeens uit zijn leven verdwenen raakte alles in de war. Maar hij kon er gewoon niks aan doen, hij haatte mensen niet snel en was erg aardig tegenover ze, waardoor ze ook aardig tegen hem begonnen te doen. De armen voelden vertrouwd aan en weer leek er een gat in zijn hart bij te komen. Van zijn vorige ex had hij geen spijt gehad, hij had het zelf met hem uitgemaakt en was minder afhankelijk van hem dan bij Katsu. Bryce zuchtte en vlak daarna lieten de armen hem los, deed het meisje een stap achteruit. Hij voelde zich nu wel wat beter, vroeg zich af hoelang dat zou aanhouden. Een paar uur, en dan was hij weer depressiever dan hij voor de omhelzing was geweest, als het meisje hem voor de rest met rust liet en gewoon gevoelloos deed.
“Ik zal je beschermen als het nodig is,” zei Mariko en hij knikte. Er ging een lichte frons over zijn gezicht heen toen hij zag dat ze bloos, maar daarna verscheen er een glimlach op zijn gezicht.
“Bedankt. Je hoeft niet rood te worden, hoor. Ik bijt niet,” mompelde hij, maar al snel vervaagde de glimlach. Hij boog zich weer voorover en pakte de kruk op, drukte het tegen hem aan en staarde naar buiten. Er was een grote kans dat als hij geen afleiding vond, en die kans was groot, hij zich aan de kruk zou gaan hechten en hij het ding voortaan nooit meer los zou laten. Kleine regendruppels tikten tegen het raam aan en Bryce zuchtte. Wat een kutdag, en hij was nog lang niet voorbij.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Katsu

avatar

Aantal berichten : 76
Registratiedatum : 01-05-11

Character
Leeftijd: 16 years
Krachten:
Partner: Keep me alive while I die..

BerichtOnderwerp: Re: WTF is happening?   do mei 12, 2011 7:48 am

‘Bedankt,’ hoorde Mariko hem zeggen en ze glimlachte lichtjes. Het was lastig voor haar om zich weer te openen en ze wilde het niet, maar hij bracht haar in de war. Het was alsof bijna elke keer dat hij maar iets deed, ze.. Het al eerder had meegemaakt. En dat was eng.
‘Je hoeft niet rood te worden, hoor. Ik bijt niet,’ hoorde ze hem zeggen en haar hand gleed naar haar wang, die iets warmer aanvoelde dan normaal. Ze vloekte binnensmonds en staarde lichtelijk voor zich uit, terwijl haar wangen snel de normale kleur weer terugkregen.
“Het was niet zozeer daarom,” zei ze, terwijl ze fronsend naar buiten staarde, alsof ze hem niet wilde aankijken. “Het is gewoon..” mompelde ze toen, maar ze besloot dat het misschien.. Beter was als ze dit voor zich hield. Het was raar. Ze had gewoon veel te lang ‘geslapen’, voor zover dat zo genoemd kon worden. Maar, misschien had het een reden? Ze wist niet wat er was gebeurd.
En toen kreeg ze opnieuw een beeld in haar hoofd. Een beeld.. Waar was ze? De bieb, dat moest wel, te zien aan de boeken die overal te zien waren. De gedachten die ze hoorde maakten haar in de war. Het ging over.. Dat Bryce niet wist wie.. Zij was? Ze hoorde hoe Bryce een naam uitsprak. Katsu.

Haar ogen sperden zich open en het beeld verdween. Ze stond half over Bryce heen geleund en had haar ogen dichtgeknepen gehad tijdens de beelden. Haar hoofd kleurde volledig rood - ook voor het eerst - maar ze bleef verstijfd staan. Alsof haar spieren niet meer mee wilden werken. “Het spijt me..” fluisterde ze zacht en ze richtte haar blik op zijn borstkas, zodat ze hem niet in zijn ogen aan hoefde te kijken. “Ik..” fluisterde ze toen. “Katsu..” sprak ze toen zacht uit, maar ze wist niet precies hoe ze het zou moeten zeggen. Hoe kon ze de jongen uitleggen dat zij.. Dat Katsu.. Ze wist het niet. Het was zo’n moment die niet in woorden omgezet kon worden. Haar rode ogen gleden weer langzaam omhoog, zodat hun blikken kruisten en ze beet op haar lip.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Bryce

avatar

Aantal berichten : 102
Registratiedatum : 30-04-11

Character
Leeftijd: 16
Krachten:
Partner: You just think it's funny to leave me alone in this stupid world.. Well, it's not!

BerichtOnderwerp: Re: WTF is happening?   do mei 12, 2011 8:34 am


Zijn blik ging weer terug naar het meisje toen die weer begon te praten.
“Het was niet zozeer daarom,” zei ze. “Het is gewoon..” Er viel een stilte en er leek geen antwoord te komen. Bryce zuchtte en keek weer weg. Het was sneller dan hij had verwacht, nu voelde hij zich al depressiever aan het worden. Zijn gedachtes schoten terug naar alle gelukkige momenten die hij met Katsu mee had gemaakt. Bijna alle momenten, dus. Bryce’s stem trilde terwijl hij opnieuw zuchtte. Boos veegde hij zijn tranen weg en richtte hij zijn blik op de kruk. Er was geen woord om het gevoel te beschrijven wat hij voelde. Het was erg ingewikkeld, alsof iemand hem in elkaar had geslagen en daarna medelevend vroeg hoe het met hem ging.
Zijn blik ging naar het meisje en Bryce schrok een beetje toen ze zo dichtbij was. Ze had zich over hem heen geleund, met haar ogen dichtgeknepen. Zijn ademhaling ging door de plotselinge paniek wat sneller en hij wendde zijn blik snel af. Wat was ze aan het doen? Zijn blik ging weer naar haar toen ze haar ogen open deed en rood werd, maar bleef staan. Bryce drukte zich met de zijkant van zijn lichaam tegen het raam aan, vond het niet prettig als ze zo dichtbij was.
“Ik..” fluisterde Mariko. “Katsu..” Hij keek haar een beetje geschrokken, maar angstig aan. Wat bedoelde ze nou weer? Wou ze hem nog meer pijn doen door die naam te zeggen? Vond ze niet dat hij genoeg pijn had? Waarom zei ze die naam eigenlijk?

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Katsu

avatar

Aantal berichten : 76
Registratiedatum : 01-05-11

Character
Leeftijd: 16 years
Krachten:
Partner: Keep me alive while I die..

BerichtOnderwerp: Re: WTF is happening?   vr mei 13, 2011 2:45 am

De jongen reageerde even geschrokken en drukte zich toen zo ver mogelijk achteruit. Mariko sloot haar ogen opnieuw, terwijl ze zo bleef staan.
Ze zocht woorden om duidelijk te maken - te vertellen - wat er zich in haar hoofd afspeelde. Maar het was moeilijk om de juiste woorden te vinden. Dit niet enkel omdat dit gewoon een moment was wat ze nog nooit had meegemaakt en hopelijk nooit meer mee zou maken, maar.. Ook omdat ze drie jaar in coma had gelegen - en daarna nog even in een ander lichaam vrolijk had rondgehuppeld, blijkbaar - en volledig onsociaal en contactgestoord op was gevoed. Het was dus niet alleen lastig om zoiets te zeggen, het was voor haar over het algemeen al behoorlijk lastig om de woorden te vinden die ze zocht. Vandaar de vele stiltes in haar gesprekken, al hield ze niet te veel van gezelschap dus zweeg ze vooral veel.
“Het doet pijn,” fluisterde ze toen en ze opende haar ogen langzaam, terwijl ze Bryce aankeek. “Als je huilt, of pijn hebt, heb ik het gevoel dat ik..” begon ze, maar opnieuw waren de woorden onvindbaar voor iemand als zij. “Ik weet gewoon niet wat ik dan moet doen,” fluisterde ze zacht en ze ging even met haar hand door haar witte haar.
“Ik herinner me dingen die.. Ik me niet zou wíllen herinneren,” zei ze, maar al snel realiseerde ze zich dat ze zich niet al te onprettig voelde bij de herinneringen. “Of.. Ik zou het niet moeten willen,” verbeterde ze zichzelf zachtjes, terwijl ze na begon te denken over wat ze hierna zou zeggen.
“Het spijt me als ik je pijn heb gedaan,” fluisterde ze toen en ze ging even met haar hand door het blonde haar van de jongen, waarna ze zich voorover boog en heel zacht haar lippen op die van hem drukte. Ze sloot haar ogen en hield het moment even vast. Ze probeerde hem te laten zíen wat ze zich herinnerde. De momenten tussen hem en Katsu. Snel, de fijnste momenten op een rijtje. Ze wist niet of het lukte. Ze kon het alleen proberen.
Toen ze weer overeind kwam, keek ze hem kalm aan. “Ik kan weggaan, als je dat wil,” zei ze kalm. “Ik begrijp dat ik je meer pijn heb gedaan dan.. De bedoeling was,” zei ze toen moeilijk. “Ik herinner me niet alles meer. En ik weet niet hoe het ooit is gebeurd dat ik..” ze keek even naar haar handen en fronste toen. “Veranderd was,” besloot ze droogjes te zeggen. Ergens wist ze het wel, maar dat verhaal zou hem vast niet boeien.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Bryce

avatar

Aantal berichten : 102
Registratiedatum : 30-04-11

Character
Leeftijd: 16
Krachten:
Partner: You just think it's funny to leave me alone in this stupid world.. Well, it's not!

BerichtOnderwerp: Re: WTF is happening?   vr mei 13, 2011 3:30 am


Weer een stilte. Het leek alsof de stiltes bleven komen en gaan waarna het gesprek vorderde. Het meisje was weer stil, had haar ogen gesloten en bleef nog steeds zo staan, al had ze gezien dat de blonde jongen zich tegen de muur aan begon te drukken. Zijn ogen staarden weer naar de kruk, nog steeds verward over het feit dat ze Katsu’s naam zonder enige reden had gezegt.
“Het doet pijn,” hoorde hij haar na een poosje zeggen en Bryce’s blik schoot omhoog. “Als je huilt, of pijn hebt, heb ik het gevoel dat ik..” Ze maakte haar zin niet af, leek de woorden te zoeken die alles duidelijker zouden maken. “Ik weet gewoon niet wat ik dan moet doen.” Hij week zijn blik weer af, wist even niet wat hij moest zeggen. Wat moest hij hier eigenlijk van vinden? Alles leek een grote warboel in zijn hoofd en hij kwam op de conclusie dat het nooit zou kunnen gebeuren, dat Katsu in haar was verandert. Dat was gewoon onmogelijk. Toch wou hij diep van binnen dat het wel zo was. Alleen, hoe zou hij zich dan moeten gedragen tegenover het meisje?
“Ik herinner me dingen die.. Ik me niet zou willen herinneren.” Ze pauzeerde even. “Of.. Ik zou het niet moeten willen,” voegde ze er zachtjes aan toe. Bryce volgde haar niet, bleef de hele tijd zwijgend naar de kruk staren.
“Het spijt me als ik je pijn heb gedaan.” Hij keek op toen er een hand door zijn haar ging. Hij zat gevangen tegen de vensterbank aan, kon geen kant op doordat hij nog gewond was. Al vanzelf gingen zijn ogen dicht naarmate ze dichterbij kwam. En toen.. kuste ze hem. Waarom in godsnaam? Was dat wat ze zich herinnerde? Maar hoe kon ze ooit de momenten tussen Bryce en Katsu herinneren? Wat was er allemaal gaande? Hij snapte het niet, zijn gedachten raakten in de knoop en gelukkig duurde de kus niet heel lang.
“Ik kan weggaan, als je dat wil,” begon ze. “Ik begrijp dat ik je meer pijn heb gedaan dan.. De bedoeling was.” Waar had ze het in godsnaam over? “Ik herinner me niet alles meer. En ik weet niet hoe het ooit is gebeurd dat ik..” De kus van zonet voelde gewoon verkeerd, aangezien het met een meisje was.. Normaal zoende hij nooit meisjes. Hij had eigenlijk nog nooit eerder met een meisje gezoend. Zijn ogen waren weer naar de kruk gegleden. “Veranderd was.” En toen leek er iets te knappen bij hem, voelde hij zich boos worden.
“Blijf uit mijn buurt, verdomme!” riep hij boos en hij stond op, duwde haar aan de kant en liep weg. Hij snapte het niet meer.. Alles was zo ingewikkeld.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: WTF is happening?   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
WTF is happening?
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Degree :: Slaapkamers :: Jongens kamer-
Ga naar: