PortalPortal  IndexIndex  KalenderKalender  FAQFAQ  ZoekenZoeken  GebruikerslijstGebruikerslijst  GebruikersgroepenGebruikersgroepen  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 Maybe I've been dreaming..

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Bryce

avatar

Aantal berichten : 102
Registratiedatum : 30-04-11

Character
Leeftijd: 16
Krachten:
Partner: You just think it's funny to leave me alone in this stupid world.. Well, it's not!

BerichtOnderwerp: Maybe I've been dreaming..   za mei 21, 2011 11:38 pm

[Alleen Mariko/Katsu!]
Waar was ze in godsnaam gebleven? Hij had de moed gekregen om terug naar Degree te gaan, alleen hij had haar niet meer gezien. Hij wou zijn excuses aanbieden aan haar, maar nu ze er niet was kon het niet en voelde hij zich nog schuldiger worden. Zijn handen gingen even over de bakstenen muur heen terwijl hij daar in de gang stond. Hoe lang zou het duren voordat ze hem zouden vinden? Niet lang, wist hij. Waarschijnlijk hadden ze ook opgemerkt dat het tussen Bryce en haar niet meer goed ging en zochten ze nu naar hem. Hij kneep zijn ogen even dicht. Waarom moest het nou zo eindigen? Zijn ogen gingen naar zijn hand, die in een verband verwikkeld was, wat er al bijna weer af viel. Daarna naar de littekens die hij op zijn armen had, nog van de schotwond en die keer toen ze hem hadden afgeranseld en Mariko hem had gevonden. Hij zuchtte ging met zijn hand over de littekens. Hij had een grijs T-shirt aan, een afgedankt ding, en een te grote spijkerbroek. Het was de trend geworden om kleding van anderen te jatten, dus moest hij het maar doen met de kledingdonaties die er binnen kwamen. Natuurlijk werden de kleren om de tijd weer opnieuw verdeeld, maar toch waren er op een gegeven moment weer kinderen die teveel kleding of te weinig kleding hadden, dus werd het weer op nieuw verdeeld. Het ging maar door. Straffen hielp niet, wat de mensen van Degree ook deden. Het was nou eenmaal zo.
Zijn ogen werden even groot toen hij zich herinnerde dat hij de kruk van Katsu kwijt was geraakt. Hij had dat ding ergens laten liggen, waarschijnlijk had de verpleegster hem in beslag genomen of was hij vernield door jongens die zich moesten afreageren. Net toen hij weer verder wou lopen, klonk er een stem.
“Daar is hij!” Bryce keek achterom en zag een groep jongens. Dezelfde groep jongens die hem in het begin hadden afgeranseld. Hij wou beginnen te rennen, maar een van de jongens was een teleporter en vloerde hem, drukte zijn handen op zijn rug. Het leek alsof hij een crimineel was die nu werd opgepakt door de politie. Zijn tand was door zijn lip gegaan, waardoor die nu lichtjes bloedde.
“Haha, je kan hem gewoon aanraken! Doet je dierbare kracht het niet meer, sukkeltje?” riep de jongen die hem vast hield. Bryce werd door hem opgetild en meegesleept.
“Laten we maar met z’n allen naar een plekje gaan waar we je kunnen vertellen hoeveel we van je ‘houden’,” zei een andere jongen en ze begonnen allemaal te lachen. Toen hij zich plotseling wist los te worstelen, begonnen ze hem meteen af te ranselen. Op een gegeven moment gilde hij het uit van de pijn, maar gingen ze nog steeds door. Een jongen stopte met slaan en meteen greep hij de ijzeren stok die hij vast had, smeet die tegen het hoofd van een jongen aan. Meer kon hij zich niet meer herinneren.

Een stem maakte hem wakker. Vermoeid opende hij zijn ogen, maar sloot die weer toen er een stekende pijn door zijn oog ging, en toen hij op wou staan, leek alles te kraken. Hij liet een kreet horen en snakte naar adem. Zelfs ademen deed zeer.
“Blijf liggen, alles komt goed,” hoorde hij een meisjesstem zeggen. Handen raakten hem op verschillende plekken aan, waardoor de pijn op die plekken verzachtte. “Oké, dit kan even zeer doen, maar ik verzeker je dat de pijn daarna veel minder is.”
“Hmm..” was het enige wat Bryce kon zeggen. En toen gilde hij het uit van de pijn, een paar seconden lang. De pijn werd juist erger.
“Sorry! Sorry!” riep het meisje en alles stopte. “Maar je moet er even door heen bijten, anders dan lukt het nooit. Begrepen?” Weer een “Hmm..”, aangezien praten zelf al pijn deed. De pijn werd weer heviger, alleen nu probeerde hij zo min mogelijk te gaan schreeuwen.
“Klaar!” riep het meisje blij en de pijn stopte. “Je zit helemaal onder het bloed,” zuchtte het meisje
en handen probeerden hem overeind te helpen. “Kom, dan breng ik je wel naar de douches.” Bryce’s ogen waren nog steeds gesloten en ze ondersteunde me terwijl we liepen. De meeste pijn was weg, toch was er nog wel pijn, waardoor hij niet zo goed meer kon lopen. Het duurde niet lang voordat ze bij de douches waren en hij opende uiteindelijk zijn ogen. Het meisje liep weg om schone kleren voor hem te gaan halen en hij stapte een douchehokje in. Het bloed kleefde aan zijn kleren en hij deed zijn kleren uit, legde die op het bankje neer en begon te douchen. Het viel hem op dat hij allemaal littekens nu had, in plaats van wonden. Er waren nog wel wat kleine wondjes en blauwe plekken, maar het meeste had het meisje geheeld. Toen hij helemaal schoon was, wachtte hij op het meisje. Die schoof al snel een handdoek en schone kleding onder de deur door, maar liep ook weer snel weg. Hij droogde zichzelf af, trok de kleding aan. De door het bloed doorweekte kleding liet hij maar liggen voor de liefhebber. Toen hij weer op de gang was, ontweek hij het meisje en liep hij weg. Maar toen hij een albino jongen in het zicht kreeg, draaide hij zich al weer om.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Katsu

avatar

Aantal berichten : 76
Registratiedatum : 01-05-11

Character
Leeftijd: 16 years
Krachten:
Partner: Keep me alive while I die..

BerichtOnderwerp: Re: Maybe I've been dreaming..   zo mei 22, 2011 2:42 am


Langzaam opende de witharige jongen zijn ogen. Op zo’n tien centimeter van zijn gezicht was een ander gezicht te vinden. Dat van een groenharige jongen met gouden ogen en een onschuldige glimlach op zijn gezicht. ‘G’morning,’ zei de jongen en Katsu gromde binnensmonds. “Wie ben je en wat mot je?” vroeg hij. ‘Oh! Het is gelukt! Ik wist wel dat ik het kon!’ riep de jongen uit en hij maakte een vrolijk dansje door de kamer, waarna hij hem glimlachend aankeek. Katsu bleef chagrijnig terugstaren. ‘Katsu, Katsu!’ riep de jongen uit. ‘Als je eens wist wat ik allemaal voor je gedaan heb zou je me zo dankbaar zijn!’ riep de jongen toen uit en hij schudde zijn hoofd glimlachend. ‘Maar ik neem het je niet kwalijk! Per slot van rekening zijn die arme herinneringen van je compleet verdwenen! In rook opgegaan, zeg ik je,’ zei de jongen toen. Hij was te vrolijk. Het irriteerde Katsu. ‘Veel van je herinneringen zijn vervaagd. Die van de afgelopen tijd.. En je gehele verleden. Och, arme jongen toch,’ zuchtte het kind. Katsu vertrouwde hem niet. ‘Maar ja,’ zei de jongen toen. ‘Ik weet zeker dat die lieve Bryce op je zit te wachten!’ riep de jongen toen uit. Katsu stond op. Het viel hem op dat dit zonder problemen lukte, al stond zijn Network uit. “Wat heb je gedaan?” gromde hij. De jongen lachte zacht. ‘Daar kom je vroeg of laat wel achter! En anders.. Het maakt niet uit, mijn vriend,’ zei de jongen liefjes, waarna hij de kamer uit ging, Katsu verbijsterd achterlatend. Verschrikkelijk rotjong. Waarom was hij zo vrolijk? En waarom wist deze jongen dat zijn geheugen.. Eraan was? En waarom was zijn geheugen überhaupt weg? Het irriteerde hem. En hij wist dat deze jongen er iets mee te maken had. Toch had hij ergens het gevoel dat de jongen hem niets misdaan had. Hij besloot het maar te laten rusten. Hij begreep er toch niets van. Met een zwaar geïrriteerd gezicht liep hij de kamer uit. Hij moest Bryce maar eens gaan zoeken en hem vragen of hij wist wat er aan de hand was.

Hij vond hem. Bebloed. De witharige jongen met de bloedrode ogen balde zijn vuist. “Ze gaan eraan,” gromde hij. Zelf was hij niet goed in het verzorgen van wonden. Hij wilde bukken om Bryce te pakken, toen hij voetstappen hoorde. Ergens aan het eind van de gang zag hij jongens van een bekende bende rennen. Aan de andere kant kwam er een meisje aan. “Zorg voor hem. Als je het niet goed doet, heb je een probleem,” gromde Katsu. Hij wist niet eens wie het meisje was, maar ze zou Bryce vast en zeker beter kunnen helpen dan hij kon. Hij was per slot van rekening geen al te zorgzaam type. Het meisje leek hier wel op. Hetgeen waar hij goed in was.. Dat was voornamelijk mensen afslachten. En dat zou hij nu weer eens gaan doen.
Eenmaal buiten aangekomen viel het groepje hem al snel op. Hij sloot zijn ogen even en hield zijn vuist gebald. “Jullie pakten weer eens de verkeerde,” zei hij en hij zag hoe het gezicht van een paar jongens vertrok. Hij herkende een aantal van deze jongens. Sommigen waren nieuw. Die zouden nu zien wat hij dacht van gasten zoals deze. “Ik ben niet in een goede bui en om Bryce zo op de grond te vinden, dankzij jullie, doet dat niet veel goed,” zei hij toen en hij stampte op de grond. De nieuwelingen vielen op de grond, maar de anderen bleven staan. Ze kenden die truc al. Met langzame passen liep Katsu op de jongens af. ‘Val hem niet aan, hij breekt je armen!’ hoorde hij. Eén van de jongens hield een pistool op. De leider van het groepje was te laat met roepen en een kogel vloog op Katsu af. Hij glimlachte.

Toen de jongens allemaal uitgeschakeld op de grond lagen draaide hij zich om en liep hij het gebouw terug in. Hij ging even met zijn hand door zijn witte haar en gaapte. Hij was moe. Hij kon echter niet slapen, want hij zag Bryce al snel. Met kalme passen liep hij op de jongen af en bleef hij voor hem stilstaan, terwijl hij even glimlachte. Ergens voelde hij zich ongemakkelijk, maar hij wist niet wat er gebeurd was. “Gaat het weer? Heeft ze je goed verzorgd?” vroeg hij en hij keek even naar zijn handen, waarna hij glimlachte. De jongens hadden geschrokken gereageerd toen hij was gekomen, alsof hij lang weg was geweest of zo. Ach, ze wisten nu dat hij terug was en zouden Bryce niet meer pakken. Of.. Niet zo snel meer. Anders waren ze behoorlijk dom.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Bryce

avatar

Aantal berichten : 102
Registratiedatum : 30-04-11

Character
Leeftijd: 16
Krachten:
Partner: You just think it's funny to leave me alone in this stupid world.. Well, it's not!

BerichtOnderwerp: Re: Maybe I've been dreaming..   zo mei 22, 2011 3:42 am

Hij was te laat, was hij maar de andere kant op gegaan. Het was zijn verbeelding, dat was vast zeker. Maar hij kon niet meer weglopen, bleef staan en draaide zich om naar de jongen die op hem af liep. Hij deinsde een beetje achteruit. Het kon niet! Het kon niet! Hij droomde, verbeelde zich alles. Maar het was inderdaad Katsu die op hem af liep en vlak voor hem bleef staan. Opnieuw deinsde hij achteruit, er ontstonden tranen in zijn ogen.
“Gaat het weer? Heeft ze je goed verzorgd?” De stem klonk zo werkelijk.. De tranen liepen over zijn gezicht en hij deinsde verder achteruit. Bryce werd bang, wist niet eens meer wat de waarheid was en de realiteit.
“Ga weg!” gilde hij angstig en hij rende weg, zo snel hij kon. Zijn lichaam begon zeerder te doen en hij verstopte zich in een voorraadkast, deed de deur op slot. Hij hyperventileerde en rolde zich op in een bal. Alles duizelde hem, hij kreeg een black-out en plotseling stond hij daar met een mes in zijn handen. Hij kon het doen, het zou hem geen pijn meer doen. Maar hoe kwam hij aan het mes? Toen herinnerde hij zich de oude bestekverzameling, die nu opeens op de grond lag. Het mes wat hij vast had, was het grootste overgebleven mes van de bestekverzameling. Hij staarde naar het mes. Wat was hij in godsnaam aan het verbeelden? Waar was Mariko gebleven? Zij was Katsu geweest, maar waarom moest Katsu nu opeens verschijnen nu zij weg was? Ze had hem zelf gezegd dat ze nooit meer terug zou kunnen veranderen en daar had hij mee geleefd. Hij stormde met het mes de voorraadkast uit en knalde tegen Hexis aan, waarna hij zijn armen om de jongen heen sloeg en begon te huilen. Het mes kletterde op de grond en hij kneep zijn ogen dicht. Bryce kon zich niet veel meer herinneren wat er daarna gebeurde, alles ging in elkaar over en de verwarrende gedachtes hielden hem bezig, waardoor hij zich afsloot van de realiteit en niks meer hoorde. Toen hij terug kwam naar de werkelijkheid, voelde hij dat de armen anders waren en hem steviger vast hielden dan die van Hexis. Het waren die van Katsu.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Katsu

avatar

Aantal berichten : 76
Registratiedatum : 01-05-11

Character
Leeftijd: 16 years
Krachten:
Partner: Keep me alive while I die..

BerichtOnderwerp: Re: Maybe I've been dreaming..   zo mei 22, 2011 4:11 am


‘Ga weg!’ werd er geroepen en de jongen stormde weg. Katsu hief verbijsterd één wenkbrauw op. Pardon? Had hij iets misdaan? Hij haalde even diep adem. Wat was er mis met Bryce? Of.. Had hij iets misdaan? Zijn gedachten gingen naar de jongen met de groene haren. Wist hij hier iets meer van? Katsu balde zijn vuist en gromde binnensmonds. Misschien was het beter als hij met Bryce ging praten. Dan werd hij hier misschien nog iets wijzer uit dan wanneer hij hier bleef staan, de jongen met de donker groene haren vervloekend. Misschien had die jongen wel helemaal niets misdaan en had hij zelf wat misdaan de afgelopen tijd. Hij snoof eventjes droogjes.
Met kalme passen liep hij op de plek waar Bryce heen was gerend, ondertussen luisterend of hij de jongen ergens hoorde. Uiteindelijk zag hij Bryce zitten met een andere blonde jongen. Deze keek hij even droogjes aan. De jongen vroeg Bryce of hij zichzelf weer wilde vermoorden. Voor de tweede keer. Katsu fronste. Even was het stil. De jongen vroeg hem vervolgens of Bryce van hem wegrende en Katsu knikte een keer, één wenkbrauw opgeheven. “Ik denk het. Ik weet niet wat er de afgelopen tijd is gebeurd, maar.. Toen ik hem weer zag rende hij heel hard weg,” zei hij droogjes. Hij ging even met zijn hand door zijn witte haar en snoof. “Zou ik even met Bryce kunnen praten?” vroeg Katsu kalm, terwijl hij keek naar de blonde jongen die de voor hem onbekende jongen in zijn armen had. De jongen zei iets over dat Katsu ervoor moest zorgen dat Bryce niet weer naar hem toe moest gaan en Katsu knikte. De jongen ging weg en Katsu nam zijn plaats over, rustig wachtend tot Bryce wakker zou worden.
“Hé, Bryce,” fluisterde Katsu en hij ging met zijn hand voorzichtig door het haar van de jongen. “Is er wat gebeurd?” vroeg hij zacht en hij fronste. “Ik doe je niets,” zei hij toen, door Bryce’s actie verwachtend dat hij bang voor hem was. “Ik kan me.. Niets herinneren sinds.. Ik weet eigenlijk niet precies sinds wanneer. Het laatste wat ik me herinner is dat ik bij jou in slaap viel..” fluisterde hij. “Heb ik je iets misdaan?” vroeg hij toen zacht. “Of heeft die groenhaar je iets aan gedaan?” vroeg hij toen, doelend op de te vrolijke jongen die hem wakker had gemaakt.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Bryce

avatar

Aantal berichten : 102
Registratiedatum : 30-04-11

Character
Leeftijd: 16
Krachten:
Partner: You just think it's funny to leave me alone in this stupid world.. Well, it's not!

BerichtOnderwerp: Re: Maybe I've been dreaming..   zo mei 22, 2011 4:56 am

Hij trilde en zijn lichaam begon meteen te schokken, omdat hij begon te huilen. Hij was bang, bang voor wat er komen zou, aangezien hij dat niet wist.
“Hé, Bryce,” hoorde hij de jongen heel dichtbij zeggen. Hij probeerde de jongen weg te duwen, maar de greep was te sterk. Een hand ging door zijn haar heen, waardoor hij paniekerig begon te jammeren. Hij kon het gezicht van de jongen niet zien, had namelijk zijn gezicht in de schouder van de jongen verborgen. “Is er wat gebeurd?” was de vraag die de jongen toen stelde. Bryce zuchtte moeizaam en knikte voorzichtig. Zijn ademhaling was snel en hij kon nauwelijks meer adem halen, waardoor hij het benauwd kreeg en zat te hijgen.
“Ik kan me.. Niets herinneren sinds.. Ik weet eigenlijk niet precies sinds wanneer. Het laatste wat ik me herinner is dat ik bij jou in slaap viel..” fluisterde de jongen. Alles begon weer te draaien en Bryce zakte meer tegen de jongen aan. “Heb ik je iets misdaan?” Dat had hij. “Of heeft die groenhaar je iets aan gedaan?” Hij wist niet waar de jongen het over had en hij probeerde zich een beetje te ontspannen door zijn armen om de middel van Katsu te doen. Moeizaam schraapte hij zijn keel, zodat hij iets kon zeggen.
“Ik-.. Je bent verdomme ruim anderhalf maand weggeweest, weet je?” gromde Bryce boos, zette zij nagels in de stof van het T-shirt, misschien ook wel in de huid daaronder. “Ik.. werd wakker met een meisje.. Vlak daarna sloegen die.. jongens me. in elkaar, omdat ze de kans grepen.. aangezien jij weg was.. en toen vond ze me.. Ze leek heel erg op jou.. te erg.. Zelfs dezelfde kracht.. ” Hij pauzeerde even om naar adem te snakken. Zijn lichaam trilde helemaal. “Ze.. die jongens.. kwamen natuurlijk snel terug.. maar ze wist ze te verdrijven.. Vlak daarna bracht ze me naar.. de eerste hulp.. En toen.. ik weg was gerend omdat die verpleegster.. klaar was.. Toen vond ze me.. en even later.. zoende ze me..” Hij snakte weer naar adem en de tranen leken niet te stoppen met over zijn gezicht te rollen. Het T-shirt werd vochtig, maar waarschijnlijk trok Katsu zich er niks van aan. “En.. toen leek ze het te snappen.. Ze herinnerde zich dingen.. die wíj hadden gedaan.. En toen rende ik weg.. Het werd teveel voor me.. Ik raakte depressief.. en twee weken nadat ik haar had ontmoet.. deed ik een zelfmoord poging.” Zijn adem schuurde door zijn droge keel heen, die ook nog zeer deed door de jongens. “Hexis.. de jongen van zonet.. vond me op tijd in het bos.. en maakte me duidelijk dat ik mezelf niet hoefde te vermoorden.. en toen.. toen.. zoende ik ook met hem. Ik vroeg het hem zelfs!” zei hij walgend. Zijn armen omklemden de jongen steviger, alsof hij bang was de jongen kwijt te raken. Hij zat nu heel raar, half op de schoot van de jongen. Hij schaamde zich voor wat hij had gedaan en werd ook helemaal rood. “Ze vond me.. en vertelde ze me alles.. dat zij jou was.. Vertelde me over een faciliteit.. experiment.. alles.. Ze kuste me opnieuw.. verdomme..” vloekte hij, omdat hij zich nog meer begon te schamen er voor. “Ze maakte me duidelijk dat ze niet meer terug kon.. of zoiets.. en ik geloofde haar.. dat ze niet meer terug kon veranderen.. Maar.. nu zit jij hier voor me.. en snap ik alles.. niet.. meer..” Hij jammerde en opende zijn ogen, zag allemaal vlekjes.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Katsu

avatar

Aantal berichten : 76
Registratiedatum : 01-05-11

Character
Leeftijd: 16 years
Krachten:
Partner: Keep me alive while I die..

BerichtOnderwerp: Re: Maybe I've been dreaming..   zo mei 22, 2011 6:43 am


Bryce vertelde hem dat hij ruim anderhalve maand weg was geweest en Katsu snoof zacht. Hij voelde Bryce’s armen om zijn middel en glimlachte lichtjes. Hij voelde hoe de jongen zijn nagels in zijn huid zette, maar hij bleef hetzelfde zitten. Bryce begon uit te leggen dat hij wakker werd naar een meisje die op hem leek. Ze scheen zelfs dezelfde kracht te hebben, iets wat Katsu onmogelijk had geschat. De jongens schenen hem weer in elkaar te hebben geslagen. Hij vertelde dat de jongens terug waren gekomen maar het meisje hen had verdreven. Over dat ze hadden gezoend. Katsu bleef al die tijd rustig zitten, verroerde zich niet. Diep van binnen moest hij toegeven dat hij ergens jaloezie voelde. Bryce was van hem. Of.. Dat klonk vreemd. Bryce vertelde dat het meisje het snapte en zich dingen herinnerde die zij - Katsu en hij - hadden gedaan en Katsu fronste. Oké.. Dat was eng. Hij zei dat hij weg was gerend en een zelfmoordpoging had gedaan. Katsu sloot zijn armen even strakker om Bryce heen, alsof hij bang was dat dat zich zou herhalen. Hij vertelde dat Hexis hem had gered en dat ze toen hadden gezoend. Dat hij het hem zelfs gevraagd had. Bryce klonk walgend en Katsu glimlachte lichtjes. Hij voelde hoe hij steviger beet werd gepakt en snoof zachtjes. Bryce vertelde wat dingen over het meisje die Katsu niet helemaal begreep. Uiteindelijk sloot Bryce zijn verhaal af met dat hij het niet meer snapte.

Katsu haalde even diep adem en glimlachte lichtjes naar de jongen. “Wees kalm,” fluisterde hij. “Ik zal je niet meer verlaten. Ik had beloofd bij je te blijven. Je te beschermen. Het spijt me dat ik die belofte brak,” zei hij zacht. “Ik weet niet wat me bezielde. Ik weet trouwens sowieso al niet wat er is gebeurd verder,” zei hij toen. “Ik herinner me helemaal niets meer. Mijn verleden niet, de afgelopen anderhalve maand niet.. Het is allemaal weg,” zei hij toen. “Toen ik wakker werd.. Leunde er een jongen over me heen. Hij zei iets over dat hij wel wist dat het hem zou lukken. Alsof hij iets had gedaan. Hij zei dat als ik eens wist wat hij allemaal voor me had gedaan ik hem dankbaar zou zijn,” zei hij, nadenkend over de woorden van de jongen. “En toen zei hij dat ik naar jou toe moest..” maakte hij zijn verhaal af. Hij haalde even diep adem en sloot zijn ogen. “Ik zal je niet meer in de steek laten, Bryce,” zei hij toen. “Ik beloof het.”
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Bryce

avatar

Aantal berichten : 102
Registratiedatum : 30-04-11

Character
Leeftijd: 16
Krachten:
Partner: You just think it's funny to leave me alone in this stupid world.. Well, it's not!

BerichtOnderwerp: Re: Maybe I've been dreaming..   di mei 24, 2011 6:24 am

Toen hij zijn verhaal vertelde, had de jongen hem op sommige momenten steviger vast gehouden, alsof hij bang was om hem kwijt te raken. Bryce kalmeerde nadat hij zijn verhaal had verteld, maar ook wanneer Katsu begon te praten.
“Wees kalm,” zei de jongen en op commando begon hij een beetje rustiger te ademen, wat hem wel moeite kostte. “Ik zal je niet meer verlaten. Ik had beloofd bij je te blijven. Je te beschermen. Het spijt me dat ik die belofte brak.”
“Geeft niet,” fluisterde de blonde jongen.
“Ik weet niet wat me bezielde. Ik weet trouwens sowieso al niet wat er is gebeurd verder.” Dus.. hij wist niks meer van Mariko? Wat vreemd. “Ik herinner me helemaal niets meer. Mijn verleden niet, de afgelopen anderhalve maand niet.. Het is allemaal weg.” Bryce zuchtte.
“Je herinnert je mij wel, gedeeltelijk, en dat is het belangrijkste,” fluisterde hij, een beetje opgelucht. Toch vond hij het jammer voor de jongen dat die helemaal niks meer wist van zijn verleden.
“Toen ik wakker werd.. Leunde er een jongen over me heen. Hij zei iets over dat hij wel wist dat het hem zou lukken. Alsof hij iets had gedaan. Hij zei dat als ik eens wist wat hij allemaal voor me had gedaan ik hem dankbaar zou zijn,” zei de jongen toen. “En toen zei hij dat ik naar jou toe moest..”
“Was hij degene die-” vroeg Bryce een beetje twijfelend, maar hij ging niet verder omdat zijn adem weer sneller begon te gaan. Een hevige pijnscheut ging door hem heen, waardoor hij in elkaar dook. Wat was dit nou weer? Het beeld flikkerde en zijn ademhaling werd zwaarder.
“Ik zal je niet meer in de steek laten, Bryce,” hoorde hij de jongen zeggen. “Ik beloof het.” Er kwam een waas voor zijn ogen en hij kreunde door de pijn. Plotseling begon hij op een hoge toon te lachen en waren zijn ogen donkerder gekleurd en zijn haar.. zwart? Maar hij raakte zijn bewustzijn kwijt toen een hand zijn schouder aanraakte. Het was het meisje.
“Sorry! Het was verkeerd van me om hem de helft van mijn leven te geven, aangezien ik niet had verwacht dat hij mijn demonenkrachten zou krijgen,” jammerde ze en ze trok aan de arm van de bewusteloze jongen, om hem bij de andere jongen weg te krijgen. “Help me even, dan brengen we hem naar de verpleegster, voor het te laat is!” riep ze angstig. De jongen zou Bryce moeten gaan tillen, anders lukte het haar nooit.

Eenmaal bij de ziekenzaal legde het meisje alles uit aan de vrouw en werd hij op een bed gelegd. Het duurde maar een paar seconden, voordat de twee weer de helft van hun leven had gewisseld en de jongen weer zijn eigen haarkleur en oogkleur terug kreeg, maar begon te hyperventileren. De littekens waren weer wonden geworden en de pijn was weer terug. Het meisje zuchtte opgelucht, aangezien zij met de helft van de pijn had rond gezeuld en ze er nu van af was.
“Laat het stoppen!” piepte de jongen angstig en benauwd. De verpleegster kwam naar hem toe gelopen met verband en andere spullen.
“Ik kan de wonden helen, maar alleen een voor een en je moet de overige wonden even verbinden,” zei ze en ze gaf het verband aan het meisje. Het shirt begon roder te worden en de verpleegster deed hem uit, zodat ze de wonden kon gaan helen en het meisje begon een paar wonden te verbinden. Bryce had zijn ogen op de andere jongen gefocust, die in een hoekje stond. Hij wou zeggen dat hij niet zover weg moest staan, maar hij kon het gewoon niet.

Na een hele poos zat hij een beetje versuft op het bed, met naast hem een infuus met bloed, omdat hij veel bloed had kwijtgeraakt. Het bebloede shirt was weggegooid, aangezien je de bloedvlekken er niet makkelijk uit kreeg. Nu zat hij shirt loos op het bed, met zijn broek aan die een beetje vies was geworden, maar dat maakte hem niks uit. Het meisje was vrolijk weggegaan, waarom ze zo vrolijk was, was ook een vraag. De zuster had gezegd dat hij aan het eind van de middag weg mocht gaan, en dat duurde nog een paar uur. Zijn ogen staarden naar zijn broek en zijn handen had hij naast zich gezet. Hij was nog een beetje paniekerig door de belevenis. Freaky.
“Blijf bij me,” fluisterde hij schor, bedoeld voor Katsu. Bryce zuchtte en sloot zijn ogen. De zuster was weggegaan, aangezien ze niks meer te doen was en ze zou pas veel later terug komen. Het bed zat lekker, misschien lag het ook lekker. Vooral met Katsu erbij.. nee, hij moest niet zo denken! Dat was gewoon fout!

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Katsu

avatar

Aantal berichten : 76
Registratiedatum : 01-05-11

Character
Leeftijd: 16 years
Krachten:
Partner: Keep me alive while I die..

BerichtOnderwerp: Re: Maybe I've been dreaming..   wo mei 25, 2011 4:23 am


Bryce zei dat het niets gaf; dat het belangrijker was dat hij zich hem herinnerde. Katsu glimlachte lichtjes. Bryce begon aan een vraag, maar al snel werd zijn ademhaling weer onregelmatig. “Kalmeer,” fluisterde Katsu, maar al snel werd duidelijk dat er iets mis ging. Hij begon nogal eng te lachen en zijn haar en ogen verkleurden. Katsu’s ogen werden groot. “Wat..” vroeg hij, maar het meisje kwam er al aan. Ze liet Bryce bewusteloos raken en Katsu gromde zachtjes. Ze zei dat het verkeerd was geweest wat ze had gedaan en Katsu snoof. “Je meent het,” zei hij, overduidelijk geïrriteerd. Ze zei hem te helpen, zodat ze naar de verpleegster konden en Katsu stond gehoorzaam op, Bryce in zijn armen houdend alsof hij twintig kilo woog.

Eenmaal bij de verpleegster aangekomen duurde het niet lang voor al Bryce’s wonden terugkwamen. Bryce riep iets en Katsu fronste. Arme Bryce, altijd in de problemen. Katsu was in een hoek gaan staan, zodat hij niet in de weg stond bij de vrouw en het meisje. Hij wist niet wat ze deden en was kwaad op het meisje door haar eerdere actie, maar hij kon zich beter inhouden. Hij kon iemand makkelijk in leven houden als er bloedverlies was, maar het echt helen kon hij niet. Daarom bleef hij rustig staan, wachtend tot hij naar Bryce kon zonder in de weg te staan.
Toen ze eindelijk klaar waren, liep Katsu rustig op de jongen af. Hij was shirtloos en had veel verband om en zijn broek was vies, maar goed. Hij ging naast hem zitten - aan de andere kant van het infuus, natuurlijk. Hij zat er niet op te wachten om iets los te trekken of om te gooien - en drukte even zuchtend zijn lippen op het voorhoofd van de jongen. Hij hoorde hem fluisteren dat hij bij hem moest blijven en hij glimlachte. “Zolang als je maar wilt, Bryce. Dat had ik beloofd,” zei hij kalm. Hij glimlachte even en ging met zijn hand door het haar van Bryce.
“Het gebeurt je wel vaak, zeg,” zuchtte hij. “Wat doe je toch dat ze je elke keer zo.. Aanpakken?” vroeg hij. Hij voelde zich schuldig. Hij was weer te laat geweest, was er weer niet geweest op het moment dat hij Bryce had moeten beschermen. Kon hij niet eens één jongen beschermen? Hij zuchtte even. De drang om zijn armen om Bryce heen te slaan en hem te zoenen was groot, maar hij was te bang om de arme jongen nog meer pijn te doen, dus hij hield zich wijselijk in.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Bryce

avatar

Aantal berichten : 102
Registratiedatum : 30-04-11

Character
Leeftijd: 16
Krachten:
Partner: You just think it's funny to leave me alone in this stupid world.. Well, it's not!

BerichtOnderwerp: Re: Maybe I've been dreaming..   wo mei 25, 2011 4:39 am

Alles draaide een beetje en hij voelde zich versuft door al het bloedverlies. De jongen liep al snel naar hem toe, toen ze bij hem weg waren gegaan. Twee lippen kusten zijn voorhoofd en al snel sloot zij zijn ogen. De jongen ging naast hem zitten.
“Zolang als je maar wilt, Bryce. Dat had ik beloofd,” hoorde hij de jongen. Zijn ogen gingen weer open en er verscheen een tevreden glimlach op zijn gezicht. Een hand ging door zijn haar, die van Katsu. Het voelde fijn om zo dicht bij de jongen te zijn, aangezien hij dat al een hele poos geleden voor het laatst was. Zijn ogen gingen naar het bloedinfuus.
“Het gebeurt je wel vaak, zeg.” Bryce keek weer naar de jongen en knikte, een beetje teleurstellend. “Wat doe je toch dat ze je elke keer zo.. Aanpakken?”
“Niks! Dat is juist waarom ze mij juist pakken. Ze moeten zich gewoon afreageren door de stress die Degree met zich meebrengt en dat is juist waarom ze mij nemen, dan hoeven ze geen moeite te doen. Ze weten dat als ik alleen ben, ik ze niets aan kan doen omdat ze weten hoe ze mijn ‘kracht’ moeten omzeilen, en als ik emotioneel ben schakelt die kracht zich gewoon uit. Ik ben zwak, slap en gewoon een mietje. Ze weten dat ik uiteindelijk alles toch wel zal overleven, dus doden ze me nét niet,” fluisterde hij zachtjes en er ontstonden tranen in zijn ogen. “Ik ben gewoon laf.” mompelde hij, en legde zijn hoofd voorzichtig tegen de schouder van Katsu aan en hield met beide handen de hand van Katsu vast. Bryce kromp even ineen toen er een steek door zijn rug heen ging, waar een van de grotere wonden zat. Hij verborg zijn gezicht in het T-shirt bij de schouders toen tranen over zijn gezicht heen gingen, waarna hij vloekte. Hij was ook nog een huilbaby.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Katsu

avatar

Aantal berichten : 76
Registratiedatum : 01-05-11

Character
Leeftijd: 16 years
Krachten:
Partner: Keep me alive while I die..

BerichtOnderwerp: Re: Maybe I've been dreaming..   vr mei 27, 2011 1:23 am


Toen Bryce zei waarom ze hem juist pakten, fronste Katsu. Hij zei dat ze geen moeite hoefden te doen als ze hem pakten. Dat ze hem gebruikten om zich af te reageren. Dat ze stress hadden door Degree. Ze schenen erachter te zijn gekomen hoe ze zijn kracht moesten omzeilen. Katsu zuchtte. Toen Bryce zei dat hij zwak, slap en een mietje was, snoof Katsu even. Hij wachtte enkel wijselijk tot Bryce uitgesproken was. Deze ging namelijk nog even door, tot hij afsloot met de melding dat hij gewoon laf was.
Hij voelde hoe Bryce zijn hoofd tegen zijn schouder legde en zijn hand vasthield en Katsu zuchtte. “Je bent niet laf. Of zwak.. Of een mietje, of weet ik veel wat,” zei Katsu kalm. “De jongens die dit doen.. Die zijn laf,” zei hij toen rustig. “Zomaar iemand aanvallen omdat ze zichzelf zielig vinden,” zei hij toen en hij schudde zijn hoofd. “Als ze nog een keer zoiets durven te doen, zal ik bij je zijn en ervoor zorgen dat ze geen haar aanraken,” zei hij kalm.
Hij keek even naar de hand die Bryce beet had en zuchtte. Zolang ze niet wisten hoe ze zijn kracht moesten omzeilen, zat hij goed. Het was namelijk eigenlijk heel simpel om zijn kracht tegen hem te gebruiken, maar de meesten wisten niet eens hoe zijn kracht werkte, dus lukte het hen niet. Dom van hen, want zelfs als hij het hen vertelden kwamen ze niet op het idee hoe ze hem konden uitschakelen. En dat terwijl het allemaal zo simpel was. Sukkels.
“Ze zullen je nooit meer zo te pakken krijgen, Bryce. Ik beloof het,” zei hij. Hij had wel vaker jongens aangepakt. De meesten waren zo zwak. Daar kwam die stress dan ook vandaan. En dan pakten ze iemand die niet terugvocht. Bryce, in dit geval. “De komende tijd zullen ze je in ieder geval wel met rust laten,” mompelde hij, waarschijnlijk niet tot nauwelijks verstaanbaar.
Die Council liet ook nooit van zich horen. Die was er toch voor dit soort dingen? Waarom was hij dan altijd degene die Bryce moest helpen? Niet dat hij Bryce niet wilde helpen; maar wat nou als hij er even niet was? Waarom sloot niemand die mongolen op? Hij snoof even. Die Council was ook volledig nutteloos, dus.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Maybe I've been dreaming..   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Maybe I've been dreaming..
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
 :: Degree :: De Gangen-
Ga naar: