PortalPortal  IndexIndex  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 How life is on your own (open)

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Yuri

avatar

Aantal berichten : 14
Registratiedatum : 20-05-11

Character
Leeftijd: 16
Krachten:
Partner: Love is for people who arrent me

BerichtOnderwerp: How life is on your own (open)   za mei 21, 2011 9:36 am

Met rustige stappen liep een meisje van 16 jaar rond op de Court Yard. Het was zonnig weer en ze zou zo graag in een bikini liggen, lekker zonnen. Ze liet een zuchtje ontsnappen en keek eens naar haar armen. Ze had een soort van armwarmers er rond want anders zouden haar littekens zichtbaar zijn. Verder had ze nog een skinny yeans aan en daaronder leuke schoenen die er op een mooie manier stoer uitzagen. Haar blik was een beetje doelloos voor zich uit gericht en nonchalant kauwde ze op haar kauwgom. Ze gedroeg zich, zoals altijd, een beetje stoer, het was een soort masker wat ze op had gezet. Ze verveelde zich rot hier, niet wetend wat ze ging doen spoorde ze zichzelf maar eens aan om wat rond te gaan wandelen. Ze kreeg er echter al snel genoeg van en liet zich neerploffen in het gras, ze liet zich achterover vallen en keek naar de prachtig blauwe lucht. Wolkjes dreven langs en een kleine glimlach werd lichtjes zichtbaar op haar gezicht. Het was hier wel mooi, beter dan op straat of in die caravan, en bij de vrouw blijven die een tijdje voor haar had gezorgd kon ook niet. Yuri was gewoon anders dan anderen, en de vrouw had er begrip voor, maar wist dat dit het beste voor Yuri was. ze zuchtte nog eens, nee Yuri, daar niet aan denken, straks gaan mensen nog denken dat je zwak bent ofzo. Zei een stemmetje in haar hoofd. Ja, ze moest niet laten weten dat vanbinnen diepe emotie’s verborgen lagen. Nee, ze moest zichzelf stoetr blijven gedragen, alsof niks in de wereld haar interesseerde en ze de hele wereld in haar eentje aankon. Nog één keer zuchtte ze en voor een kort moment sloot ze haar ogen.

(open) en (flutje)
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kato

avatar

Aantal berichten : 121
Registratiedatum : 11-04-11
Leeftijd : 22
Woonplaats : Dat wil jij wel weten hea?

Character
Leeftijd: 15
Krachten:
Partner: o.O

BerichtOnderwerp: Re: How life is on your own (open)   ma mei 23, 2011 6:15 am

Kato grijnsde toen hij het dunne meisje door de tuin zag lopen. Ze hield zich stoer. Hoe vaak had hij wel niet van dat soort types gezien? Ze hadden een huis, meestal, maar werden er slecht behandeld. Dus zwierven ze maar wat op straat. Vaak kwamen ze met hun 18ste op straat en sloten zich aan bij een van de vele "clans." Kato had een jongen gekend met precies dit verhaal. Het was niet echt een vriend vond Kato. Hij noemde de jongen zelf een overlevingsmaat. Hij zag de straat als één grote wereld om te overleven. Voldoe je niet aan de eisen? Dan ga je dood. Of je nu vermoord wordt, sterft van de honger of bevriesd in de winter. Het maakt niet uit. Als je het straat leven niet aan kan ga je gewoon simpel weg dood. Tenzij je in zo'n vaag tehuis word gedouwt. Kato bekeek hoe het meisje liep. Terwijl hij haar volgde met zijn ogen vroeg hij zich af wat voor kracht ze had. Alle mensjes hier hadden krachten dus het was een leuk spelletje om te raden wat voor kracht iemand had. Erg handig ook. Zo wist je wat je te wachten stond mocht je tegen diegene gaan vechten. Dat kwam altijd automatish in hem op. Een plan om te vechten met dat persoon. Dat was er gewoon ingestampt door het leven op straat. Als je je tegenstander onderschat was je dood. Voor de verandering... Maar het inschatten van andersmans krachten lukte hem niet zo goed. Hij kon zien hoe sterk iemand was, of diegene snel en behendig was en dat soort dingen. Maar krachten zie je meestal niet aan uiterlijk. Daar heb je meer hints voor nodig. Met zijn handen in zijn zakken slenterde hij naar het meisje toe. Hij had haar nu wel genoeg bekeken. Tijd om eens een praatje te maken. Misschien kwam zij ook wel van de straat. Dat zou niet gek zijn aangezien er wel meer wezen op straat leefde en dit een weeshuis was. Toch was hij nog geen enkele mede dakloze tegengekomen. Ook geen ex-dakloose. Dat vond hij eigenlijk wel jammer. "Haai, nieuw hier?" vroeg hij. Zijn naam was eigenlijk het enigste dat hij kon schrijven. Toch spraken andere het altijd verkeerd uit als ze zijn naam oplasen. Ze zeiden zijn naam alsof het het begin was van catootje. Terwijl het toch echt meer richting kéto was. Maar dan meer een á klank. Een beetje ingewikkeld te beschrijven. "Owja, ik heet Kato, jij?" voegde hij er nog aan toe.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Yuri

avatar

Aantal berichten : 14
Registratiedatum : 20-05-11

Character
Leeftijd: 16
Krachten:
Partner: Love is for people who arrent me

BerichtOnderwerp: Re: How life is on your own (open)   di mei 24, 2011 8:11 am

Haar gedachtes dwaalden weer af terwijl ze voor zich uit bleef staren. Al het geluid liet ze langs zich passeren, het gekrijs en gelach van kinderen, het gepraat van jongeren in een groepje, alles behalve de stem die naar haar toe gericht was. Zei ging wat rechter zitten en luisterde even. De jongen stelde zich voor als Kato, ze keek even naar hem en zei toen. ‘ja, inderdaad, ik ben nieuw.’ Ze wachtte even, ‘en mocht je het interessant vinden, ik heet Yuri, en ik heb mijn naam niet zelf uitgekozen hoor.’ Zei ze toen. Man, waarom hadden haar ouders haar met die naam opgescheept, echt een van de ergste namen die je kan hebben als tienermeisje zijnde. Ze zuchtte eens, ‘Hoe lang zit jij hier al?’ vroeg ze terwijl ze op haar gemakje bleef zitten. Met haar vingers speelden ze wat met het gras waarna ze weer opkeek naar de jongen. ‘Is het een beetje uit te houden hier?’ vroeg ze. Zelf wist ze helemaal niet of dat zo was of niet. Ze veegde haar haren voor haar ogen uit, uit haar gezicht, pff, het was warm vandaag. Echt niet te doen. Ze keek eens goed naar de jongen, hij was lang, best gespierd, en had een gezonde licht getinte huid. Hmm, ze wist niet wat ze ervan moest vinden, ze wist nooit wat ze van iets moest vinden. Ze wist de laatste tijd helemaal niet veel, ze had zelfs nog geen enkele kracht ontdekt. Het enigste wat ze wist was dat er rare dingen gebeurde bij haar, en dat ze daar naar hier was gestuurd. En dat de kinderen hier allemaal anders waren dan een doorsnee kind, meer wist ze eigenlijk echt niet meer. Maar alles was best snel gegaan, ze was ergens gewend en blij, en dan ging ze weer weg. En dat vond ze dus echt stom. Maarja, wat kon je eraan doen, iedereen heeft wel iets anders, maar hier is iedereen toch wel hetzelfde.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: How life is on your own (open)   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
How life is on your own (open)
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Open - Demons run when a good man goes to war.
» Open - Let's take a break.
» Destination unkown. [open]
» Opening Halloweenparty! [open voor iedereen]
» Carry you home {open}

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Degree :: Court Yard-
Ga naar: